Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1100/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. O. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie orzeczeniem z (...) stycznia 2006 r. nr (...) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie z (...) października 2005 r., którym uznał nadkom. R. O. winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.
Wnioskiem z 21 marca 2007 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie R. O. zwrócił się o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem nr (...) z (...) stycznia 2006 r. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r. w sprawie o sygn. K 47/05, którym orzekł o niezgodności art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji z art. 42 ust. 2 Konstytucji w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten ograniczał jego prawo do faktycznej i profesjonalnej obrony. R. O. wskazał ponadto, że przepis art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji dyskryminował go jako obywatela.
Postanowieniem z (...) kwietnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W efekcie złożonego zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z (...) czerwca 2007 r. nr 279 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W jego wyniku, postanowieniem z (...) września 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, na podstawie art. 135r ust. 2 i 6 powołanej ustawy o Policji, wznowił postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem nr (...) z (...) stycznia 2006 r.
Postępowanie w sprawie zostało następnie zawieszone postanowieniem z (...) września 2007 r., z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie, ze skargi R. O. na wydane wcześniej orzeczenie odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego. 16 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok o sygnaturze akt II SA/Wa 1261/7, którym oddalił skargę R. O.. Po uprawomocnieniu się powyższego orzeczenia Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie odwiesił zawieszone postępowanie i orzeczeniem z (...) kwietnia 2008 r. nr 5/2008, wydanym na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji odmówił uchylenia orzeczenia z (...) stycznia 2006 r. nr (...).
W uzasadnieniu tego orzeczenia, powołując się na art. 135r ust. 2 powołanej ustawy o Policji organ wskazał, że postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny, będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Organ wskazał również, że w Dzienniku Ustaw Nr 57 z 2 kwietnia 2007 r. pod pozycją 390 opublikowano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r., sygnatura akt K 47/05, w którym orzeczono o niezgodności art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Artykuł 135 f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji stanowił, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do ustanowienia obrońcy spośród policjantów.
Organ podał, że skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego ustanowił obrońcę spośród policjantów, a we wniosku o wznowienie postępowania nie wykazał, aby obrońca ten był niewystarczający oraz w jaki sposób ustanowienie profesjonalnego obrońcy poprawiłoby jego sytuację w postępowaniu. Ponadto podał, że brak ustanowienia profesjonalnego obrońcy w postępowaniu nie wykluczał możliwości korzystania z jego porad poza postępowaniem dyscyplinarnym. Niepowołanie profesjonalnego obrońcy nie miało więc, w ocenie organu, wpływu na treść orzeczenia dyscyplinarnego. Orzeczenie to było prawidłowe, co potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 19 lipca 2006 r. sygnatura akt II SA/Sz 371/06, oddalający skargę R. O. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr (...) z (...) stycznia 2006 r., utrzymujące w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji w Szczecinie nr 85/2005 z 31 października 2005 r.
Organ wyjaśnił ponadto, że art. 135f ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o Policji, który zakwestionował Trybunał Konstytucyjny, nie był podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego, lecz regulował jedynie funkcjonowanie w postępowaniu dyscyplinarnym obrońcy.
W odwołaniu od orzeczenia z (...) kwietnia 2008 r. R. O. zarzucił organowi podważanie przez niego wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz postępowanie niezgodne z art. 42 ust. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niezapewnienie przez przełożonego udziału we wznowionym postępowaniu dyscyplinarnym obrońcy z urzędu oraz nieprzeprowadzenie z udziałem obrońcy wszystkich czynności dowodowych, które zostały przeprowadzone w postępowaniu dyscyplinarnym.
Orzeczeniem z (...) maja 2008 r. nr (...) Komendant Główny Policji utrzymał w mocy orzeczenie nr (...) z (...) kwietnia 2008 r. i wskazał, że ze względu na trwałość zapadłych rozstrzygnięć nadzwyczajny tryb jakim jest wznowienie postępowania dyscyplinarnego możliwy jest tylko w ściśle określonych przypadkach, wymienionych w art. 135r ust. 1 i 2 powołanej ustawy o Policji. Stwierdzenie braku wymienionych w ustawie przesłanek, uniemożliwia modyfikację zapadłego rozstrzygnięcia w jakimkolwiek zakresie. Ponadto Komendant Główny Policji oprócz argumentów już powołanych przez organ pierwszej instancji dodał, że R. O. nie wykazał, w jaki sposób profesjonalny obrońca mógłby wpłynąć na bieg i w konsekwencji na efekt postępowania dyscyplinarnego.
Odnosząc się zaś do postulowanego przez R. O. powtórzenia wszystkich czynności dowodowych w postępowaniu wskazał, że nie zezwala na to art. 135s ust. 1 powołanej ustawy o Policji, który ogranicza przeprowadzenie czynności dowodowych we wznowionym postępowaniu dyscyplinarnym wyłącznie do przyczyn wznowienia. Powoływaną zaś przez R. O. przyczyną wznowienia postępowania był wyrok Trybunału Konstytucyjnego i dlatego w ramach czynności dowodowych, zdaniem organu winien on jedynie zbadać czy orzeczenie takie istotnie zapadło i w jaki sposób usunięcie z obrotu prawnego niekonstytucyjnego przepisu mogło wpłynąć na zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. O. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 132 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy o Policji, polegające na przyjęciu, że wydawane policjantom polecenia służbowe wiążą ich także po służbie. Zarzucił organowi ponadto, podobnie jak w odwołaniu od orzeczenia nr (...) z (...) kwietnia 2008 r. naruszenie prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie, względnie błędną interpretację treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 marca 2007 r. Zarzucił też wykorzystywanie procedury dyscyplinarnej do innych celów niż została ustanowiona. Uzasadniając skargę R. O. odniósł się bezpośrednio do samej sprawy, która była przedmiotem postępowania dyscyplinarnego i wskazał, że zachowanie policjanta po służbie nie podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wskazał ponadto, że zarówno organy Policji jaki i Wojewódzki Sąd Administracyjny błądzą i nie respektują treści postanowienia Trybunału Konstytucyjnego.
R. O. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu pierwszej instancji, a także o uchylenie orzeczenia dyscyplinarnego pierwszej i drugiej instancji, które było przedmiotem wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje stanowisko w sprawie. Organ zauważył, że przepisy ustawy o Policji, na podstawie których wydano orzeczenie dyscyplinarne, nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny.
Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą wydanego w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, którym to orzeczeniem ukarano R. O. karą nagany był art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 14 i 15 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z 31 grudnia 2003 r. (Dziennik Urzędowy Komendy Głównej Policji nr 1, poz.
3) – Zasady etyki zawodowej policjanta, oraz pkt 1 Regulaminu ogólnego i musztry Policji Zarządzenia nr 11/98 Komendanta Głównego Policji z 20 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego w Policji Regulaminu ogólnego i musztry Policji.
Przepis zaś, który uznany został przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP, tj. art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie stanowił podstawy orzeczenia dyscyplinarnego, a był jedynie jednym z wielu przepisów o charakterze procesowym.
W ocenie Sądu pierwszej instancji nie zaszła więc sytuacja opisana w art. 135r ust. 2 powołanej ustawy o Policji, to jest w wyniku tego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stracił mocy żaden przepis stanowiący podstawę wydania orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu skarżącemu kary nagany. Prawidłowo zatem organ odmówił uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania orzeczenia dyscyplinarnego w oparciu o wskazany wyżej przepis.
Sąd pierwszej instancji poniósł ponadto, iż stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji nie oznacza, że wszelkie zapadłe wcześniej orzeczenia dyscyplinarne, które zapadły przed wejściem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przed wydaniem których obwinieni funkcjonariusze nie korzystali z prawa do ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika ze względu na treść art. 135f ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, były wydawane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu. Byłoby to uzasadnione tylko w przypadku, jeżeli obwiniony wykazałby, że ze względu na ograniczenie wynikające z niekonstytucyjności przepisu nie brał w ogóle udziału w postępowaniu.
Skarżący w postępowaniu dyscyplinarnym ustanowił obrońcę i nie odwołał go do końca postępowania, a ponadto udział obrońcy w postępowaniu nie wykluczał osobistego udziału w nim obwinionego. Jako obwiniony został on bowiem pouczony o przysługujących mu uprawnieniach i zdaniem Sądu pierwszej instancji analiza akt sprawy nie potwierdziła, aby organ ograniczał skarżącego w korzystaniu z tych uprawnień. Nie wskazywał tego również sam skarżący w swoim wniosku o wznowienie postępowania.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący miał zagwarantowane wszystkie uprawnienia procesowe, a brak możliwości ustanowienia pełnomocnika profesjonalisty nie miało wpływu na treść orzeczenia. Powoduje to, że skarżący nie wykazał w jaki sposób profesjonalna obrona mogłaby wpłynąć na bieg i w konsekwencji na efekt postępowania. Twierdził jedynie, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego obowiązkiem przełożonego dyscyplinarnego było powtórzenie wszystkich czynności dowodowych w postępowaniu, po dopuszczeniu do udziału obrońcy.
Z kolei na takie działanie nie zezwala art. 135s ust. 1 powołanej ustawy o Policji, zgodnie z którym po wznowieniu postępowania przeprowadza się postępowanie ograniczone do przyczyn wznowienia. Realizując postulat z art. 135s ust. 1 powołanej ustawy o Policji organ ustalił, że wskazany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego istotnie zapadł, jednakże uznany za niekonstytucyjny przepis ustawy nie stanowił podstawy prawnej wydanego orzeczenia dyscyplinarnego i nie miał on bezpośredniego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Nie było zatem obowiązku, a nawet potrzeby powtarzania wszystkich czynności dowodowych przeprowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym.
W ocenie Sądu pierwszej instancji nie jest też zasadny zarzut skarżącego co do kwestionowania przez organ wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż na żadnym etapie wznowionego postępowania organ nie kwestionował tego wyroku, a argumenty strony skarżącej sprowadzają się w przeważającym zakresie do powtórzenia argumentacji zawartej w tym wyroku.
Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skarżącego, w tym do naruszenia przez organ prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni art. 132 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy o Policji, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarzuty te nie mogły być przedmiotem badania Sądu bowiem sprawa toczyła się w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, a ponadto prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze Szczecina z 19 lipca 2006 r. o sygnaturze akt II SA/Sz 371/06 oddalano skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji ze Szczecina, w którym badano prawidłowość decyzji o ukaraniu skarżącego karą nagany.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. O. zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż uznanie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją RP art. 135f pkt 4 ustawy o Policji nie daje podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 135r ust. 2 ustawy o Policji.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w dwukrotnej wysokości stawki minimalnej, przewidzianej rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
W motywach skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż pomimo treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 marca 2007 r. (sygn. akt K 47/05), nie zaszła sytuacja opisana w art. 135r ust. 2 ustawy o Policji, tj. nie stracił mocy żaden przepis stanowiący podstawę wydania orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu Skarżącemu kary nagany. Wąskie postrzeganie podstawy wydania orzeczenia dyscyplinarnego, tj. ocena tego aspektu wyłącznie przez pryzmat przepisów prawa materialnego nie jest uzasadnione. W istocie bowiem należy brać pod uwagę wszystkie przepisy, które pozostają w związku z toczącym postępowaniem dyscyplinarnym, a zatem także przepisy procesowe, w tym dotyczące gwarancji procesowych strony.
W ocenie skarżącego należy bowiem przyjąć, że art. 135r ust. 2 ustawy o Policji stanowi niejako przepis wykonawczy do art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Skoro zatem wskazany przepis ustawy zasadniczej daje podstawę do wznowienia postępowania dyscyplinarnego, to brak jest przesłanek do stosowania wykładni zawężającej art. 135r ust. 2 ustawy o Policji i przyjęcia, że dotyczy on wyłącznie przepisów prawa materialnego.
W świetle powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stanowisko sądu, jakoby wyeliminowanie z obrotu zaskarżonego orzeczenia organu mogło nastąpić wówczas, gdyby Skarżący wskazał w jaki sposób niekonstytucyjne wyłączenie możliwości ustanowienia w sprawie adwokata lub radcy prawnego mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości jego działania w postępowaniu dyscyplinarnym, zdaniem skarżącego jest nietrafne. Trudno bowiem wymagać, aby wykazywał na czym polega ograniczenie wykonywania prawa do obrony w sytuacji, gdy nie będąc wszak profesjonalistą nie posiada wiedzy w tym zakresie i nieznane mu są metody obrony, wykonywane przez profesjonalnych pełnomocników.
Co więcej, art. 135r ust. 2 ustawy o Policji nie przewiduje, aby warunkiem wznowienia postępowania dyscyplinarnego było wykazanie sposobu, w jaki niekonstytucyjne wyłączenie możliwości ustanowienia w sprawie profesjonalnego obrońcy, mogło wpłynąć na ograniczenie możliwości działania w postępowaniu dyscyplinarnym. Ponadto Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w żadnym miejscu nie wskazał podstawy prawnej, z której wywiódł obowiązek wykazania przez Skarżącego wpływu braku możliwości ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika na ograniczenie możliwości obrony jego praw w postępowaniu dyscyplinarnym.
Skarżący podniósł, iż wymaganie od niego przez Sąd pierwszej instancji wykazania wpływu uchylenia przez Trybunat Konstytucyjny art. 135r ust. 2 na treść orzeczenia doprowadziło również do błędnej oceny działań organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd błędnie przyjął za prawidłowe, iż organ badając przyczyny wznowienia postępowania bada m.in. to, czy uchylony przepis miał wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Skarżący podkreślił, że przepis art. 135r ust. 2 ustawy o Policji nie wymaga, aby uchylony przez Trybunał Konstytucyjny przepis miał wpływ na treść wydanego orzeczenia. Jedyną przesłanką wskazaną przez przywołany przepis jest to, aby przepis będący podstawą wydania orzeczenia stracił moc lub uległ zmianie w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wymaganie spełnienia jakichkolwiek dodatkowych przesłanek jest zdaniem skarżącego bezzasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej uznać należy za bezzasadny.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż Sąd odwoławczy stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd ten uwzględnia z urzędu.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż to zarzuty i treść środka zaskarżenia zakreślają ramy kontroli instancyjnej. Poprawnemu skonstruowaniu skargi kasacyjnej służy sprowadzony przez ustawodawcę w art. 175 § 1 ustawy P.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski przy jej sporządzaniu.
Sporządzona i wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia przepisów prawa procesowego zawiera błędnie skonstruowany zarzut, nieodpowiadający treści wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć organów administracji.
W skardze kasacyjnej zamieszczono zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy P.p.s.a., który nakazuje Sądowi uchylenie zaskarżonego aktu gdy Sąd ten stwierdza naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.
Naruszenie powyższego przepisu autor skargi kasacyjnej wiąże z przyjęciem przez Sąd, iż uznanie przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 19 marca 2007 r. sygn. akt K 47/05 przepisu art. 135f pkt 4 ustawy o Policji za naruszający Konstytucje RP nie daje podstawy do wznowienia postępowania dyscyplinarnego w trybie art. 135r ust. 2 tej ustawy.
W okolicznościach tej sprawy zarzut ten postawiono błędnie, gdyż na podstawie art. 135r ust. 2 i 6 ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji wznowił postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem nr (...) z dnia (...) stycznia 2006 r. wydając postanowienie w dniu (...) września 2007 r.
Następnie zaś po wznowieniu postępowania Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie we wznowionym postępowaniu, wydał na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji orzeczenie w dniu (...) kwietnia 2007 r. nr (...) odmawiając uchylenia orzeczenia z dnia (...) stycznia 2006 r.
Orzeczenie to zostało w dniu (...) maja 2008 r. utrzymane w mocy w wyniku kontroli instancyjnej przez Komendanta Głównego Policji. Konfrontacja treści zarzutu skargi kasacyjnej z wydanym w tej sprawie postanowieniem z dnia 12 września 2007 r. oraz orzeczeniami organu pierwszej i drugiej instancji prowadzi do wniosku, iż kasator nie dostrzega różnicy pomiędzy wznowieniem postępowania (istnieniem podstaw do jego wznowienia), a postępowaniem prowadzonym w ramach postępowania już wznowionego.
Stosownie do art. 135s ust. 1 po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego organ przeprowadza czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a dopiero po ich zakończeniu i w zależności od poczynionych ustaleń wydaje orzeczenie o treści wskazanej w pkt 1–3 powołanego przepisu.
Zarzut skargi kasacyjnej, jak również jej uzasadnienie nie dawało podstaw Sądowi odwoławczemu do przeprowadzenia kontroli instancyjnej w zakresie stosowania przepisu art. 135s ust. 1 ustawy o Policji i ewentualnie innych przepisów tego aktu prawnego, które mogły mieć zastosowanie.
Przy zarzucie naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna winna wskazywać te przepisy, które zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji (bądź organ, a nie dostrzegł ich Sąd), zawierać opis na czym naruszenie to polegało oraz wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak wskazania w skardze kasacyjnej takich przepisów spowodował, iż Sąd odwoławczy nie mógł się odnieść do innych kwestii procesowych.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Dodać należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawy P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu określonym w art. 258–261 tej ustawy.
Stosownie do § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosownie oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.