Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt
I OSK 1321/05, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1210/04 w sprawie z jej skargi na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz w pkt 2 zasądził od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz E. G. kwotę 350 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Organ po doręczeniu mu wyroku wraz z uzasadnieniem złożył wniosek o jego sprostowanie.
Zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Oznacza to, że od chwili związania sentencja wyroku może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą. Wyjątkiem od tej zasady są instytucje sprostowania, uzupełnienia i wykładni wyroku.
W świetle art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki – nie będąc przy tym ograniczony żadnym terminem. Wszystkie powyższe nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. (por. wyr. SN z dnia 18 czerwca 1998 r., III CKNI 817/97, niepubl.). Oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
W ocenie Sądu oczywistość omyłki w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Mając zatem na uwadze, że w pkt 2 sentencji powołanego na wstępie wyroku zasądzono od Ministra Edukacji Narodowej zamiast od Ministra Nauki i Szkodnictwa Wyższego na rzecz skarżącej E. G. kwotę 350 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny postanowił sprostować oczywistą omyłkę.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 156 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.