Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 993/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę L. R.na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. P. S.A. z siedzibą w K.(dalej: spółka, inwestor) wniosły o zezwolenie na zajęcie części nieruchomości gruntowej położonej w obrębie geod. N., gmina W., oznaczonej jako działka o nr geod. [...] o pow. ogólnej 0,5960 ha i nr geod. [...] o pow. ogólnej 0,5200 ha, stanowiącej własność L. R., zwanego dalej: "skarżącym", w celu budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N.-O. wraz z rozbudową stacji 400/110 kV.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], Starosta W., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udzielił spółce zezwolenia na czasowe zajęcie ww. nieruchomości w celu przeprowadzenia określonych wyżej prac budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał m.in., że organ I instancji błędnie dokonał podziału art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n.", na punkty oraz zarzucił brak załącznika graficznego, który określałby terytorialny zakres ograniczenia sposobu korzystania przez właściciela z nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], Starosta W., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udzielił spółce zezwolenia na czasowe zajęcie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania ww. prac budowlanych. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego fakt zwrócenia się przez organ I instancji do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania w aspekcie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], Starosta W., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., po rozpatrzeniu wniosku inwestora orzekł, że:
- 1) ogranicza właściciela skarżącego, zam. ul. J., [...] Ł. w sposobie korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. nr [...] o pow. ogólnej 0,5960 ha i nr [...] o pow. ogólnej 0,5200 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym N., gmina W., powiat w., dla której Sąd Rejonowy w Z. IX Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w W. prowadzi urządzoną księgę wieczystą nr [...], poprzez zezwolenie Spółce na przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość inwestycji polegającej na budowie, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N.-O. wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N.;
- 2) zezwolenia, o którym mowa w pkt. 1 decyzji udziela się w celu przeprowadzenia prac budowlanych polegających na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych nad nieruchomością w pasie technologicznym linii o zajętości 0,0888 ha w dz. nr [...] i 0,1339 ha w dz. nr [...] (70m po 35 m od osi linii), gdzie minimalna odległość zawieszenia dolnego, skrajnego przewodu linii nad powierzchnią ziemi wynosi 9 m. Załącznik nr 1 do decyzji stanowi jej integralną część i obrazuje przebieg inwestycji przez nieruchomość.
Uzasadniając decyzję organ wskazał, że we wniosku wszczynającym postępowanie spółka zażądała zezwolenia na zajęcie części nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. ogólnej 0,5960 ha i nr [...] o pow. ogólnej 0,5200 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym N., gmina W., powiat w., której właścicielem jest skarżący, w celu budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N.-O. wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N. Wnioskodawca wskazał, że pas technologiczny omawianej linii wynosi 70 m (po 35 m od osi linii), z jednoczesnym zachowaniem minimalnej wysokości zawieszenia dolnego skrajnego przewodu linii nad powierzchnią ziemi na wysokości 9 m. Ponadto Inwestor wniósł o nadanie w trybie art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny oraz że przedmiotowe nieruchomości są położone na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV N. – O. przebiegającego przez teren gminy W., w obrębie miejscowości S. i N. Następnie wyjaśnił, że z wniosku wynika, iż budowa omawianej linii na przedmiotowych nieruchomościach odbywać się będzie zgodnie ze sporządzonym projektem budowlanym. Wskazał, że nie zaplanowano posadowienia słupów, a jedynie wykonane będą prace budowlane związane z przeciągnięciem przewodów fazowych i odgromowych nad nieruchomościami. Prace będą przebiegać bez żadnej ingerencji w grunt i będą polegały na przeciągnięciu linek przez nieruchomość bez używania ciężkiego sprzętu, a linki będą przeniesione ręcznie przez pracowników wykonawcy.
