Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r. IV SA/Po 741/04 oddalił skargę I. Ł. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Miejskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] nr [...], którą - na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230) - zwolniono skarżącego ze służby wobec skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 18 maja 1999 r. (o którym organy Państwowej Straży Pożarnej powzięły wiadomość dopiero w 2004 r.) I. Ł. został skazany za przestępstwo z art. 199 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k., popełnione przed rozpoczęciem służby, co właśnie podnosił skarżący, sąd zaś uznał, że - w świetle powołanego przepisu - nie ma znaczenia, kiedy przestępstwo zostało popełnione, gdyż - stosownie do art. 28 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - służbę może pełnić tylko osoba niekarana za przestępstwo.
Sąd uznał ponadto, że - chociaż skarżącego nie powiadomiono o wszczęciu postępowania w tej sprawie i nie dopełniono obowiązków, o których mowa w art. 10 § 1 k.p.a. - jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy.
Sąd uznał wreszcie, że nie doszło do naruszenia art. 45 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, gdyż skarżącemu doręczono decyzję organu pierwszej instancji o zwolnieniu ze służby, po czym dopiero udał się do lekarza i uzyskał zwolnienie lekarskie (na okres od 26 kwietnia do 4 maja 2004 r.).
Wnosząc skargę kasacyjną I. Ł. jako jej podstawy przytoczył naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28, art. 31, art. 43 ust. 2 pkt 4 i art. 45 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, oraz mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 3 § 1, art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że sąd błędnie przyjął, aby strażak karany zawsze podlegał zwolnieniu, także wówczas, kiedy został skazany za przestępstwo popełnione przed nawiązaniem stosunku służbowego.
Sąd bowiem kierował się treścią art. 28 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, lecz w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2005 r., która nie miała zastosowania w sprawie, sprawowana zaś przez sąd kontrola działalności administracji publicznej polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu w świetle przepisów obowiązujących w chwili jego wydania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że stwierdzając naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. sąd stwierdził tym samym naruszenie przepisów prowadzące do wznowienia postępowania administracyjnego, powinien więc uwzględnić skargę.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono również, że do zwolnienia strażaka ze służby nie dochodzi w okresie wydania czy też doręczenia decyzji zwalniającej, lecz z dniem w tej decyzji określonym, natomiast decyzja organu pierwszej instancji określiła dzień zwolnienia na 30 kwietnia 2004 r., skarżący zaś od 26 kwietnia 2004 r. był niezdolny do służby z powodu choroby, i późniejsze nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności (postanowieniem z dnia [...] wadliwie doręczonym na adres poprzedniego miejsca zamieszkania, chociaż nowe miejsce było znane) również przypada na okres choroby, a zatem zastosowanie znajdował art. 45 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie można podzielić zarzutu, aby naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., odnoszące się tylko do postępowania przed organem pierwszej instancji, stanowiło przyczynę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., prowadzącą do wznowienia całego postępowania - gdyż skarżący nie został pozbawiony udziału w postępowaniu odwoławczym - i nie można też podzielić zarzutu, aby oczywiście błędne powołanie przez sąd art. 28 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w brzmieniu późniejszym niż decyzja zwalniająca mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza skutkować błędną wykładnią art. 43 ust. 2 pkt 4 - gdyż z ustawy wprost wynika, że przyczyną zwolnienia ze służby jest skazanie za przestępstwo, nie ma więc znaczenia prawnego, kiedy przestępstwo zostało popełnione - jednak skarga kasacyjna znajduje dostateczną i usprawiedliwioną podstawę, kiedy zarzuca naruszenie art. 45 ust. 2 powołanej ustawy.
Stosownie do tego przepisu, zwolnienie strażaka ze służby na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 4 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.
Sąd uznał, że do naruszenia przepisu nie doszło, jeżeli decyzję zwalniającą wydano ([...]) i doręczono skarżącemu (26 kwietnia 2004 r.) zanim uzyskał i przedstawił zwolnienie lekarskie (na okres od 26 kwietnia do 4 maja 2004 r.), podczas gdy w decyzji zwalniającej dzień rozwiązania stosunku służbowego ustalono na 30 kwietnia 2004 r., zatem już po zaprzestaniu służby z powodu choroby, czego wprawdzie nie mógł wiedzieć organ pierwszej instancji, lecz powinien był uwzględnić organ odwoławczy.
Oceny tej nie zmienia okoliczność, że decyzji organu pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z dnia [...] - nawet pomijając zagadnienie, czy była podstawa do nadania rygoru, i czy postanowienie prawidłowo doręczono - gdyż rygoru nie nadaje się z mocą wsteczną, w chwili zaś nadania rygoru skarżący nie mógł pełnić służby z powodu choroby.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, lecz o kosztach pomocy prawnej nie orzeczono, gdyż pełnomocnik nie złożył oświadczenia, że nie zostały zapłacone.