Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1028/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W uzasadnieniu wskazał, że skarga wniesiona przez J. P. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin do wniesienia skargi przez stronę, za którą działa pełnomocnik rozpoczyna swój bieg dopiero od doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie. Zgodnie bowiem z art. 40 § 1 i 2 kpa pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się stronie, a jeśli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się jej pełnomocnikowi. Pismo doręczone samej stronie nie mogło więc wywołać skutków prawnych, stąd też skarga jest przedwczesna.
Postanowienie to zaskarżył w drodze skargi kasacyjnej J. P. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe w K., reprezentowany przez radcę prawnego. Wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania stosownie do norm przepisanych. Zarzucił wydanemu postanowieniu naruszenie prawa procesowego przez naruszenie art. 133 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 319 kpc w zakresie stanu faktycznego branego pod uwagę w momencie orzekania. W uzasadnieniu podkreślił, że stosownie do art. 133 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą orzekania jest stan faktyczny w oparciu o akta sprawy. Pełnomocnik skarżącego otrzymał decyzję w dniu 7 czerwca 2005 r. Postanowienie WSA zapadło zaś w dniu 27 lipca 2005 r. Tak więc w chwili orzekania termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg, tym samym odpadła podstawa do wydania przedmiotowego postanowienia. Uiszczony został też od skargi wpis stały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Skarżący zarzucił bowiem zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej ppsa) w związku z art. 319 kpc. Tymczasem w sprawie po pierwsze nie znajdował zastosowania art. 319 kpc. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka bowiem w oparciu o powoływaną ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa kodeks postępowania cywilnego znajduje jedynie zastosowanie m.in. w odniesieniu do uzupełniającego dowodu z dokumentów (art. 106 § 5 ppsa). Stąd też Sąd ten nie mógł naruszyć art. 319 kpc. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 133 ppsa zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art. 133 ppsa sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.
Na podstawie § 2 sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo. W świetle § 3 rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu. Przedmiotowy przepis odnosi się do stanu prawnego i faktycznego wyroku. Oznacza to, jak podkreśla J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 196, iż z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ocena zaskarżonego aktu, w tym wypadku decyzji opiera się o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jej wydania. Przepis art. 133 ppsa odnosi się więc do zakresu rozpoznania sądu administracyjnego i nie znajdował w sprawie zastosowania. Podstawą odrzucenia skargi był bowiem art. 53 § 1 ppsa, którego naruszenia skarżący nie podnosił w podstawach skargi kasacyjnej.
Stąd niejako na marginesie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak podkreśla J.P. Tarno w powoływanym komentarzu (s. 101), termin do wniesienia skargi przez stronę za którą działa pełnomocnik rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie –por. post. SN z dnia 7 listopada 2002 r. III RN 191/01, OASNAPiUS 2003, nr 23, poz. 558. W sprawie nie budzi wątpliwości, iż takie doręczenie nastąpiło dopiero w dniu 7 czerwca 2005 r. pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. Stąd wniesienie skargi przez stronę w dniu 12 marca 2005 r. było przedwczesne.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 i 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz..1270 ze zm.).