Przewidywany termin wykonania tego typu prac nie trwa dłużej niż jeden dzień roboczy dla przęsła, w związku z tym faktyczne zajęcie nieruchomości nie będzie trwało dłużej niż 8 godzin. Pozostałe roboty, tj. zawieszenie linii będą wykonywane nad gruntem, co w żadnym stopniu nie ograniczy korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy przez właściciela. W związku z powyższym organ stwierdził, że przebieg ww. napowietrznej linii elektroenergetycznej przez ww. działkę nie prowadzi do zmiany aktualnego sposobu korzystania z nieruchomości.
Ponadto organ wskazał, że podjęto również próbę przeprowadzenia rokowań z właścicielami działki, jednak do porozumienia między stronami nie doszło.
Końcowo organ ustosunkował się również do pisma z dnia [...] maja 2014 r. złożonego przez pełnomocnika właściciela nieruchomości, w którym wniesiono o zobowiązanie przez organ wnioskodawcy do wskazania rozwiązania alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV w sposób najmniej uciążliwy dla skarżącego wskazując, że jest on bezzasadny. Stwierdził, że wszystkie przesłanki warunkujące wydanie przedmiotowej decyzji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Stwierdził też, że akta sprawy prowadzonej przez Wojewodę Podlaskiego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie mają znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, identycznie jak organ I instancji, treść żądania strony, jak również stwierdził, że do wniosku dołączono dokumentację z przeprowadzonych rokowań z właścicielami nieruchomości, które nie doprowadziły do porozumienia i uzyskania zgody na wykonanie na nieruchomości powyższych robót budowlanych. Ponadto Wojewoda Podlaski wyjaśnił zasady dokonywania ograniczeń sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n.
Organ odwoławczy stwierdził, że ograniczenie sposobu korzystania przez właściciela z przedmiotowej nieruchomości nastąpiło zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV N.-O. przebiegającego przez teren gminy W., w obrębie miejscowości S. i N. Ponadto Wojewoda Podlaski podniósł, że decyzja organu I instancji wskazuje jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomości, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Przebieg planowanej inwestycji został szczegółowo określony na mapie, stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji. Zostały zatem spełnione warunki formalne określone w art. 124 ust. 1 u.g.n.
Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika także, że inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, w tym zaproponował propozycje cenowe, jednak do porozumienia nie doszło. Powyższe okoliczności oznaczają spełnienie warunku przeprowadzenia negocjacji.
Dodatkowo organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji, że wniosek pełnomocnika właściciela co do przedstawienia rozwiązania alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej 400 w sposób jak najmniej uciążliwy dla skarżącego, jest bezzasadny mając na uwadze spełnienie wszystkich przestanek określonych w art. 124 ust. 1 ustawy. Także wniosek o dołączenie na potrzeby niniejszego postępowania akt sprawy numer [...] toczącej się przed Wojewodą Podlaskim, dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Ponadto Wojewoda Podlaski podniósł, że w niniejszym postępowaniu nie zachodzą przesłanki określone w art. 105 § 1 k.p.a. W skardze złożonej do sądu, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:
I/ Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] podczas, gdy z okoliczności faktycznych oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że brak jest podstawy do władczego działania organu administracji publicznej
- b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji zarówno przez Starostę Wysokomazowieckiego jak również przez Wojewodę Podlaskiego z pominięciem interesów obu stron postępowania.
- c) naruszenie art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji, niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, mianowicie Wojewoda Podlaski nie odniósł się merytorycznie do wszystkich zarzutów podnoszonych przez odwołującego się;
- d) naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych dowodów w sprawie, mianowicie pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] sierpnia 2012 r. skierowanego do spółki, odpowiedzi inwestora z dnia [...] listopada 2012 r.;
- e) naruszenie art. 8, art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie o wydanie decyzji w trybie art 124 ust. 1 a u.g.n. podczas, gdy postępowanie to powinno toczyć się wraz z postępowaniem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., co powoduje, że istotne dowody zgromadzone w sprawie o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. zostały przez organ I Instancji pominięte w sprawie o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 a u.g.n. ([...]), co z kolei powoduje wadliwość postępowania dowodowego;
- f) art. 6 k.p.a. poprzez przyjęcie rozszerzającej wykładni przepisu art. 124 u.g.n.;
- g) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, mianowicie nie dołączenie akt dotyczących postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego;
- h) naruszenie art. 8 w zw. z art. 7, 77 czy 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów państwa mianowicie oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na dowodach wskazanych przez Inwestora,
II/ Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego zastosowanie, albowiem inwestor nie dążył do zawarcia ze skarżącym umowy cywilnoprawnej, a rokowania prowadzone przez inwestora dotknięte są nieważnością.
