Uzasadnienie
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, "jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym". W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie ma przepisów szczególnych regulujących zawieszenie postępowania kasacyjnego, jednakże na podstawie art. 193 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny może zatem zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ze względu na inne toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym, jeżeli wynik tego postępowania będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w toczącym się postępowaniu.
Jednym z zarzutów skargi kasacyjnej K. K. jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) – poprzez błędną wykładnię użytego w art. 2 pkt 1 pojęcia "zamieszkiwał" i interpretowania go w sposób zawężający przez odwołanie do pojęcia "miejsce zamieszkania" definiowanego w art. 25 Kodeksu cywilnego.
Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że w Trybunale Konstytucyjnym toczy się aktualnie postępowanie o sygn. akt SK 11/12, którego przedmiotem jest skarga konstytucyjna osoby fizycznej, wniesiona na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w której skarżący wnosi o stwierdzenie, że art. 2 pkt 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty "w zakresie, w jakim ogranicza prawo do rekompensaty do właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, który <> i nie przyznaje takiego prawa każdemu właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami RP na skutek okoliczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r., spełniającemu wymóg obywatelstwa polskiego" – jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 1 i ust. 3, art. 32, art. 52 ust. 1 oraz z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt SK 11/12 będzie miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności części zarzutów skargi kasacyjnej K. K. Przedmiotem orzeczenia TK będzie bowiem jeden z przepisów ustawy, wskazany w skardze kasacyjnej jako podstawa kasacyjna kontroli legalności wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1880/10.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.