Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. M.M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i cofnięcia uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B od dnia [...] sierpnia 2013 r. do czasu odbycia środka karnego, którego koniec upływa z dniem [...] marca 2016 r..
Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi – wpisu sądowego w wysokości 200 zł.
Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 stycznia 2014 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 27 stycznia 2014 r. (poniedziałek).
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. o sygn. akt III SA/Wr 16/14 odrzucił skargę.
Jak wskazał w uzasadnieniu, skoro w przedmiotowej sprawie skarżący, pomimo prawidłowego wezwania go do usunięcia braku skargi w wyznaczonym terminie, nie uiścił należnej opłaty do dnia 27 stycznia 2014 r., skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył M.M. Wskazał w niej, że w dniu 27 stycznia 2014 r. dokonał wpłaty wpisu sądowego za pośrednictwem rachunku bankowego należącego do członka najbliższej rodziny, a w tytule przelewu nastąpiła omyłka pisarska w zapisie sygnatury.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z zastrzeżeniem wypadków wymienionych w jego § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przepis § 3 stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu, jeżeli pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis.
Zgodnie zaś z art. 219 § 1 ww. ustawy, opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, z kolei art. 219 § 2 tej ustawy stanowi, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Natomiast stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), przy uiszczaniu wpisu – zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu – należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych.
Z treści powyższych przepisów wynika, że wpis uiszczony oznacza wpis uiszczony bezpośrednio w kasie sądu lub wpis uiszczony na rachunek bankowy sądu.
Z załączonego dowodu wpłaty (k.
23) wynika, że skarżący w dniu 27 stycznia 2014 r. dokonał wpłaty w wymaganej kwocie 200 (dwustu) zł na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o nr [numer rachunku zakryty]. W tytule operacji wpisano: "wpis sądowy Sygn. akt III SA/Wr/14". Podane są również pełne dane zleceniodawcy: "[...]".
Tak oznaczony tytuł przelewu nie pozwolił w dacie wydania zaskarżonego postanowienia na przypisanie powyższej transakcji tytułem wpisu od skargi skarżącemu i w konsekwencji doprowadził do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji dyspozycji art. 220 § 3 cyt. wyżej ustawy.
Uznać jednak należy, że znajdujący się w aktach dowód wpłaty – przedłożony także przez skarżącego – wskazuje, że uiszczono wpis sądowy od skargi w prawidłowej wysokości dwustu złotych, z zachowaniem siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 220 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewskazanie prawidłowo sygnatury sądowej przy dokonywaniu wpłaty, mimo że utrudnia identyfikację sprawy, której dotyczy wpis, nie może samo przez się prowadzić do odrzucenia środka zaskarżenia i tym samym zamknięcia drogi sądowej. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z dnia: 30 października 2010 r. o sygn. akt II FSK 1829/09; 8 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 1624/12; 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II FSK 339/13; z dnia 9 stycznia 2014 r. o sygn. akt I OSK 2909/13 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonanie wpisu za pośrednictwem konta B.L. również nie może być uznane za działanie wymagające odrzucenia środka zaskarżenia.
Odrzucenie przez sąd administracyjny skargi ze względu na niepodanie sygnatury akt sądowych sprawy, w której wpis jest uiszczany, a zatem z uwagi na uchybienie przez skarżącego § 5 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia, może zostać uznane za odpowiadające prawu wówczas, gdy z okoliczności faktycznych dotyczących skarżącego wynika, iż nie jest możliwe ustalenie sprawy, do której należy przypisać uiszczony wpis. W takiej jednak sytuacji Sąd powinien zwrócić się do podmiotu uiszczającego wpis (skarżącego) o sprecyzowanie, co do której sprawy ów wpis został uiszczony. Tymczasem na gruncie analizowanej sprawy brak w jej aktach sądowych dowodu potwierdzającego sprawdzenie przez Sąd w jego Oddziale Budżetowo-Finansowym, czy istotnie wpis od skargi został uiszczony lub – ewentualnie – czy po stronie skarżącego odnotowano wpłaty mogące stanowić ów wpis, co wymagałoby wezwania B.M.L. do sprecyzowania sygnatury akt sądowych sprawy, w której został on uiszczony, a co umożliwiało posiadanie stosownego adresu przez Sąd pierwszej instancji. Kontekst prawnofaktyczny umożliwia bowiem przypisanie wpisu do sprawy, co oznacza, że nie będzie on mógł być odnotowany jako wpis w jakiejkolwiek innej sprawie.
Konkludując, należy uznać, że należny wpis został w terminie uiszczony, a zatem – wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji – nie zaistniała przesłanka, wskazana w art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do odrzucenia skargi. Skarga kasacyjna zasługiwała wobec tego na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego we Wrocławiu wymagało tym samym uchylenia w całości.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.