Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 lipca 2011 r., I OSK 1158/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2011 r., II SA/Wa 305/11.
Pismem z 29 lipca 2011 r. skarżący, powołując się na art. 158 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), złożył wniosek o wykładnię uzasadnienia wskazanego wyżej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego i wyjaśnienie, dlaczego zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zostało uchylone a sprawa nie została przekazana do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, skoro NSA faktycznie zgodził się z zarzutem skargi kasacyjnej dotyczącym art. 97 § 1 ustawy wprowadzającej stwierdzając: "sprawa jest rozpoznawana wedle przepisów procesowych obowiązujących w dacie orzekania, to jest wedle Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi...", a jednak nie podał motywu nieuwzględniania skargi kasacyjnej ograniczając się do stwierdzenia, że "zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia, ale nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, komentarz do art. 158, tezy 2-3).
Wniosek o wykładnię podlegał oddaleniu, ponieważ z uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, dlaczego zarzut naruszenia art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) nie mógł prowadzić do uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazano, że "Przepis art. 97 § 1 w/w ustawy reguluje kwestię właściwości sądu uprawnionego do rozpoznania skargi, która wpłynęła przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone.
Natomiast przepis ten nie określa, wedle jakich przepisów sprawę będzie rozpoznawał wojewódzki sąd administracyjny. Obowiązuje w tym względzie powszechnie akceptowana w doktrynie i orzecznictwie zasada, że sprawa jest rozpoznawana wedle przepisów procesowych obowiązujących w dacie orzekania, to jest wedle Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast jeżeli chodzi o przepisy prawa materialnego, to będą miały zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wynika to z samej istoty sądowej kontroli administracji. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu wedle przepisów obowiązujących w dacie wydania tego aktu."
Zatem Naczelny Sąd Administracyjny rozróżnił przepisy procesowe od materialnych, to znaczy od ustawy z 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 38, poz. 181 ze zm.), która nie przewidywała kontroli sądowoadministracyjnej aktów wydawanych na jej podstawie. Jeżeli więc sąd administracyjny nie był właściwy w świetle powołanych wyżej przepisów do rozpoznania skargi Z. T. z 1 listopada 1987 r. na rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 1986 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze [...] w dacie jej wniesienia do NSA, to nie jest również właściwy do jej rozpatrzenia dzisiaj.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.