Ponadto z uwagi na okoliczność, że organ I i II instancji nie dopuściły dowodu z akt sprawy [...] i sygn. [...] dotyczącej projektu budowlanego, skarżący wniósł o dołączenie tych akt do niniejszej sprawy na okoliczność zweryfikowania projektu budowlanego jak również sprawdzenia, czy na nieruchomości skarżącego będzie przebiegała linia wysokiego napięcia dwutorowa czy jednotorowa oraz czy będzie przebiegał światłowód jak również na okoliczność naruszania prawa przez Inwestora poprzez występowanie z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego nie mając pozwolenia na wejście na cudzy grunt.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę stwierdził, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd I instancji przytoczył treść przepisu art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. Wskazał, że przedmiotowa inwestycja niewątpliwie stanowi cel publiczny, a ponadto realizowana ma być na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, ze decyzja organu I instancji jednoznacznie wskazuje zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomości skarżącego jak i zakres uszczuplenia jego władztwa w zakresie niezbędnym do wykonania przedmiotowej inwestycji, zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego. Przebieg planowanej inwestycji został szczegółowo określony na mapie, stanowiącej integralną część zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji podniósł, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, w tym zaproponował propozycje cenowe, jednak do porozumienia nie doszło. Zdaniem tego Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, powyższe okoliczności oznaczają spełnienie warunku przeprowadzenia negocjacji. W przedmiotowej sprawie rokowania były prowadzone poprzez wymianę korespondencji i w rozmowach bezpośrednich. Przebieg rokowań został potwierdzony dołączonymi do wniosku dwoma protokołami z rokowań z dnia [...] marca 2011 r. i z dnia [...] lipca 2012 r. oraz pismem pełnomocnika właściciela nieruchomości z dnia [...] września 2012 r. i pismem Inwestora skierowanym do właściciela nieruchomości z dnia [...] sierpnia 2013 r. Stąd też w ocenie Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. dotyczący sposobu przeprowadzenia rokowań, w tym pominięcie istotnych dowodów w sprawie, okazał się nietrafny.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 64 Konstytucji RP.
W niniejszym postępowaniu, zdaniem Sądu I instancji, nie zachodzą przesłanki określone w art. 105 § 1 k.p.a. Przedmiotowa decyzja jest bowiem potrzebna inwestorowi do wystąpienia do organu architektoniczno – budowlanego celem uzyskania pozwolenia na budowę. W sytuacji bowiem zakończenia rokowań między stronami, w wyniku których inwestor nie uzyskał uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, byłby on pozbawiony możliwości realizacji inwestycji (patrz art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane).
Za bezpodstawny Sąd ten uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP, polegający na tym, że wydanie kwestionowanej decyzji nastąpiło jedynie w oparciu o interes wnioskodawcy, zwracając uwagę na fakt, że skarżący miał możliwość zawarcia z inwestorem porozumienia, z czego nie skorzystał.
Za nietrafny Sąd ten uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust.1 a u.g.n., podczas gdy - w ocenie skarżącego - postępowanie powinno toczyć się wraz z postępowaniem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak podkreślił Sąd, w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak słusznie podniosły organy, utrwalił się pogląd, że konstrukcja przepisów art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. powoduje, iż występują dwie decyzje — pierwotna (wywłaszczeniowa lub zezwalająca na wejście na teren nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejna (pozwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1253/10).
W ocenie Sądu i instancji bezzasadny jest wniosek skarżącego odnośnie przedstawienia przez inwestora w niniejszym postępowaniu rozwiązania alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV w sposób jak najmniej uciążliwy dla L. R. (zarzut z pkt I lit. c skargi). Kwestia ta nie może być przedmiotem badania przez organy w niniejszym postępowaniu, gdyż przesłanki określone w art. 124 ust. 1 u.g.n. jej nie przewidują. Także niezasadny jest wniosek skarżącego o dołączenie, na potrzeby niniejszego postępowania, akt sprawy Wojewody Podlaskiego dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż tamta sprawa nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Ze względów powyższych, brak było także w ocenie Sądu, podstaw do uwzględnienia tego wniosku dowodowego w postępowaniu sądowym, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a.
Reasumując, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę oddalił.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1/ naruszenie prawa materialnego, tj.:
- a) art. 124 ust 1 u.g.n., w związku z art. 21, 64 ust 2 oraz 2 Konstytucji poprzez jego zastosowanie, mianowicie niewłaściwe przyjęcie, że istnieje podstawa do władczego działania organów w konstytucyjnie chronione prawo własności, wydanie wyroku uwzględniającego nadmierną ochronę interesu publicznego oraz interesu strony tj. inwestora z całkowitym pominięciem interesu skarżącego, nieprzestrzeganie wartości konstytucyjnych, w tym wynikającej z art. 2 Konstytucji konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej. Zastosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu poprzez przyjęcie, że rokowania dotyczące wejścia na grunt zostały przeprowadzone.
2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8,10, 77, 80, 61 k.p.a., sprowadzające się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, ustalając zgodność planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, mianowicie czy nie został on uchwalony z naruszeniem prawa oraz zgodność dokumentacji projektowej z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa oraz nie ustalił czy przebieg tej inwestycji przebiega w sposób jak najmniej uciążliwy dla właściciela oraz nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, a w szczególności czy decyzje korespondują z treścią wniosku złożonego przez inwestora oraz czy korespondują ze zgromadzonym materiałem dowodowym;
- b) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji pomimo, iż decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, między innymi nie został załączony do niniejszego postępowania projekt budowlany w celu zweryfikowania czy projekt ten jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, brak zobowiązania Inwestora do przedstawienia rozwiązania alternatywnego jak najmniej uciążliwego dla właściciela oraz pominięcie faktu i nieustalenie, że nie został załączony do zaskarżonej decyzji wydanej w trybie art. 124 ust 1 u.g.n. przez Starostę W. załącznik graficzny;
c/ art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8, 9, 77§1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym między innymi nie wyjaśniono dlaczego projekt budowlany nie ma znaczenia w niniejszej sprawie oraz dlaczego nie zobowiązano Inwestora do wskazania alternatywnego przebiegu inwestycji w sposób jak najmniej inwazyjny w konstytucyjnie chronione prawo własności, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniach obu decyzji oraz Sądu dlaczego te dowody nie zostały dopuszczone przez organy administracji oraz Sąd I instancji;
d/ art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 145 pkt lit c p.p.s.a., poprzez wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego sprawy, niedoniesienie się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze oraz całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, pominięcie dowodów wnioskowanych przez skarżącego, uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej;
e/ art. 106 § 3 p.p.s.a., polegające na niezobowiązaniu organu do uzupełnienia akt sprawy o brakujące dowody, projekt budowlany oraz propozycję inwestora dotyczącą alternatywnego przebiegu inwestycji przez nieruchomości skarżącego w sposób mniej inwazyjny.
Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z akt sprawy [...] sygn. [...] dotyczącej projektu budowlanego na okoliczność zweryfikowania projektu budowlanego pod względem zgodności z prawem oraz czy Iunia ta została posadowiona na nieruchomości skarżącego zgodnie z prawem.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stanowisko jakie zajął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku oraz stanowisko, jakie wyraził w skardze do tego Sądu skarżący.
Dodatkowo wytknięto brak pouczenia strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się, co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań oraz możliwości składania wyjaśnień w toku oraz przed zamknięciem rozprawy.
Zarzucono też, że decyzja wydana w trybie art. 124 ust 1 nie koresponduje z żądaniem wnioskodawcy zawartym we wniosku z dnia 24 września 2013 r., co narusza art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8, 10, 77, 80, 61 k.p.a.
