Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 548/06 uwzględnił skargę P. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 października 2005 r.
Z ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Nr -16 [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 października 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt (Dz. U. Nr 185, poz. 1809, zwanego dalej rozp.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004r., nr 204, poz. 2088, ze zm.), lp. 1.5.3. załącznika do tejże ustawy oraz art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 października 2005 r. w przedmiocie nałożenia na P. S.A. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w kwocie 500 złotych za wykonywanie przewozu zwierząt bez wymaganego orzeczenia lekarza weterynarii.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji podjęte zostało w związku ze stwierdzeniem w wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej pojazdu marki Jelcz nr rej. [...], prowadzonego przez W. M., który okazał obowiązującą w czasie przeprowadzania kontroli umowę o pracę z P. S.A., naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt oraz § 6 ust. 1 pkt 2c rozp.
Za bezpodstawne organ II instancji uznał zarzuty przedstawione przez P. S.A. w złożonym odwołaniu, dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o ochronie zwierząt wraz z aktami wykonawczymi, poprzez pominięcie faktu, iż przewóz zwierząt odbywał się w ramach przewozów wykonywanych na potrzeby własne skarżącego przedsiębiorcy o charakterze niezarobkowym, co wyłączało zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 2c rozp.
W ocenie organu II instancji każdy transport zwierząt, w efekcie którego dochodzi do zmiany właściciela ma charakter komercyjny i podlega przepisom ustawy o ochronie zwierząt i jej aktów wykonawczych.
Na powyższą decyzję P. S.A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła brak w jej uzasadnieniu odniesienia się do przedstawionej w odwołaniu argumentacji, jak również podniosła błędne powołanie przez organ II instancji definicji przewoźnika zawartej w ustawie o transporcie drogowym, zamiast zamieszczonej w § 2 ust. 10 rozp..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
W rozważaniach Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie dla jej rozstrzygnięcia istotne znaczenie miała kwestia ustalenia znaczenia pojęcia transportu zarobkowego, którego nie definiuje wprost rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt. Sąd zaznaczył, że organ II instancji za transport tego rodzaju uznał każdy transport zwierząt mający związek z prowadzoną działalnością zarobkową niezależnie od jej rodzaju i charakteru. Powołane jednakże w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Infrastruktury stanowiło akt wykonawczy do ustawy o ochronie zwierząt, w związku z czym zasadnym było odwołanie się do przepisów tejże ustawy. Regulacje w niej zawarte, w tym w szczególności art. 24 ust. 4a wprowadzają rozróżnienie na zarobkowy transport drogowy i transport zwierząt związany z prowadzeniem innej działalności, nawiązując do pojęcia transportu niezarobkowego (przewóz na potrzeby własne) w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.
W ocenie Sądu, transport zarobkowy zwierząt w rozumieniu przywołanego rozporządzenia to transport polegający na wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie transportu, przez który nie należy rozumieć transportu zwierząt związanego z prowadzeniem innej działalności. Sąd zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie w przypadku strony skarżącej przewóz wykonywany był na potrzeby własne i miał charakter niezarobkowy. Organ II instancji w sposób błędny przyjął zatem, że każdy transport zwierząt, w efekcie którego dochodzi do zmiany właściciela ma charakter komercyjny i w konsekwencji wymaga stosownego orzeczenia lekarza weterynarii. Nie wziął jednakże pod uwagę okoliczności, iż skoro skarżący był producentem transportowanych tuczników to przedmiotem transakcji była ich sprzedaż a nie usługa przewozowa.
Od powyższego wyroku Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o oddalenie skargi względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a ponadto o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 24 ust.4a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz § 1 ust.2 pkt 1 i § 6 ust.1 pkt 2 lit c) rozp., poprzez nieuwzględnienie wykładni art. 24 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt.
W uzasadnieniu skargi organ II instancji wskazał, że WSA w Warszawie niezasadnie przyjął, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt nawiązują do terminologii ustawy o transporcie drogowym, w tym zwłaszcza w zakresie terminów "transport drogowy" i "przewozy niezarobkowe". Pogląd ten nie znajduje normatywnego uzasadnienia, bowiem powyższe akty są względem siebie neutralne. Stanowisko przyjęte przez sąd I instancji, iż transport zarobkowy w rozumieniu powołanego rozporządzenia i ustawy o ochronie zwierząt może oznaczać tylko transport wykonywany w zakresie działalności wyłącznie transportowej, nie uwzględnia treści delegacji ustawowej, na podstawie której wydano wzmiankowane rozporządzenie.
W ocenie organu, z treści art. 24 ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o ochronie zwierząt miały zostać określone warunki transportu zwierząt. Ustawodawca nie dokonał jednakże w wymienionym przepisie upoważniającym skonkretyzowania charakteru transportu.
Naczelny Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej P.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia lub zmiany.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego i zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 24 ust.4a ustawy z 21 sieprnia1997r. o ochronie zwierząt oraz § 1 ust.2 pkt 1 i § 6 ust.1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z października 2003r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt przez przyjęcie, że transport zarobkowy w rozumieniu powołanego rozporządzenia może oznaczać tylko transport wykonywany w zakresie działalności wyłącznie transportowej.
Nadto przez nieuwzględnienie delegacji ustawowej tj. art. 24 ust.5 ustawy o ochronie zwierząt.
Wskazał też, że niezasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż przepisy wspomnianego rozporządzenia nawiązują do terminologii ustawy o transporcie drogowym.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej.
Jak wynika rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 października 2003r.
w sprawie szczegółowych warunków i sposobu transportu zwierząt, a konkretnie z § 6 ust.1 przewoźnik może przyjąć zwierzęta do przewozu tylko wówczas, gdy lekarz weterynarii wydał orzeczenie, że zwierzęta nadają się do transportu.
Natomiast § 2 pkt 10 rozporządzenia określa przewoźnika jako osobę fizyczną lub prawną dokonującą zarobkowo transportu zwierząt w imieniu własnym lub w imieniu innej osoby albo dostarczającą środki transportu przystosowane do przewozu zwierząt.
Przepisów wspomnianego rozporządzenia nie stosuje się do transportu o charakterze niezarobkowym.
Analiza pojęcia transportu o charakterze niezarobkowym powinna być prowadzona w oparciu o tekst ustawy o ochronie zwierząt.
W art. 24 ust.4a tej ustawy ustawodawca posłużył się pojęciem zarobkowy transport drogowy.
Należy więc przyjąć, że transport wykonywany na potrzeby własne producenta nie jest uznany za transport zarobkowy.
Brak jest też podstaw aby w oparciu o przepisy ustawy o ochronie zwierząt i rozporządzenie wykonawcze (art. 24 ust.5) uznać, że każdy transport zwierząt związany z działalnością gospodarczą może być określony jako transport zarobkowy.
W ocenie Sądu intencją ustawodawcy było wyeliminowanie z tego pojęcia przewozów dokonywanych na potrzeby własne producenta i przy użyciu jego środków transportu. Nadto uznano, że w ramach przewozu na potrzeby własne nie ma potrzeby aby lekarz weterynarii wydawał orzeczenie, że zwierzęta nadają się do transportu. Jakkolwiek WSA w Warszawie bezzasadnie odwołał się do terminologii ustawy o transporcie drogowym to analiza wspomnianych przepisów ustawy o ochronie zwierząt i rozporządzenia wykonawczego prowadzi do wniosku, że przedmiotowy przewóz nie miał charakteru zarobkowego.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.