Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1288/10 w sprawie ze skargi Z. T. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1966/09 oddalił skargę o wznowienie postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku Z. T. o zwolnienie go ze służby w Policji.
Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. T.. Skarga ta wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 1966/09) została oddalona, wyrok uprawomocnił się z dniem 22 lipca 2010 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że sprawa rozpoznawana była wyłącznie w zakresie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
W dniu 11 sierpnia 2010 r. Z. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 271 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., podając, że w sprawie orzekało aż dwóch sędziów wyłączonych z mocy ustawy, tj. na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., a skarżący przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mógł domagać się ich wyłączenia. Podnosząc zachowanie terminu do wniesienia skargi skarżący wskazał na datę uprawomocnienia się orzeczenia, przyjmując, że najwcześniej od tej daty rozpoczął się bieg trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie, który upłynął w dniu 21 października 2010 r. Stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie dotknięte jest wadą nieważności, skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy i zmianę zaskarżonego wyroku w całości.
W uzasadnieniu skarżący podał, że w sprawie orzekało dwóch sędziów WSA w Warszawie: E. P.-D. i A. G., którzy brali wcześniej udział w wydaniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1345/09, na podstawie niemal identycznego stanu faktycznego, tj. rozkazu nr 04857 Ministra Spraw Wewnętrznych z 30 grudnia 1986 r. W ocenie skarżącego sędziowie ci podlegali wyłączeniu z mocy samej ustawy. Skarżący wskazał ponadto, iż przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mógł domagać się wyłączenia sędziów, albowiem na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku nie wiedział o istnieniu przepisu art. 18 pkt 6a p.p.s.a., a wniosek o wyłączenie sędziów złożony po wydaniu orzeczenia w skardze kasacyjnej został odrzucony jako niedopuszczalny. Podkreślił również, że to sami sędziowie powinni wyłączyć się od orzekania, bo skoro wyłączenie sędziego następuje z mocy ustawy, to jego wniosek nie odgrywa żadnej roli.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu skarżący podczas rozprawy w dniu 27 kwietnia 2010 r. mógł złożyć wniosek o wyłączenie sędziów, gdyż wiedział o przyczynie uzasadniającej wyłączenie, jednakże, zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała sytuacja, do której odnosi się przepis art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. W podanych przez skarżącego sprawach brak jest bowiem tożsamości przedmiotu. Orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1966/09 oraz z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1345/09 zapadły na gruncie zupełnie odmiennych stanów faktycznych i prawnych. Jedynym elementem wspólnym jest to, że dotyczą osoby Z. T..
W piśmie z dnia 11 stycznia 2011 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. Sąd wskazał, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie. Trzymiesięczny termin na złożenie skargi rozpoczął swój bieg z dniem 22 lipca 2010 r., dlatego skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2010 r. została złożona w przewidzianym prawem terminie. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, określonej w art. 271 pkt 1 p.p.s.a., tj. twierdzeniu, że w sprawie orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga o wznowienie postępowania spełnia wymogi formalne do jej wniesienia, to należało następnie zbadać jej zasadność. Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie jako podstawę wznowienia wskazano nieważność postępowania spowodowaną udziałem w składzie sądu sędziów wyłączonych z mocy ustawy na podstawie art. 18 pkt 6a p.p.s.a., zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, natomiast w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie postępowania taka sytuacja nie miała miejsca.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że chociaż poza sporem pozostaje, że sędzia E. P.-D. i sędzia A.G. orzekali w dwóch sprawach ze skarg Z. T., to nie oznacza to, że między tymi sprawami zachodziła zależność, o jakiej mowa w powyższym przepisie. W sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1345/09 przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2009 r., wydana w oparciu o art. 155 k.p.a., utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie tego organu o odmowie zmiany rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. o zwolnieniu skarżącego ze Służby Bezpieczeństwa. Przedmiotem postępowania w trybie art. 155 k.p.a. nie było – na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 779/10, rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia –merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której decyzja dotyczy, gdyż zakres nadzwyczajnego postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej ograniczony jest do badania, czy wystąpiły przesłanki formalne warunkujące zastosowanie tej instytucji, tj. czy decyzja, na mocy której strona nabyła prawo, jest ostateczna, czy jest zgoda strony na jej uchylenie lub zmianę, a ponadto, czy jej uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji uznał, że interes społeczny nie przemawia za uchyleniem lub zmianą tej decyzji w zakresie wskazanym przez skarżącego. Oznacza to, że ani organ, ani tym bardziej Sąd oceniający legalność rozstrzygnięcia organu, nie badały merytorycznie rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] grudnia 1986 r. o zwolnieniu skarżącego ze Służby Bezpieczeństwa. Rozkazu tego nie dotyczyło również rozstrzygnięcie w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. W sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1966/09 przedmiotem kontroli była decyzja Komendanta Głównego Policji w zakresie wniosku skarżącego o zwolnienie go z Policji w trybie art. 41 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Sąd nie badał zatem legalności rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] grudnia 1986 r.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, nie można uznać, aby sędziowie E. P.-D. i A. G.orzekali wcześniej w postępowaniu w tej sprawie.
Sąd pierwszej instancji przypomniał, że w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej art. 18 pkt 6a p.p.s.a. (druk sejmowy nr 2251, Sejm VI kadencji) porównywano postępowanie w sprawie legalności decyzji i postępowanie w sprawie kontroli decyzji o odmowie uchylenia tej decyzji po wznowieniu postępowania. Stwierdzono, że wprawdzie postępowania te są odrębne z procesowego punktu widzenia, jednak mają źródło w tym samym stanie faktycznym, wymagają oceny tych samych okoliczności i dowodów, a niekiedy ustosunkowania się do tych samych zarzutów. "Wobec tego sędzia, orzekając w drugim postępowaniu, mógłby czuć się związany swoimi poglądami, wyrażonymi podczas pierwszego postępowania. Taka sytuacja budzi uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu sędziego i nie odpowiada konstytucyjnemu standardowi prawa do bezstronnego sądu".
W rozpoznawanej sprawie pomiędzy analizowanymi sprawami zależność o jakiej mowa wyżej nie występuje. Wbrew twierdzeniom skarżącego okoliczność, że w obu postępowaniach odnotowano istnienie rozkazu personalnego z [...] grudnia 1986 r., nie oznacza, że sprawy te mają źródło w tym samym stanie faktycznym. W każdej ze spraw oceniane były inne okoliczności i dowody i poglądy sędziów wyrażone w pierwszym postępowaniu nie mają jakiegokolwiek przełożenia na postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie. Sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1345/09, II SA/Wa 1966/09 łączy jedynie osoba skarżącego, natomiast brak jest tożsamości przedmiotu, skoro orzeczenia w tych sprawach zapadły na gruncie zupełnie odmiennych stanów faktycznych i prawnych.
Sąd pierwszej instancji wskazał ponadto, że powołane przez skarżącego postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r. (sygn. akt I OSK 779/10) dotyczyło wyłączenia sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzekania w sprawie ze skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1345/09. Sytuacja faktyczna stanowiąca podstawę tego rozstrzygnięcia była odmienna od istniejącej w sprawie niniejszej, bowiem od orzekania w sprawie odmowy zmiany ostatecznego rozkazu personalnego zostali wyłączeni sędziowie, którzy wcześniej orzekali w sprawach bezpośrednio z tym rozkazem związanych. Natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1966/09 nie orzekali sędziowie wyłączeni z mocy ustawy w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 18 pkt 6a p.p.s.a.
Podany przez skarżącego powód wznowienia postępowania, zawarty w przepisie art. 271 pkt 1 p.p.s.a. oprócz konieczności ustalenia, że w sprawie orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, wymaga również zbadania, czy strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia mogła domagać się wyłączenia sędziego, a więc czy skarżący miał taką możliwość przed wydaniem wyroku w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Skarżący bowiem już po wydaniu wyroku, a przed jego uprawomocnieniem się wystąpił z takim wnioskiem, zawierając go w sporządzonej osobiście skardze kasacyjnej. Wniosek ten został odrzucony postanowieniem z 4 listopada 2010 r., jako niedopuszczalny. Sąd uznał, że zgłoszenie takiego wniosku nie ma bowiem na celu zagwarantowanie rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd, a w istocie rzeczy zmierza do zmiany wyroku z 27 kwietnia 2010 r.
W ocenie Sądu pierwszej instancji okoliczności niniejszej sprawy i same twierdzenia skarżącego wskazują, że skarżący na terminie rozprawy 27 kwietnia 2010 r. mógł wystąpić z wnioskiem o wyłączenie sędziów. Istotne bowiem jest nie to, czy skarżącemu znana była treść przepisu art. 18 pkt 6a p.p.s.a., lecz okoliczność, że w sprawie – co skarżącemu było wiadomym – orzekali dwaj sędziowie, którzy – zdaniem skarżącego – od jej rozpoznawania winni być wyłączeni. Dopełnienie, czy też nie, powyższego warunku jest w okolicznościach sprawy bez istotnego znaczenia, skoro w sprawie tej nie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania w postaci orzekania w sprawie przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. T., zaskarżając wyrok w całości domagał się jego uchylenie w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- 1) naruszenie prawa procesowego tj. art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w zw. z art. 271 pkt 1 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1966/09 sędziowie E. P.-D. i A. G. nie byli wyłączeni z mocy ustawy od rozpoznawania tej sprawy w sytuacji, w której zachodziła wobec wyżej wymienionych sędziów podstawa do wyłączenia, o której mowa w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., albowiem orzekali oni również w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1345/09, które to postępowanie było tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą II SA/Wa 1966/09. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i bezpośrednio prowadziło do oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi o wznowienie postępowania;
- 2) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 282 § 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego, pomimo tego że w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do jej uwzględnienia. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym wyroku, który zapadł w postępowaniu obarczonym wadą nieważności, czyli zachodziła podstawa do wznowienia postępowania z art. 271 pkt 1 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w sprawie II SA/Wa 1966/09 niedopuszczalnym było orzekanie przez sędziów E. P.-D. i A.G., albowiem zachodziła przesłanka do wyłączenia tych sędziów, z uwagi na ich wcześniejszy udział w wydaniu wyroku w sprawie II SA/Wa 1345/09. Stwierdzono, że Sąd w sprawie II SA/Wa 1345/09 dokonywał pośredniej oceny rozkazu personalnego z [...] grudnia 1986 r., był bowiem władny uchylić decyzję Ministra, która odmawiała jego zmiany. Ewentualna zmiana rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 1986 r. wpływała na sprawę II SA/Wa 1966/09 i złożony w jej ramach wniosek skarżącego o zwolnienie ze służby w Policji. Tym bardziej, że fakt wydania decyzji w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 1986 r. podlegał jeszcze kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w ramach toczącego się postępowania mógł dojść do przekonania, że skarga Z. T. jest zasadna i ją uwzględnić.
Toczące się postępowanie w tym zakresie, chociaż nie zmierzało bezpośrednio do merytorycznej oceny rozkazu, musiało być jednak związane z analizą całej sprawy i oceny skutków, jakie wywołał rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 1986 r., bo tylko wtedy można było prawidłowo ocenić wystąpienie przesłanek z art. 155 k.p.a. i podstaw do ewentualnej zmiany tego rozstrzygnięcia. Dlatego przyjmując szerokie rozumienie pojęcia sprawy, o której mowa w art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. należało przyjąć tożsamość spraw II SA/Wa 1345/09 i II SA/Wa 1966/09i uznać, że zachodziła podstawa do wznowienia postępowania sądowego w oparciu o art. 271 pkt 1 p.p.s.a.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie nie ulega wątpliwości, że nie zachodziła podstawa wyłączenia wskazanych przez skarżącego sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie zachodzi bowiem tożsamość sprawy dotyczącej zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji z postępowaniem w przedmiocie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji dotyczącej zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Milicji Obywatelskiej na podstawie art. 73 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. Nr 38, poz. 181). Oba postępowania toczyły się w oparciu o przepisy innych ustaw. Istotne są również różnice podmiotowe wskazanych postępowań, w pierwszym stroną może być jedynie czynny funkcjonariusz Policji, w drugiej – tylko osoba zwolniona ze służby w Policji czy też ze Służby Bezpieczeństwa.
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1966/09 dotyczył skargi strony na decyzję Komendanta Głównego Policji utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach nr [...[ z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku Z. T. o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Konsekwencją prowadzonego postępowania, zgodnie z żądaniem strony, miało być zwolnienie Z. T. ze służby w Policji. Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w danym postępowaniu były więc jedynie zarzuty dotyczące rozstrzygnięć, które w danej sprawie zapadły. Badanie natomiast zasadności, jak to sugeruje strona, rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. w toku tego postępowania było niedopuszczalne.
Natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1345/09 (obecnie sygn. akt NSA I OSK 779/10) dotyczył odmowy zmiany w trybie art. 155 k.p.a. rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. o zwolnieniu Z. T. ze Służby Bezpieczeństwa. Nie występuje więc tożsamość spraw, a jedynie tożsamość podmiotu (osoba skarżącego), brak jest natomiast tożsamości przedmiotu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w niniejszej sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.
Podstawowe znaczenie dla oceny zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. w związku z art. 271 pkt 1 tej ustawy, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1966/09 sędziowie E.P.-D.i A.G.nie byli wyłączeni z mocy ustawy, mimo że orzekali oni również w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1345/09 miało wyjaśnienie kwestii czy występuje tożsamość obu spraw w znaczeniu materialnoprawnym. Tylko bowiem udział w wydaniu wyroku w prowadzonym wcześniej postępowaniu w tak rozumianej tożsamej sprawie powoduje, że sędzia ten jest wyłączony od rozpoznania sprawy z mocy samej ustawy na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a.
Tożsamość spraw we wskazanym znaczeniu wymaga tożsamości zarówno podmiotowej, jak i przedmiotowej. Skoro obydwie wskazane przez skarżącego sprawy łączyła osoba skarżącego Z. T., to niewątpliwie występuje w nich tożsamość podmiotu. Jednakże okoliczność ta nie jest wystarczająca, by można było jedynie w oparciu o tę przesłankę przyjąć tożsamość obu spraw, do czego zmierzają wywody skargi kasacyjnej. Niezbędne bowiem jest, by oba postępowania dotyczyły tej samej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, a więc tych samych praw i obowiązków, które były przedmiotem rozstrzygnięcia we wcześniej rozpoznawanej sprawie. Przykładem takiej tożsamości spraw, które choć formalnie dotyczą odrębnych spraw administracyjnych w znaczeniu procesowym, jest postępowanie zwykłe i postępowanie nadzwyczajne dotyczące tej samej decyzji, w razie gdy te rozstrzygnięcia podlegać będą ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W takich przypadkach skład sądu rozpoznającego skargę na decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności bądź wznowienia postępowania winien być wyznaczony z uwzględnieniem wyłączenia wskazanego w art. 18 ust. 1 pkt 6a p.p.s.a. Trzeba powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 8 lipca 2011 r. II OSK 848/11, Lex nr 1083699), że dla ustalenia zakresu wyłączenia sędziego na mocy art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. podstawowe znaczenie ma ustalenie zakresu pojęcia "sprawy", o której mowa w tym przepisie. Przyjąć należy, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.
W świetle dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, niekwestionowanych przez skarżącego, nie może budzić wątpliwości stanowisko zajęte w tej kwestii przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Skoro w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II SA/Wa 1345/09 w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlegała ocenie zgodność z prawem decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r. zwalniającego Z. T. ze Służby Bezpieczeństwa na podstawie art. 73 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. Nr 38, poz. 181), natomiast sprawa o sygn. II SA/Wa 1966/09 dotyczyła decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [,,,] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku Z. T. o zwolnienie go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), to oczywistym jest, że o tożsamości obu spraw w znaczeniu materialnoprawnym nie mogło być mowy.
Niesłusznie więc zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 18 § 1 pkt 6a w związku z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. i art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Skoro nie występowała w sprawie omawiana przesłanka wyłączenia sędziów z mocy ustawy od rozpoznania sprawy II SA/Wa 1966/09, to nie naruszało prawa oddalenie skargi o wznowienie postępowania we wskazanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.