Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1782/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na orzeczenie Nr [...] z dnia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu, którym zmienione zostało orzeczenie Nr [...] z dnia [...] Komendanta Policji w [...], o wymierzeniu J. W. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Organ odwoławczy w miejsce wyżej wymienionej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby, wymierzył skarżącemu karę nagany, a w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
J. W. został obwiniony o naruszenie dyscypliny służbowej w ten sposób, że posiadając od dnia 19 stycznia 2004 r. wiadomość o przestępstwie ściganym z urzędu na szkodę W. S., nie wykonał obowiązku udokumentowania uzyskanej informacji i nie przekazał jej właściwej komórce organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził zasadność zarzutu stawianego J. W. Skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego, nie kwestionował nieudokumentowania, jak i nieprzekazania tych informacji właściwym służbom.
Twierdzenie skarżącego, że o przestępstwie dowiedział się w czasie, gdy nie pełnił służby, Sąd uznał za nieusprawiedliwiające zachowania skarżącego.
Zdaniem Sądu, skarżący uzyskał informacje o przestępstwie popełnionym na terenie podlegającym jego pieczy jako dzielnicowego, był zatem zobowiązany udokumentowania tego faktu. Na poparcie swojego stanowiska Sąd odwołał się do treści § 6 zarządzenia Nr 15 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 sierpnia 1999 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez dzielnicowego i kierownika rewiru dzielnicowych, zgodnie z którym dzielnicowy prowadzi ciągłe rozpoznanie przydzielonego mu rejonu pod względem osobowym, terenowym, zjawisk i zdarzeń mogących mieć wpływ na stan porządku i bezpieczeństwa publicznego.
Nadto, co wynika z przepisu, informacje uzyskane w wyniku rozpoznania, dzielnicowy dokumentuje w formie notatek i w razie potrzeby przekazuje do dalszego wykorzystania właściwym komórkom i ogniwom organizacyjnym Policji. W myśl natomiast § 12 zarządzenia, do obowiązków dzielnicowego należy ściganie sprawców przestępstw i wykroczeń, dokonywanie stosownych do okoliczności czynności służbowych po uzyskaniu informacji lub ujawnieniu faktu popełnienia przestępstwa lub wykroczenia.
W ocenie Sądu, z treści pism skarżącego wynika, że nie w pełni rozumie on znaczenie dokumentowania uzyskiwanych informacji dla pracy Policji i obowiązek ten lekceważy.
Sąd zwrócił uwagę, że nie jest to pierwszy przypadek w karierze zawodowej skarżącego.
Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z nieuwzględnieniem przez organ prowadzący postępowanie dyscyplinarne wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego, Sąd stwierdził, że stosownie do art. 135f ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) można odmówić uwzględnienia wniosku, jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub gdy dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności.
W ocenie Sądu, zawarte w aktach postępowania dyscyplinarnego postanowienia odmawiające uwzględnienia wniosków skarżącego wskazują właśnie na takie przyczyny.
Sąd podzielił stanowisko organu, że dla oceny czynu zarzucanego skarżącemu nie miała znaczenia okoliczność, że pokrzywdzony przestępstwem W. S. nie był zainteresowany wszczęciem postępowania w związku z przestępstwem popełnionym na jego szkodę.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1782/04 wniósł J. W. zastępowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegające na niepełnym ustosunkowaniu się przez sąd do podnoszonego w skardze zarzutu stronniczości rzecznika dyscyplinarnego.
Według autora skargi, rzecznik dyscyplinarny zachowywał się wulgarnie i nieetycznie wobec skarżącego, kierował wobec niego groźby karalne i jest podejrzany o zacieranie dowodów w sprawie.
Nieobiektywny stosunek prowadzącego postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego wynika m.in. z dokonanego przez rzecznika doboru świadków, zaniechaniu obowiązku pouczenia przesłuchiwanych o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, samodzielnym spisywaniu zeznań przez rzecznika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" jednym z warunków, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna jest wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wraz z ich uzasadnieniem. Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 ppsa, dzieląc je na naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw określonych w art. 174 ustawy ppsa jest wskazanie konkretnych przepisów oznaczonych numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyjaśnienie na czym naruszenie to polegało, a w przypadku powołania jako podstawy skargi kasacyjnej art. 174 pkt 2 ustawy ppsa, także wykazanie, że naruszenie przez sąd przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Gwarantem prawidłowej konstrukcji skargi kasacyjnej jest przepis art.175 § 1 ppsa, zawierający obowiązek sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego.
Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze, a z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego.
Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił skarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 ustawy ppsa.
Skarżący nie wskazał jednak jakie konkretnie przepisy postępowania i w jakim stopniu naruszył Sąd I instancji, nie uzasadnił również dlaczego – jego zdaniem – naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wszystkie zawarte w niej zarzuty dotyczą naruszenia przez organ dyscyplinarny przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec funkcjonariuszy Policji tj. przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.).
Tak sformułowane zarzuty nie stanowią podstawy skargi kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 ustawy ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny działający jako sąd kasacyjny, nie jest upoważniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu ustawy ppsa dotyczy skarga kasacyjna.
Samo powołanie przepisu art. 174 pkt 2 ppsa nie może być uznane za prawidłowe wskazanie podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 ppsa – orzekł jak w sentencji.