Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zarejestrowaniu pojazdu i odmowy rejestracji pojazdu.
Powyższy wyrok zapadł w następstwie ustalenia, iż ww. decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji własnej tegoż organu z dnia [...] lipca 2011r. w sprawie zarejestrowania na M. G. pojazdu [...] o nr rejestracyjnym [...] i odmawiającą rejestracji tego pojazdu oraz zobowiązującą do zwrotu tablic rejestracyjnych, dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Kolegium wskazało, że decyzja ostateczna z [...] lipca 2011r. została wzruszona w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "K.p.a.". Decyzja ta została oparta na wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. o zarejestrowaniu na M. K. ww. pojazdu [...] wyprodukowanego w [...] r. o nr VIN [...], a ściślej mówiąc na wydanym na podstawie tejże decyzji dowodzie rejestracyjnym dołączonym przez skarżącą do wniosku o rejestrację pojazdu.
Kolegium podkreśliło, że zasady i tryb rejestracji pojazdu regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.P.r.d." oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 20 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. z 2014r. poz. 1522 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "rozporządzenie". Przepisy art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 72 ust. 1 oraz art. 78 ust. 1 u.P.r.d., a także § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazują, iż uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji administracyjnej, na mocy której pojazd został zarejestrowany pociąga za sobą utratę mocy prawnej dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o zarejestrowaniu. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest zatem konieczność wznowienia także postępowania, w którym podmiot ubiegający się o kolejną rejestrację pojazdu przedłożył taki dowód rejestracyjny.
Związek pomiędzy tymi decyzjami jest bowiem oczywisty, jedna decyzja stanowi podstawę drugiej i ma w niej uzasadnienie. Skoro zatem Prezydent [...] decyzją z [...] stycznia 2015r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie o rejestracji przedmiotowego samochodu na rzecz M. K. i odmówił rejestracji wymienionego pojazdu, to zarazem odpadła podstawa decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r. o rejestracji pojazdu na rzecz M. G. W takiej sytuacji zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. należało uchylić decyzję o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej. Akt rejestracji pojazdu na rzecz właściciela jest uwarunkowany legitymowaniem się ważnym dowodem rejestracyjnym. Podważenie poprzedniego aktu rejestracji oznacza niemożność kolejnej rejestracji, bowiem stosownie do art. 71 ust. 1 u.P.r.d. pojazd nabyty przez M. G. od M. K. nie jest dopuszczony do ruchu.
Kolegium stwierdziło nadto, że skarżąca nie udokumentowała prawa własności przedmiotowego pojazdu w sposób wymagany przez przepisy u.P.r.d., a okoliczności nabycia samochodu przedstawiane przez skarżącą nie mogły mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przy czym organ podkreślił, iż interes skarżącej o tyle nie został naruszony, że nie jest kwestionowany tytuł własności skarżącej do ww. pojazdu. Pojazd ten nie spełnia jednak warunków, aby go zarejestrować, a usunięcie tego stanu rzeczy leży w gestii skarżącej, a nie organów właściwych do rejestracji pojazdów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. G. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postepowania, tj.:
- - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie rzetelnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pomimo działań podejmowanych w tym kierunku przez skarżącą, polegających na wnoszeniu wniosków formalnych i dowodowych w trakcie postępowania;
- - art. 174 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014r., poz. 121 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "K.c.", poprzez nie wzięcie pod uwagę faktu, iż skarżąca w dniu 12 kwietnia 2014r. nabyła prawo własności ww. pojazdu z mocy samego prawa, a tym samym decyzja odmawiająca zarejestrowania tegoż pojazdu była bezpodstawna.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując skargę doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej wyeliminowania, a tym samym skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Sąd I instancji uznał za prawidłowo zgromadzone i należycie ocenione przez organu okoliczności faktyczne sprawy, podkreślając, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy organ dokonujący rejestracji pojazdu posiadał w chwili jego rejestracji dokumenty mogące być uznane za autentyczne, a jeśli nie, to czy miał obowiązek odmowy rejestracji pojazdu po wznowieniu postępowania – jak twierdzą to organy administracyjne obu instancji, czy też organ miał obowiązek badania dobrej wiary skarżącej jako nabywcy przedmiotowego pojazdu, a w razie uznania owej dobrej wiarę pozostawić dokonaną przed wznowieniem postępowania rejestrację pojazdu.
Sąd I instancji odwołując się do art. 71 ust. 1 u.P.r.d. wskazał, iż dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Natomiast rejestracji pojazdu dokonuje się m.in. na podstawie: dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 u.P.r.d.; karty pojazdu, jeżeli była wydana; dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany (art. 72 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 u.P.r.d.). W celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację, do którego dołącza: dowód własności pojazdu; kartę pojazdu, jeżeli była wydana; dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Nowy właściciel nie może zatem skutecznie zarejestrować pojazdu bez przedstawienia dowodu rejestracyjnego wydanego na rzecz poprzedniego właściciela.
Nie jest możliwe dokonanie skutecznej rejestracji pojazdu przez nowego właściciela na podstawie dowodu rejestracyjnego, który utracił moc prawną na skutek uchylenia (stwierdzenia nieważności) decyzji, stanowiącej podstawę jego wydania. Sąd podkreślił, iż w niniejszej sprawie doszło do powstania pewnego łańcucha zdarzeń, który podważył skuteczność wcześniejszych aktów rejestracji spornego pojazdu, a tym samym pozbawił mocy prawnej dowodu rejestracyjnego, w oparciu o który dokonano rejestracji pojazdu na rzecz skarżącej.
Sąd I instancji podkreślił, iż kwestie związane z nabyciem prawa lub rzeczy w dobrej lub złej wierze nie należą do postępowania administracyjnego. Do kompetencji organów rozpoznających wniosek o rejestrację nie należy bowiem dokonywanie ustaleń co do istnienia określonego stosunku prawnego lub prawa, w tym także rozstrzyganie kwestii ewentualnego nabycia własności rzeczy ruchomej w dobrej wierze (art. 169 § 1 i § 2 K.c.). Ustalenie to należy wyłącznie do sądów powszechnych i jedynie prawomocne orzeczenie sądu cywilnego może stanowić podstawę do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu (§ 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia).
Sąd stwierdził, że kluczowymi dla sprawy okolicznościami było wyeliminowanie z obrotu prawnego poprzedniego aktu rejestracji ww. pojazdu, w związku z czym uznał, iż organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i nie naruszyły przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a dokonana ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Większego znaczenia nie miały natomiast wnioski dowodowe skarżącej zgłoszone na okoliczność związane z nabyciem ww. pojazdu. Nadto Sąd wskazał, iż kwestia kręgu uczestników postępowania zakończonego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2015r., w którym skarżąca nie była stroną, nie mogła być objęta kontrolą sądową w sprawie niniejszej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła M. G. zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie:
- 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w związku z art. 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie miało miejsca naruszenie przepisów postępowania przed organami administracji, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie dostrzeżone przez Sąd I instancji uchybienia, jak nieprzedstawienie okoliczności, które organ brał pod uwagę w sprawie oraz nieuzasadnienie rozstrzygnięcia organów w sposób prawidłowy, pełny i przekonujący, miały miejsce;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i sporządzenie ogólnikowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie oddalenia zarzutów strony skarżącej, nie odniesienie się do wszystkich zarzutów strony skarżącej rn.in. do zarzutu naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez fakt, iż skarżąca nie była stroną postępowania, w którym uchylono decyzje o rejestracji pojazdu na rzecz osoby od której nabyła pojazd, zaś zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych każdy kolejny właściciel pojazdu posiada interes prawny – w rozumieniu art. 28 K.p.a. – do występowania w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu, wydanej na rzecz poprzedniego właściciela;
- 3) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako P.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a w konsekwencji art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 151 P.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego sprawy nieznajdującego odzwierciedlenia w aktach sprawy, a w szczególności przyjęcie przez Sąd, iż nie ma racji skarżąca stwierdzając, iż spełniła w momencie rejestracji wszystkie konieczne warunki do zarejestrowania pojazdu oraz jest pełnoprawnym właścicielem pojazdu i ma pełne prawo do uzyskania decyzji o jego zarejestrowaniu; pominięciu kwestii, iż na podstawie art. 169 i art. 174 K.c. skarżąca nabyła własność przedmiotowego samochodu z mocy prawa z dniem 12 kwietnia 2014r., czyli z dniem upływu trzyletniego terminu wymaganego do stwierdzenia zasiedzenia ruchomości;
- 4) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a w konsekwencji art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie w postępowaniu przed Kolegium naruszenia przepisów K.p.a. polegającego na nie należytym ustaleniu stanu faktycznego m.in. poprzez nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej jak też pominięcie zgłaszanych przez nią wniosków dowodowych m.in. o zwrócenie się do Prokuratury Okręgowej w [...] o przesłanie kserokopii protokołów przesłuchania świadków: M. G., Z. B. oraz podejrzanego M. K. i dołączenie ich do akt sprawy.
- 5) art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a w konsekwencji art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż organ odwoławczy prawidłowo zastosowało art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., zaś zgodnie z prawem i stanem faktycznym sprawy nie powinny wydać orzeczenia utrzymującego w mocy uprzedniego orzeczenia lecz zgodnie z 138 § 2 K.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Ocenę zasadności skargi kasacyjnej wypada poprzedzić uwagą, iż pomimo przywołania w podstawie skargi kasacyjnej przepisu art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., wśród postawionych zarzutów kasacyjnych brak jest tych wskazujących na naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisów u.P.r.d., a zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. został postawiony wyłącznie w kontekście niewłaściwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. Nadto wypada dostrzec, iż brak jest zarzutów kasacyjnych odnoszących się do wznowienia postępowania, a w tym trybie wydane zostały kwestionowane decyzje. Ogranicza to istotnie zakres kasacyjnej kontroli zaskarżonego wyroku.
Przechodząc zatem do oceny postawionych zarzutów wypada wskazać, iż niekwestionowane w niniejszej sprawie jest ustalenie organów, iż zbywca przedmiotowego pojazdu na rzecz M. K. był osobą fikcyjną, a tym samym umowa nabycia tegoż pojazdu przez M. K. nie odniosła skutków prawnych i tenże nie stał się właścicielem tegoż pojazdu. Doprowadziło to do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji, na podstawie której M. K. dokonał rejestracji owego pojazdu i tym samym otrzymał dowód rejestracyjny. Skarżąca nabywając ów samochód od osoby nieuprawnionej, zgodnie z zasadą nemo plus iuris in alium transferre potest, quam ipse habet, także nie nabyła w drodze czynności prawnej jego własności.
W związku z powyższym umowa kupna tegoż pojazdu przez skarżącą nie może być uznana za dowód własności pojazdu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 u.P.r.d. i § 4 pkt 1 rozporządzenia. Powyższe ustalenia trafnie Sąd I instancji uznał za wystarczające do tego aby ocenić legalność zaskarżonej decyzji podjętej w następstwie wznowienia postępowania. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż art. 72 u.P.r.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, który w sposób enumeratywny określa na podstawie jakich dokumentów można dokonać rejestracji pojazdu. Organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może zatem czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Nie może również dokumentów wymienionych w art. 72 u.P.r.d. zastąpić innymi dowodami. Z powyższego punktu widzenia bezzasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., skoro inicjatywa dowodowa skarżącej zmierzała do takiego właśnie podstawienia dowodowego. Mając na uwadze, iż kwestie te zastały precyzyjnie wyjaśnione w motywach zaskarżonej decyzji, to bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a.
