Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2013/11, po rozpatrzeniu skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na sprawdzenie kwalifikacji, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Starosta Sochaczewski decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] orzekł o zatrzymaniu S. B. prawa jazdy kategorii ABT do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. ponownie orzekł o zatrzymaniu S. B. prawa jazdy kategorii ABT do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Również i ta decyzja organu I instancji została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Wykonując zalecenia organu odwoławczego Starosta Sochaczewski kolejną decyzją z dnia [...] marca 2011 r. orzekł o zatrzymaniu S. B. prawa jazdy kategorii ABT do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz skierowaniu strony do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem S. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, oparcie decyzji na błędnie ustalonym stanie faktycznym oraz naruszenie procedur prawnych. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2013/11 uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawą materialno-prawną kontrolowanej decyzji jest art. 114, 130 oraz 135 ust. 1 pkt g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: p.r.d.). Sąd przywołał treść powołanych przepisów i wyjaśnił, że ustawodawca w art. 130 ust. 4 wskazał, że minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi w drodze rozporządzenia m.in.: sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
W ramach tej delegacji ustawowej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 20 grudnia 2002 r. wydał rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998), w którym określił m.in. sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego; tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd przywołał treść §§ 2-4 powołanego rozporządzenia i stanął na stanowisku, że wbrew twierdzeniom skarżącego stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy.
Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, które zmierzały do podważenia zasadności wniosku komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie skarżącego na kontrolne badania kwalifikacyjne. W ocenie Sądu akta sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że w dacie składania wniosku, tj. 23 września 2009 r., skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych za wykroczenia drogowe w okresie od 14 marca 2008 r. do 30 stycznia 2009 r. Zdaniem Sądu trafnie Starosta Sochaczewski w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 135 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym zatrzymał S. B. prawo jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji i jednocześnie skierował go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, skoro w dacie wystąpienia z wnioskiem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący przekroczył dozwoloną ilość punków karnych za wykroczenia drogowe.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. B.. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) w związku z art. 178 ust. 1 Konstytucji przez zastosowanie jako podstawy orzeczenia niekonstytucyjnych przepisów § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- - art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez zaaprobowanie decyzji organów administracji wydanych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - a zatem wydanych bez podstawy prawnej;
- - art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważenia wszystkich zarzutów skargi, co zdaniem skarżącego utrudnia w tym zakresie kontrolę instancyjną orzeczenia.
Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, czyli naruszenie:
- - art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym przez ich zastosowania w sprawie;
- - art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez jego niezastosowanie w sprawie;
- - § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez jego zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy ww. norma w sposób oczywisty przekracza zakres delegacji z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem sprzeczna jest z art. 92 ust. 1 Konstytucji;
- - § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w związku z art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń przez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że usunięcie wpisów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego "może być dokonane jedynie przez organ prowadzący ewidencję" (s. 10 uzasadnienia).
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.
W pierwszej kolejności rozważyć należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 178 ust. 1 Konstytucji przez zastosowanie jako podstawy orzeczenia niekonstytucyjnego zdaniem skarżącego przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998, ze zm.; obecnie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, Dz. U. z 2012 r. poz. 488).
W konsekwencji skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez zaaprobowanie decyzji organów administracji wydanych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem w ocenie skarżącego kasacyjnie wydanych bez podstawy prawnej. Z uzasadnienia złożonej skargi kasacyjnej wynika, że niekonstytucyjności powołanego § 4 ust. 2 rozporządzenia skarżący upatruje w przekroczeniu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 1137, ze zm.) Prawo o ruchu drogowym poprzez wprowadzenie do rozporządzenia pojęcia "wpisu tymczasowego", które to pojecie nie zostało zdefiniowane w przepisie rangi ustawowej, czyli ustawie Prawo o ruchu drogowym.
Rozpatrując te zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że uznać je należy za chybione. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy i skierowania kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji, przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w ogóle nie miał zastosowania. Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć przepisu, który nie stanowił podstawy orzekania. Na marginesie zatem jedynie wyjaśnić należy, że przepis art. 130 ust. 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i informację o naruszeniu wpisuje się do tej ewidencji. W ewidencji policja wpisuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, którym nie przypisano wartości punktowej.
Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów powołanej ustawy. Kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.
Art. 130 ust. 4 zawiera natomiast delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, ma określić, w drodze rozporządzenia:
- 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego,
- 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji,
- 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa,
- 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia,
- 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa.
Oceniając legalność rozporządzenia jako aktu podustawowego należy przede wszystkim uwzględnić:
- - czy zostało wydane przez organ upoważniony,
- - czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych przez nią do uregulowania,
- - czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej", której wykonaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 1999 r., sygn. akt K 6/99). Jak zauważył Trybunał treść i cel rozporządzenia są zdeterminowane przez cel ustawy, którą ma wykonywać. Przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach podustawowych. W innym wyroku (z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt SK 11/98) Trybunał podkreślił konieczność uwzględniania zależności o charakterze funkcjonalnym zwłaszcza w sytuacjach, kiedy zakres delegacji może wywoływać wątpliwości. Omawiane przepisy rozporządzenia te wymogi spełniają.
Naczelny Sąd Administracyjny miał na wzgledzie, że zarówno rozporządzenie z 2002 r., jak też obecnie obowiązujące z 2012 r., wydane zostały w celu dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca w przywołanym art. 130 ust. 4 ustawy zawarł zatem wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. W ocenie Sądu kwestionowany przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego dotyczącego określenia przez Ministra warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Oznacza to, że kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie regulacja zawarta w § 4 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów, ich rodzaje, a także określenie zasad i trybu usuwania wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Policję, mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji.
Skoro tak, to w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia ani tego przepisu, ani przepisu delegacyjnego. Tym samym nie uchybiono również regułom uregulowanym w art. 178 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, a tym samym za całkowicie błędny uznać również należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Dodatkowo wskazać należy, że każdy wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością podlegającą kontroli sądowej, a osoba zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie tej czynności, a następnie, w przypadku negatywnego stanowiska organu, może skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, pub. pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Czynności materialno-techniczne polegające na wpisywaniu punktów do ewidencji oraz ich usuwaniu podlegają zatem kontroli sądowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1388/09, pub. j.w.).
Wobec tego zagadnienie ilości punktów nie jest przedmiotem badania w sprawach o skierowanie na badania kontrolne i w sprawach o zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów. Prowadzenie ewidencji punktów powierzone zostało organom Policji i jedynie przed tymi organami, jak też przed sądem administracyjnym, można je w odrębnym postępowaniu kwestionować. Wobec tego za całkowicie nietrafny uznać należy zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w związku z art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń przez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, że usunięcia wpisów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może być dokonane jedynie przez organ prowadzący ewidencję. Stanowisko to jest bowiem całkowicie uzasadnione i znajduje pełne oparcie w omówionych powyżej przepisach ustawy Prawo o ruch drogowym.
Również postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważenia wszystkich zarzutów skargi (czyli zarzutu naruszenia przez organy rozpatrujące sprawę, w ocenie skarżącego kasacyjnie, art. 7-9 kpa oraz art. 130 ust. 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym) jest chybiony. Wyjaśnić należy, że art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa warunki, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. FSK 2633/04 LEX 173345). Przepis art. 141 § 4 zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza szczegółowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy o jakich mowa w art. 141 § 4, uwzględniając ustalony w sprawie przez organ stan faktyczny, ocenę prawną zaskarżonej decyzji z powołaniem się na przepisy prawa materialnego i wyjaśnienie przesłanek ich zastosowania oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego orzeczenia, którą stanowił w tym przypadku przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z obszernych rozważań Sądu I instancji jasno i logicznie wynikają przyczyny, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia.
Przypomnieć przy tym należy, że nie stanowi naruszenia prawa w rozumieniu art. 141 § 4 powołanej ustawy zawarcie innej oceny legalności zaskarżonych orzeczeń niż ocena postulowana przez skarżącego kasacyjnie. Zarzut błędu w zakresie konstrukcji uzasadnienia byłby uzasadniony, gdyby treść orzeczenia nie odpowiadała przyjętej w uzasadnieniu podstawie prawnej bądź też Sąd dopuściłby się błędu w zakresie logicznego rozumowania wyjaśniając przyjętą podstawę prawną, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w rozpatrywanej sprawie.
Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym przez ich zastosowania w sprawie, art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez jego niezastosowanie w sprawie oraz § 4 ust. 2 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Wszystkie te zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nietrafne.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zatrzymania skarżącemu prawa jazdy w trybie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) oraz skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy). Zgodnie ze wskazanymi przepisami decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega natomiast osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja wydana na podstawie powołanych przepisów ustawy ma charakter orzeczenia związanego, co oznacza, że w razie skierowania przez uprawniony organ Policji wniosku z powołaniem się na przekroczenie przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem liczby 24 punktów karnych, organ zobligowany jest do zatrzymania prawa jazdy i skierowania takiej osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo). Zgromadzony materiał dowodowy bezspornie świadczy o tym, że uprawniony podmiot, tj. Komendant Wojewódzki Policji, skierował wobec skarżącego, osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem, wniosek o przeprowadzenie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji i uzasadnił go tym, że z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wynika, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych.
Tym samym zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w powołanych przepisach ustawy, obligujące organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy oraz do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Podkreślić należy, że podnoszone przez skarżącego w trakcie postępowania administracyjnego zarzuty dotyczyły przede wszystkim naruszenia przepisów o prowadzeniu ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu postępowania w tym przedmiocie. W świetle przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta (prezydent miasta, burmistrz) jest organem, który wydaje dokumenty stwierdzające uprawnienia do kierowania pojazdem. W konsekwencji ustawa do kompetencji tego organu przekazała również uprawnienia związane z odebraniem prawa jazdy oraz z kontrolnym sprawdzaniem kwalifikacji do kierowania pojazdem. Jednakże starosta (prezydent miasta, burmistrz) nie jest organem, który prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, gdyż ta zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy prowadzona jest przez Policję. Nie ma on w związku z tym również uprawnień kontrolnych w stosunku do Policji, dlatego nie może kwestionować zasadności wpisów w tej ewidencji.
Organ I instancji nie ma zatem uprawnień, by przed podjęciem decyzji badać zasadność wpisów punktów karnych w ewidencji. Jego kontrola ogranicza się bowiem jedynie do stwierdzenia, czy została zarejestrowana określona przez przepisy ilość punktów, tj. powyżej 24. Powyższe stanowisko nie jest kwestionowane w orzecznictwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2009 r. w sprawie I OSK 1371/08, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo). Oznacza to, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, ani też sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12, pub. j. w.).
Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że starosta był związany danymi zawartymi w ewidencji i nie mógł ingerować w tę kwestię w rozpatrywanej sprawie. Wydana przez niego decyzja ma bowiem charakter związany. Tym samym nie mogły okazać się skuteczne zarzuty skarżącego, które sprowadzały się do wskazania uchybień w zakresie prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i kwestionowania zasadności wpisów do tej ewidencji, a w szczególności okoliczność, że nałożono na niego ponad 24 punkty karne. Ustaleń co do liczby punktów nie dokonuje bowiem organ kontroli, lecz wynikają one z ewidencji kierowców prowadzonej przez organy Policji. Tak więc z uwagi na regulację materialnoprawną, która obliguje organ do wydania stosownej decyzji przy przekroczonym limicie punktów, niniejsza sprawa nie wymagała prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, a jedyny i wystarczający dowód stanowiły dane z ewidencji, przedstawione w piśmie Komendy Wojewódzkiej Policji, czyli wniosku o sprawdzenie kwalifikacji.
Pamiętać trzeba, że zgodnie z art. 76 § 1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z tym zarówno organy orzekające w sprawie, jak i Sąd uprawnione były do przyjęcia, że skarżący uzyskał liczbę punktów uzasadniającą wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy i skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji.