Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 295/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] opiniujące pozytywnie projekt podziału działki nr [...] położonej w Z. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008r. nr [...] Burmistrz Miasta Z., na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) pozytywnie zaopiniował zgodność proponowanego podziału działki nr [...], będącej współwłasnością H. G., H. W. i Z. małż. B. i W. J. i J. małż. W. w sposób przedstawiony na kopii mapy zasadniczej, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. a w części obejmującej obszar położony przy ul. M., przylegający do cmentarza prawosławnego wojennego i granicy miasta, uchwalonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] listopada 2003r.
Organ wskazał w uzasadnieniu, że część działki nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem 01KL, który to teren będzie stanowić nową ulicę miejską o funkcji lokalnej. Przedstawiony projekt podziału ma na celu wydzielenie działki przeznaczonej pod projektowaną ulicę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli W. J. W. i H. W. B. podnosząc, że proponowany podział działki nr [...] jest dla nich krzywdzący i nie do przyjęcia.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że proponowany podział ma na celu wydzielenie działki przeznaczonej pod projektowaną nową ulicę miejską o funkcji lokalnej, oznaczoną na rysunku planu symbolem 01KL. Opiniowany podział, w ocenie organu odwoławczego, jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co czyni zadość wymaganiom art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.
Na to postanowienie W.J.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku powtarzając wszystkie zarzuty podniesione w zażaleniu.
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 295/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę W.J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], wskazał, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa nieruchomość nr [...] położona jest na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. w części obejmującej obszar położony przy ul. M., przylegający do cmentarza prawosławnego wojennego i granicy miasta, uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] listopada 2003r. Według zapisu planu zagospodarowania przestrzennego teren objęty podziałem został przeznaczony pod projektowaną nową ulicę miejską o funkcji lokalnej i jest oznaczony na rysunku planu symbolem 01KL.
Sąd zaznaczył, że w wyniku podziału nieruchomości nr [...] powstaną dwie działki: jedna pod projektowaną ulicę nr [...] o powierzchni 64 m2 oraz druga nr [...] o powierzchni 10040 m2 (zapis planu C15P obejmujący obszary przemysłowe). W związku z tym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie ma podstaw do podważenia oceny dokonanej przez organy administracyjne w zakresie dopuszczalności podziału w trybie art. 93 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Sąd wskazał, że postanowienie opiniujące podział nieruchomości podejmowane jest na podstawie ustaleń planu miejscowego, wobec czego byt prawny opinii jest ściśle związany z mocą obowiązującą tego planu.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę kasacyjną złożył W. W., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie uprawnienia organu do wydania pozytywnej opinii co do projektu podziału działki numer [...] położonej w Z. zamiast, zgodnie z brzmieniem przepisu stanowiącego podstawę prawną wydanego postanowienia, stwierdzenia zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, co w konsekwencji spowodowało przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 93 ust. 4 ustawy przez Burmistrza Miasta Z. w wydanym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2008 roku [...] i jego w ten sposób wadliwość prawną;
- 2) naruszenie art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez dokonanie wykładni przepisu stwierdzającej brak wymogu odniesienia się do przesłanek wskazujących na zgodność z ustaleniami planu, to jest przeznaczenia terenu oraz możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu konkretnie do nieruchomości nr [...] i stanu faktycznego nieruchomości skarżącego;
- 3) naruszenie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez stwierdzenie braku wymogu wskazania, czy projektowane do wydzielenia działki gruntu mają dostęp do drogi publicznej lub czy na planowanej drodze wewnętrznej ustanowione będą odpowiednie służebności drogowe, a w szczególności w odniesieniu do nieruchomości skarżącego w zakresie wjazdu, wyjazdu, przejazdu i przechodu od ul. M. w Z.;
- 4) naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanu sprawy, podstawy prawnej i jej wyjaśnienia w odniesieniu się do stanu faktycznego skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami przyznaje kompetencje ustawowe dla Burmistrza w zakresie tylko i wyłącznie stwierdzenia zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, a nie wydawania opinii pozytywnych lub negatywnych związanych z planowanym podziałem. W związku tym, zdaniem skarżącego, doszło do przekroczenia upoważnienia ustawowego.
Podniesiono, że zgodnie z art. 93 ust. 2 wskazanej ustawy, zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, nie nastąpiło odniesienie do przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Zdaniem skarżącego jest to konieczne, gdyż podział dotyczy działek już zagospodarowanych przez skarżącego na prowadzenie działalności gospodarczej handlowo-usługowej, gdzie koniecznym do jej wykonywania jest dostęp wjazdu, wyjazdu, przejazdu i przechodu. Podkreślono, że proponowany projekt podziału dla skarżącego jest nieracjonalny, pozbawiony celowości, i narusza interes stron postępowania w znacznym stopniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wskazać należy, że stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 wskazanej ustawy naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.
Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie za całkowicie chybiony uznać należy zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć bowiem należy, że treść tego przepisu określa składniki, jakie powinno posiadać uzasadnienie wyroku, to jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie przedmiotowego wyroku. Przedstawiono bowiem zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy, jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje z jakich przyczyn Sąd wydał rozstrzygnięcie nieuwzględniające skargi. Podkreślić przy tym należy, że wskazany wyżej przepis stanowi przede wszystkim o konstrukcji uzasadnienia, dlatego też, nie ma podstaw do przyjęcia aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień przy jego konstruowaniu. Z faktu, iż skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia.
Kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej jest naruszenie prawa materialnego, to jest art. 93 ust. 2, 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta Z., zgodnie z art. 93 ust. 4 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, pozytywnie zaopiniował zgodność proponowanego podziału przedmiotowej działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z., a ustalenie to nie zostało przez skarżącego podważone. Oznacza to, że plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje ulicę na niewielkiej części działki skarżącego (narożnik 64 m2), z czym skarżący się nie zgadza, ale zarzuty co do planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu.
Podkreślić bowiem należy, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych co do zasady pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji oznacza, że niemożliwe będzie skuteczne powoływanie się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 20 stycznia.2006, I FSK 507/05, Lex nr 187513).
Art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, zaś art. 93 ust. 3 stanowi, że podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej.
Jak wynika z planu podziału nieruchomości stanowiącej załącznik do postanowienia, działka przeznaczona pod drogę o powierzchni 64 m2 w niczym nie zmienia przeznaczenia pozostałej skarżącemu kasacyjnie działki o powierzchni 10.040 m2, jak również możliwości jej zagospodarowania. Natomiast wydzielona działka 64 m2 ma już określone przeznaczenie pod ulicę, do której bezpośredni dostęp ma działka o powierzchni 10.040 m2.
W związku z tym uznać należy, że zarzuty naruszenia art. 93 ust. 2, 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie zasługują na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.