Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 1158/04 oddalił skargę J. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego.
Orzekając jak wyżej, Sąd podzielił stanowisko organu administracyjnego, iż w dniu rozwiązania przez skarżącego stosunku pracy nie spełnił on wymaganego przepisem art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunku ukończenia 55 lat, jak również rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Faktów tych nie mogą podważyć podnoszone przez skarżącego argumenty, o wprowadzeniu go w błąd przez ustawodawcę co do okresu obowiązywania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy były bowiem obowiązujące przepisy i przedłożone przez skarżącego dokumenty, a nie twierdzenia dotyczące planów, zamierzeń oraz motywów, jakimi kierował się przy rozwiązywaniu stosunku pracy.
Od powyższego wyroku J. S. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego zmianę i uchylenie decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...], ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazał naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, art. 55 Kodeksu pracy i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem skarżącego, Wojewoda Zachodniopomorski nie odniósł się do jego zarzutów podniesionych w odwołaniu, a zwłaszcza kwestii wprowadzenia go w błąd, co do terminu wejścia w życie korzystnych dla niego regulacji prawnych, wskutek czego podjął on niekorzystne dla siebie działania uniemożliwiające mu uzyskanie określonych świadczeń od Państwa. Sąd I instancji nie ocenił zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z zasadą praworządności i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Gdyby bowiem skarżący wiedział, że przepisy korzystnie kształtujące jego sytuację nie weszły jeszcze w życie, mimo odmiennych informacji uzyskanych ze środków masowego przekazu, nie wypowiadałby umowy o pracę, a poczekałby do wejścia ich w życie i dopiero wówczas złożyłby odpowiedni wniosek. Sąd nie ustosunkował się również do zarzutu błędnej interpretacji przepisu art. 55 Kodeksu pracy, w zakresie rozwiązania umowy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Fakt nieterminowego wypłacania wynagrodzenia przez pracodawcę wypełnia, jego zdaniem, znamiona pojęcia "przyczyny dotyczące zakładu pracy", o którym stanowi art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany wskazanymi w niej podstawami i wnioskami. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Odnosząc się do podniesionych zarzutów, stwierdzić przede wszystkim trzeba, iż zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) nie zasługuje na uwzględnienie.
Przesłanki ustawowe dla uzyskania świadczenia przedemerytalnego zostały określone przez ustawodawcę jednoznacznie w art. 37k ust. 1 wskazanej wyżej ustawy. Omawiane świadczenie przysługuje między innymi osobie, spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakłady pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury, 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn (pkt 2).
Z powyższego unormowania wynika zatem, że J. S., otrzymałby wnioskowane świadczenie, gdyby spełnił łącznie następujące warunki. Po pierwsze, musiał spełnić warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Po drugie, powinien być zatrudniony u dotychczasowego pracodawcy przez co najmniej 6 miesięcy. Po trzecie, rozwiązanie stosunku pracy musiało nastąpić z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Po czwarte, do dnia rozwiązania stosunku pracy powinien ukończyć 55 lat i wreszcie po piąte, osiągnąć okres uprawniający do emerytury co najmniej 35 lat.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, nie dawał podstaw do przyznania przedmiotowego świadczenia J. S. Do chwili rozwiązania przez niego stosunku pracy t.j. do dnia 31 stycznia 2004 r. nie ukończył on bowiem 55 lat. Z akt sprawy wynika, iż urodził się w dniu 17 kwietnia 1949 r. Okoliczność ta, niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek, wykluczała możliwość przyznania świadczenia przedemerytalnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 55 § 11 Kodeksu pracy, zauważyć należy, iż z regulacji zawartej w art. 55 § 3 tej ustawy wynika, że rozwiązanie umowy o pracę z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem, a nie jak w przypadku rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Pojęcie " przyczyny dotyczące zakładu pracy" zostało określone w art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez przyczyny te, zgodnie z definicją legalną, należy rozumieć:
- rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników;
- rozwiązanie stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych;
- wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy.
W wymienionym katalogu, wbrew stanowisku skarżącego, nie mieści się wypowiedzenie umowy o pracę z powodu nieterminowego wypłacania wynagrodzenia przez pracodawcę, a właśnie ta okoliczność, według jego oświadczenia, stanowiła podstawę rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 55 § 11 Kodeksu pracy. Zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 55 Kodeksu pracy jest zatem nieuzasadniony.
Podstawą wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego nie może być również podnoszone w skardze naruszenie art. 2 Konstytucji RP, poprzez błędne poinformowanie skarżącego o przysługujących mu prawach i obowiązkach.
Fakt, iż J. S. wypowiedział stosunek pracy pod wpływem zasłyszanej w środkach masowego przekazu informacji o mających wejść w życie korzystnych dla niego regulacjach prawnych, bez wcześniejszego upewnienia się, czy takowe przepisy już obowiązują i będą miały zastosowanie do jego sytuacji, nie może świadczyć o naruszeniu przez Sąd I instancji oraz organy administracji publicznej wskazanej normy konstytucyjnej, jak i przepisów art.. 7 i art. 8 kpa. Informacja ta nie była udzielona w indywidualnej sprawie przez organ administracji publicznej. Trudno zatem mówić o naruszeniu zasady zaufania obywatela do organów państwa i informacji przez nie udzielanych a tym samym zasad demokratycznego państwa prawnego.
Nie znajdując, zatem podstaw prawnych do uwzględnienia skargi kasacyjnej Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).