Uzasadnienie
Pismem z 21 lipca 2021 r. B. K. (dalej również: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej również: "SKO", "Kolegium") z 28 czerwca 2020 r. nr KOC/3918/Sr/19, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 23 maja 2019 r. nr UD-XII-WSS/8251/025051/2019 o uznaniu za nienależnie pobrane świadczeń rodzinnych w formie zasiłku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 9184,10 złotych oraz orzeczeniu, że ww. kwota podlega zwrotowi, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 czerwca 2014 r. do dnia spłaty.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 12 marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie ww. aktu SKO.
Wyrokiem z 27 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1825/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. K. na opisaną wyżej decyzję Kolegium.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu z 27 lipca 2021 r. wywiodła B. K. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uzasadniając złożone żądanie wstrzymania aktu SKO, wskazała na argumenty, które Sąd I instancji rozważył i uznał na poprzednim etapie sprawy (w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1825/20), stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"). Skarżąca podniosła, że wykonanie kwestionowanego aktu Kolegium narazi ją na znaczną szkodę materialną oraz doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności podjęcia przez organ czynności egzekucyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegało umorzeniu.
W myśl art. 61 § 6 ppsa, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę;
- 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
W ocenianej sprawie postanowieniem z 12 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1825/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Kolegium z 28 czerwca 2020 r. nr KOC/3918/Sr/19, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 23 maja 2019 r. nr UD-XII-WSS/8251/025051/2019 o uznaniu za nienależnie pobrane świadczeń rodzinnych w formie zasiłku pielęgnacyjnego.
Następnie, 27 lipca 2021 r., w sprawie pod sygn. akt I SA/Wa 1825/20, zapadł wyrok Sądu I instancji oddalający skargę, a postępowanie zainicjowane skargą kasacyjną wywiedzioną przez skarżącą od tego wyroku nie zostało jeszcze zakończone. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że orzeczenie Sądu I instancji nie jest jeszcze prawomocne.
Wobec powyższego, z mocy art. 61 § 6 pkt 2 ppsa, ochrona tymczasowa udzielona przez Sąd I instancji postanowieniem z 12 marca 2021 r., nadal trwa. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowa byłaby ponowna ocena, czy wykonanie objętej wnioskiem decyzji SKO może wywołać u skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Przy czym podkreślenia wymaga, że konsekwencją wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Kolegium jest również wstrzymanie wykonalności nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji (zob. np.: postanowienia: NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 689/17; z 22 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 494/17).
Skoro zatem skarżąca nadal korzysta z udzielonej jej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2021 r. ochrony tymczasowej, postępowanie wywołane zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należało za bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 193 ppsa i art. 61 § 3 i 6 ppsa, orzeczono jak w sentencji.