Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2202/10 oddalił skargę Republiki Serbii – Ambasady Republiki Serbii w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
W dniu 14 czerwca 2011 r. pełnomocnik Republiki Serbii – Ambasady Republiki Serbii w Warszawie wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zawierając w niej wniosek o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia własności spornej nieruchomości przez zasiedzenie, toczącego się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy -Śródmieścia w Warszawie, VI Wydział Cywilny do sygnatury akt: VI Ns 750/09.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż w przypadku uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia, a jest to o tyle bardziej prawdopodobne, że wnioskodawczyni uzyskała w toku tego postępowania prawomocne postanowienie z dnia 10 września 2009 r. o udzieleniu zabezpieczenia poprzez wpis ostrzeżenia w KW prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego stanie się oczywiście zasadny, gdyż Skarb Państwa nie był uprawniony do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o zawieszenie postępowania sądowego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. ze zm. - dalej P.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadaministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), przez które w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (zob. T. Woś, H. Knysiak - Malczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, wydanie 2, s. 457).
W przedmiotowej sprawie Minister Infrastruktury decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...), po rozpoznaniu wniosku Republiki Serbii – Ambasadora Republiki Serbii o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia (...) lipca 1993 r. nr (...) stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Budownictwa z dnia (...) lipca 1950 r. nr (...) oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) stycznia 1950 r. nr (...) odmawiających przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy (...) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Infrastruktury wskazał m. in., iż Republika Serbii nie jest legitymowana do występowania w niniejszym postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, ponieważ samo dysponowanie sporną nieruchomością bez tytułu prawnego nie może być utożsamiane z interesem prawnym, koniecznym do wszczęcia postępowania. Natomiast o zasiedzeniu przedmiotowej nieruchomości przesądza tylko i wyłącznie prawomocne postanowienie sądu, a nie sam fakt zawisłości przed sądem postępowania o stwierdzenie zasiedzenia tej nieruchomości, gdyż fakt wszczęcia postępowania świadczy jedynie o subiektywnym przekonaniu wnioskującego co do faktu zasiedzenia.
Oddalając skargę Republiki Serbii – Ambasadora Republiki Serbii na przedmiotową decyzję Sąd pierwszej instancji wskazał, iż odnosi się ona wyłącznie do wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania nadzorczego, wobec czego przesądza wyłącznie o tym, iż postępowanie nadzorcze nie może wszczęte na skutek podania skarżącej wniesionego w dniu 27 października 2009 r. Wobec tego stanowisko Republiki Serbii wskazujące na potrzebę wszczęcia postępowania nadzorczego na skutek podania skarżącej, niezależnie od ewentualnego braku interesu prawnego po stronie wnioskodawczyni, jest nietrafne, a w konsekwencji nie mogło doprowadzić do skutecznego podważenia legalności decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na obecnym etapie wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 §1 pkt 1 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w realiach niniejszej sprawy od rezultatu toczącego się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy -Śródmieścia w Warszawie, VI Wydział Cywilny, sygn. akt VI Ns 750/09 postępowania w przedmiocie zasiedzenia własności nieruchomości nie jest uzależniony wynik postępowania wszczętego skargą kasacyjną Republiki Serbii – Ambasady Republiki Serbii w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2202/10.
Posiadanie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości nie jest przedmiotem postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej Republiki Serbii – Ambasady Republiki Serbii w Warszawie nie jest w jakikolwiek sposób uzależnione od wyniku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w Warszawie o zasiedzenie nieruchomości. Decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego dotyczącego przejęcia własności nieruchomości oraz ewentualne orzeczenie sądu administracyjnego na skutek skargi wniesionej na tę decyzję nie przesądzają kwestii własności tej nieruchomości. Dotyczą one jedynie legalności (zgodności z prawem) aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna.
Należy również wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje prawidłowość wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Odnosi się to także do ustalania kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w określonym postępowaniu. Zatem zmiana okoliczności sprawy po wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie może mieć wpływu na jego prawidłowość (por. postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2009 r., I OSK 1412/08).
W tej sytuacji uznać należy, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w żaden sposób nie jest uzależnione od rozpoznania przez Sąd cywilny wniosku Republiki Serbii – Ambasady Republiki Serbii w Warszawie o stwierdzenie nabycia prawa własności spornej nieruchomości przez zasiedzenie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu