Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników administracyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, w związku z art. 3 pkt 23 i art. 5 ust. 8a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, po rozpatrzeniu odwołania B. G., utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] Nr [...], przyznającej jej na dzieci A. i M. G. zaliczkę alimentacyjną w kwocie po 170 zł miesięcznie na każde dziecko.
W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że B. G. w swoim odwołaniu kwestionuje ustalenia organu I instancji odnośnie wysokości uzyskiwanego przez nią dochodu i wnosi o przyznanie jej zaliczki alimentacyjnej w wyższej kwocie. W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, brak jest podstaw do pomniejszenia dochodów B. G. zarówno z tytułu jednorazowej wypłaty renty za rok 2003, jak i wydzierżawienia gospodarstwa rolnego. Dochód trzyosobowej rodziny B. G. wyniósł w 2004 r. - 18.292,92 zł. Podstawę do ustalenia tak wyliczonego dochodu stanowiło zaświadczenie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 27 grudnia 2005 r. wykazujące, że B. G. uzyskała dochód w kwocie 8.879,03 zł. Do tego doliczono uzyskane przez stronę alimenty w kwocie 665,61 zł oraz dochód z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,76 ha przeliczeniowego - 8.753,28 zł. W tej sytuacji dochód na osobę w rodzinie B. G. wynosił 508,14 zł. Po korekcie dochód był niższy - 434,82 zł. Jednakże fakt ten nie miał wpływu na wysokość zaliczki alimentacyjnej. Stąd też brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. G. podnosi, że faktycznie osiągany przez nią dochód uprawnia ją do zwiększonej zaliczki alimentacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 271/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, iż skarga pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Wysokość świadczenia alimentacyjnego, to należne skarżącej miesięczne kwoty: 330 zł przyznana na rzecz A. G. i 250 zł na rzecz M. G. - zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 11 marca 2003 r. (sygn. akt VI RC 1710/02).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.), zaliczka przysługuje do wysokości świadczenia alimentacyjnego, nie więcej jednak niż 170 zł dla osoby uprawnionej - w przypadku, gdy w rodzinie jest jedna lub dwie osoby uprawnione do zaliczki albo 250 zł, jeżeli osoba ta legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o znaczącym stopniu niepełnosprawności. Wysokość zaliczki, gdy dochód rodziny nie przekracza 50% kwoty 583 zł, zwiększa się do 300 zł, jeżeli upoważniona do zaliczki jest jedna lub dwie osoby (art. 8 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 2). Według prawidłowych ustaleń organu I instancji w 2004 r. dochód na osobę w rodzinie skarżącej wynosił 508,14 zł. Uwzględniając zmianę stanu prawnego w zakresie sposobu ustalania dochodu z gospodarstwa rolnego, Kolegium skorygowało wysokość dochodu przypadającego na osobę w rodzinie skarżącej.
Dochód ten wyniósł 434,82 zł miesięcznie na jedną osobę i przekraczał ustawową kwotę 291,5 zł (59% z kwoty 583 zł). Wobec tego brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o podwyższenie wysokości zaliczki alimentacyjnej.
Zatem decyzja o przyznaniu skarżącej zaliczki alimentacyjnej po 170 zł na każde dziecko (A. i M.) jest rozstrzygnięciem zgodnym z prawem.
Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącej, że wliczono do dochodów jej rodziny dochód, którego nie ma, a mianowicie, dochód z gospodarstwa rolnego, które wydzierżawia od 1997 r. Dołączone do akt sprawy dwie umowy dotyczące dzierżawy gruntów zawarte w dniu 1 maja 2004 r. na okres 5 lat nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do zaniechania przez organ naliczenia dochodu skarżącej z gospodarstwa rolnego, stosownie do obowiązujących przepisów w tym zakresie.
Organ I instancji słusznie przyjął, iż dochód z gospodarstwa rolnego należy ustalić, biorąc za podstawę wyliczenia powierzchni gospodarstwa w hektarach przeliczeniowych z uwzględnieniem dochodu, jakie ono przynosi w myśl zasady przewidzianej przez ustawodawcę, że z jednego ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód w wysokości 194 zł miesięcznie (3,76 x 194 zł x 12 = 8.753,28 zł rocznie).
Dochód ten został przez organ II instancji prawidłowo skorygowany (pomniejszony) do 6.113,76 zł. Zmiana ta pozostaje bez wpływu na wysokość zaliczki alimentacyjnej.
Bezzasadny jest również zarzut, że wypłata świadczenia z tytułu wyrównania renty inwalidzkiej należnej za okres od 28 lutego 2003 r. do 29 lutego 2004 r. nie powinna być uwzględniona przy ustalaniu przez organ dochodu osiągniętego przez skarżącą w 2004 r. Jednorazowa wypłata świadczenia rentowego w 2004 r. stanowiła dochód faktycznie osiągnięty i wbrew wywodom skarżącej - uzyskanie tego świadczenia nie mogło być w świetle art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych, oceniona jako przypadek związany z utratą dochodu. Skarżąca z tytułu wyrównania świadczenia rentowego otrzymała kwotę 4.162,28 zł.
B. G. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Podstawą skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 23 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przez pominięcie przy obliczaniu dochodu rodziny za rok 2004 utraty dochodu spowodowanej nieotrzymanej części zasądzonych świadczeń alimentacyjnych, podczas gdy zgodnie z art. 3 pkt 23 powołanej ustawy są one podstawą do pomniejszenia dochodu rodziny w 2004 r., co spowodowałoby zmniejszenie miesięcznego dochodu na jedną osobę i pozwoliłoby na podwyższenie wysokości zaliczki alimentacyjnej przysługującej skarżącej.
Na tych podstawach wnosiła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania,
- 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 18 ust. 2 ustawy z 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) "W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, a także przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.)". Według art. 7 ust. 2 powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej "Zaliczka przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinę nie przekracza kwoty 583,00 zł". Powołana ustawa nie reguluje sposobu obliczania dochodu rodziny, a zatem w tym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, która w art. 3 reguluje sposób obliczania dochodu przez enumeratywne wyliczenie.
W tym wyliczeniu wymienia się alimenty na rzecz dzieci. Z art. 10 ust. 4 powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w związku z art. 3 pkt 23 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że dochód ustala się przy uwzględnieniu wysokości wyegzekwowanego świadczenia alimentacyjnego. Z uwzględnieniem tej reguły organy orzekające wyliczyły dochód rodziny, a prawidłowość zastosowania tej regulacji ocenił Sąd.
Zarzut zatem niewłaściwego zastosowania art. 3 pkt 23 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych jest nieusprawiedliwiony.
Z tego względu, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.