Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2006r sygn. akt III SA/Wa 1031/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia społecznego oraz zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd zobowiązany jest odrzucić skargę, gdy sprawa nią objęta została już prawomocnie zakończona. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005r sygn. akt IV SA/Wa 1017/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił bowiem skargę na decyzję z dnia [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 listopada 2006r sygn. akt I OSK 1071/05 odrzucił skargę kasacyjną wniesioną na to postanowienie.
Ponadto sąd wskazał, że w aktach sprawy znajduje się prawomocne orzeczenie Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 3 września 2003r sygn. akt III AUa2064/01, w którym to rozstrzygnięto ostatecznie kwestię decyzji z dnia [...].
Skargę kasacyjną na to postanowienie złożył M. G. reprezentowany przez radcę prawnego. Zarzucił on zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a także w oparciu o art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj przez naruszenie art. 58 i 282 ppsa oraz art. 3§2 i art. 4 ppsa. Wskazał też na naruszenie art.145-147 i 150-151 ppsa przez stwierdzenie, że skarga została przyjęta jako wniosek o wymierzenie organowi grzywny, podczas gdy w/w przepisy nie dają sądowi możliwości takiej zamiany. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi lub o przekazanie jej do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na decyzje administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 ppsa. Podniósł też, że sprawa nienależnie pobranych świadczeń nie mieści się w katalogu określonym w art. 83 ust.2 ustawy z dnia 13 października 1998r o systemie ubezpieczeń społecznych. Przedmiotowa skarga dotyczyła natomiast milczenia organu w związku z wnioskiem strony o stwierdzenie nieważności decyzji. Mieści się ona w zakresie kompetencji sądów administracyjnych. Jednocześnie zakwestionował prawidłowość i prawomocność wyroku sądu apelacyjnego. Stwierdził też, że w sprawie wnosił tylko jedną skargę z dnia 12 lutego 2005r, a nie dwie skargi z dnia 20 kwietnia 205r i 20 maja 2005r. Sprawa o sygn. III SA/Wa 1031/05 toczyła się więc, jego zdaniem, w wyniku wznowienia postępowania w stosunku do postanowienia WSA z dnia 10 czerwca 2005, co wynika z wezwania WSA z dnia 11 lipca 2005r sygn. akt III SA/Wa 1031/05 powołującego się na zarządzenie sądu z dnia 8 lipca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył bowiem zaskarżonym postanowieniem art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm/, powoływanej dalej jako ppsa.. Zgodnie z art. 58 §1 pkt 4 ppsa sąd odrzuca skargę m. inn. jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Taka zaś sytuacja zaszła w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r sygn. akt IV SA/Wa 1017/05 została bowiem odrzucona skarga M. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...]. Wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej na to postanowienie – postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006r sygn. akt I OSK 1071/05, stało się prawomocne postanowienie sądu pierwszej instancji. Dotyczyło ono tych samych stron i przedmiotu, co zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2006r sygn. akt III SA/Wa 1031/05, o czym świadczy treść główki obydwu tych orzeczeń.
Wbrew twierdzeniom skarżącego w przedmiotowej sprawie zostały złożone dwie skargi. Jedna z nich, z dnia 12 lutego 2005r, nadesłana do ZUS 17 lutego 2005r została przekazana do WSA w dniu 20 maja 2005r i zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 1017/05/ karta 3-5 akt sprawy IV SA 1017/05, druga zaś wskazana z daty z dnia 12 lutego 2005r, przekazana pismem z 18 kwietnia 2005r wpłynęła bezpośrednio do sądu 20 kwietnia 2005r i została zarejestrowana pod sygn. akt III SA /Wa 1031/05 /karta 2-4 akt sprawy III SA /Wa 1031/05/. W związku z istniejącymi wątpliwościami skarżący został wezwany do sprecyzowania drugiej skargi i wskazania czy domaga się merytorycznego rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi.. Potwierdził ją wówczas pismem precyzującym jej treść w dniu 19 lipca 2005r / karta 17 akt sprawy III SA /Wa 1031/05./ Wnioskował w nim o rozpatrzenie skargi zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Wa 1031/05, o czym świadczy treść pisma i podanie sygnatury sprawy.
W dniu tym skarżący orientował się, że została już rozpatrzona pierwsza z jego skarg. Otrzymał bowiem postanowienie dotyczące rozpatrzenia skargi w dniu 10 czerwca 2005r w dniu 11 lipca 2005r./karta nr 14 akt sprawy IV SA/Wa 1017/05/. Stąd fakt wniesienia dwóch skarg nie był przez niego kwestionowany i nie budził wątpliwości.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 282 ppsa. Artykuł ten dotyczy bowiem wznowienia postępowania ¸którego sąd w ogóle nie stosował. W sprawie rozstrzygniętej postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005r nie toczyło się w ogóle postępowanie wznowieniowe. Z treści wezwania sądu z dnia 11 lipca 2005 r sygn. akt III SA/Wa 1031/05 powołującego się na zarządzenie Sądu z dnia 8 lipca wynikało bowiem jedynie wezwanie skarżącego do sprecyzowania wniosku w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skarżący w wyniku tego wezwania wskazał, iż jego skarga dotyczyła merytorycznego rozpoznania legalności postępowania zakładu. Nie złożył natomiast skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 2 i art. 4 ppsa. Podstawą odrzucenia skargi na przedmiotowe postanowienie nie była już bowiem niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej z uwagi na przedmiot skargi, ta kwestia została bowiem rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem WSA z dnia 10 czerwca 2005r, lecz art.58 §1 pkt 4 ppsa, z uwagi na rozstrzygnięcie tożsamej sprawy między tymi samymi stronami wcześniejszym prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego. Z tego powodu sąd nie miał możliwości ponownego badania treści decyzji i nie wypowiadał się co do wykładni art. 83 ust.2 ustawy z dnia 13 października 1998r o systemie ubezpieczeń społecznych/ DzU Nr 137, poz. 887 ze zm/. Stąd nie mógł naruszyć tego przepisu przez jego błędną wykładnię.
W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył również art. 145 - 147 i 15 - 151 ppsa. W przypadku tożsamości sprawy rozstrzygniętej wcześniejszym prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego nie zachodzi bowiem możliwość uwzględnienia skargi, lecz sąd ma obowiązek na podstawie art. 58 §1 pkt 4 ppsa skargę odrzucić. Niejako na marginesie należy więc zauważyć, iż po sprecyzowaniu przedmiotu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie potraktował jej jako wniosku o wymierzenie organowi grzywny, lecz jako skargę na decyzję, o czym świadczy treść zaskarżonego postanowienia. Podnoszony w skardze kasacyjnej argument, iż złożona skarga miała inny przedmiot i dotyczyła bezczynności w zakresie unieważnienia decyzji z dnia [...] nie znajduje oparcia w świetle złożonej skargi/ złożonej na działanie ZUS polegające na wydaniu decyzji z dnia [...] - karta nr 3 akt sprawy III SA 1031/05 i jej sprecyzowania pismem nadesłanym po wezwaniu sądu.
Stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.184 w związku z art. 182§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm./.