Należy przy tym podkreślić, iż bez znaczenia w niniejszej sprawie jest okoliczność, że skarżąca dokonując zakupu samochodu dopełniła należytej staranności i nie działała w złej wierze. Sąd I instancji trafnie wskazał, iż kwestia ta pozostaje indyferentna prawnie w sprawie rejestracji pojazdu. Ocena powyższych kwestii należy bowiem do właściwości sądu powszechnego. Pozostając w ramach niniejszej sprawy wypada natomiast wskazać, iż sprawa rejestracji pojazdu jest zamknięta po wydaniu ostatecznej decyzji ale tylko w danym stanie faktycznym i prawnym. Staje się zatem otwarta, gdy zmieni się jakikolwiek istotny element stanu, w jakim zapadła określona decyzja. Toteż nowy fakt prawotwórczy czy modyfikacja prawa skutkuje możnością złożenia kolejnego wniosku podlegającego suwerennej ocenie oraz uprawnia organ do wydania nowej decyzji, a więc ostateczność poprzedniej decyzji nie sprzeciwia się wydaniu nowej (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011r. sygn. akt I OSK 28/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym uzyskanie przez skarżącą prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego rozstrzygającego o prawie własności, choćby w trybie art. 169 K.c. lub jako skutku zasiedzenia ruchomości (art. 174 K.c.), może stanowić podstawę dla rejestracji przedmiotowego pojazdu niezależnie od wadliwości dotychczasowego tytułu prawnego do owej rzeczy.
Powyższe kwestie zostały w skardze kasacyjnej przywołane w związku z zarzutem naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. i art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a w konsekwencji art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1c i art. 151 P.p.s.a. Tak sformułowany zarzut jest zupełnie nieadekwatny do treści ww. przepisów. Norma art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. ma bowiem charakter ustrojowy określając podstawową funkcję sądów administracyjnych i toczącego się przed nimi postępowania. Stąd też to czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu (vide: wyrok NSA z dnia 8 października 2015r. sygn. akt II GSK 2991/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd może w związku z tym naruszyć powyższy przepis wyłącznie wówczas, gdy oceni działalność administracji przyjmując inne niż legalność (zgodność z prawem) kryterium kontroli (vide: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017r. sygn. akt II OSK 1998/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutów wskazujących na to, że Sąd I instancji dokonał kontroli w oparciu o inne kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Z kolei przepis 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. stanowiąc podstawę prawną dla kontroli przez sądy administracyjne pisemnych interpretacji podatkowych i opinii zabezpieczających, zupełnie abstrahuje od materii niniejszej sprawy, a skarżąca kasacyjnie nie wskazała w motywach kasacji w czym owego związku upatruje.
Natomiast naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 7 do art. 141). Natomiast nawet pewne mankamenty uzasadnienia wyroku polegające na niedostatecznym rozwinięciu poszczególnych jego elementów, w sytuacji gdy pomimo tego zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, nie stanowią naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011r. sygn. akt I GSK 952/10; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017r. sygn. akt I OSK 2693/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności sprawy wypada wskazać, iż brak jest niejasności zarówno co do podstawy faktycznej, jak i prawnej zaskarżonego wyroku. Natomiast podnoszony w tym kontekście zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. pozostaje bez wpływu na możliwość rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Powyższe bezzasadnym czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z kolei przepisy art. 145 § 1 pkt 1c i art. 151 P.p.s.a. to normy wynikowe w postępowaniu przed sądem I instancji i nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej.
Natomiast w badanej skardze kasacyjnej, o czym była mowa powyżej, zostały powiązane z przepisami, którym nie uchybiono w zaskarżonym wyroku (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 87/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, iż zarzut naruszenia tych przepisów jest bezzasadny. Z kolei przepisami wynikowymi w postępowaniu administracyjnym są art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 K.p.a. Zarzut naruszenia tych przepisów, podniesiony w oderwaniu od innych przepisów, którym uchybiono w postępowaniu administracyjnym, a co trafnie wykazano w postępowaniu kasacyjnym, nie może być uznany za prawidłowo sformułowany, bowiem stosowanie przepisów wynikowych jest następstwem oceny innych przepisów, na podstawie których załatwiono określoną sprawę administracyjną. Skoro skarżąca kasacyjnie nie wykazała naruszenia przepisów stosowanych na etapie postępowania administracyjnego, to zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 K.p.a. uznać wypada za nietrafny.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.