Wskazano na okoliczność, że do decyzji organu I instancji, nie został załączony żaden załącznik graficzny, co narusza art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c, p.p.s.a., w zw. z art. 7, 77 §1, art. 107 § 3 k.p.a.
Zarzucono, że osoby przeprowadzające w imieniu inwestora negocjacje, nie legitymowały się stosownymi pełnomocnictwami, zatem rokowania są nieważne. Dodano, że z kserokopii pełnomocnictwa załączonego przez przedstawiciela do pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, iż P. S.A. z siedzibą w K. odwołała pełnomocnictwo przedstawicielowi Inwestora M. C., a zatem w momencie spotkań z właścicielem nieruchomości przedstawiciele Inwestora nie legitymowali się odpowiednimi pełnomocnictwami, o czym świadczą dowody załączone do akt sprawy.
Wytknięto wreszcie, że organy pominęły, że w planie miejscowym ustalono tylko orientacyjny przebieg spornej linii energetycznej, co wynika z objaśnień do zapisów planu, co oznacza dopuszczalność odstępstwa od przedstawionego szlaku linii. W.konsekwencji, przebieg linii elektroenergetycznej nie został zdeterminowany przez plan.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., to jest zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, co do zasady poprzedzać winno rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego.
Dla prawidłowej oceny jednak zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego należy na wstępie objąć analizą zarzuty naruszenia norm prawa materialnego, albowiem wpłynie to na właściwą ocenę podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania.
Nie był zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci naruszenia przepisów art. 124 ust 1 u.g.n., w związku z art. 21, 64 ust 2 oraz 2 Konstytucji RP. Należało zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zaszły wszystkie przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego, określone w przepisie art. 124 ust 1 u.g.n., co zostało też wyczerpująco uzasadnione. Zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają tego stanowiska nie przedstawiając, na czym polegało naruszenie ww. przepisu, a w szczególności, która z jego przesłanek nie wystąpiła w badanym stanie faktycznym. Skoro więc nie podważono skutecznie prawidłowości zastosowania ww. przepisu w sprawie, to brak jest podstaw do wysuwania zarzutów naruszenia norm konstytucyjnych. Z przepisu art. 2 Konstytucji R.P., wynika, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.
Aby zatem skutecznie podnieść naruszenie zasady państwa prawnego, jak i sprawiedliwości społecznej, trzeba wykazać, że sąd naruszając określone (ściśle wskazane) przepisy prawa powszechnie obowiązującego wydał orzeczenie, które z uwagi na skutki, jakie wywołuje, nie da się pogodzić z porządkiem prawnym demokratycznego państwa prawnego. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie tylko nie zostały uzasadnione, ale nawet nie zostały uprawdopodobnione. W powyższych warunkach nie sposób też uznać zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 64 ust. 2 Konstytucji R.P., z którego wynika, że własność i inne prawa majątkowe (...) podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Skoro zaszły przesłanki zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n., który ze swej istoty ogranicza prawo własności, lecz czyni to w zgodzie z normą konstytucyjną wyrażoną w jej art. 64 ust. 3, to brak jest podstaw do kreowania wytyku nieprzestrzegania wartości konstytucyjnych.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 21 Konstytucji R.P., to należy zauważyć, że składa się on z dwóch ustępów. Brak wskazania w podstawie skargi kasacyjnej, konkretnej jednostki redakcyjnej tego artykułu, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie zarzutu jego naruszenia.
Co się natomiast tyczy zarzutu braku przeprowadzenia rokowań, to pomijając już okoliczność, że zagadnienie to reguluje przepis art. 124 ust. 3 u.g.n., który nie został wymieniony w podstawach skargi kasacyjnej, to kwestionowanie faktu przeprowadzenia rokowań nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, z którego ponad wszelką wątpliwość wynika, że były one przeprowadzone, a skarżący otrzymał trzy propozycje kwoty odszkodowania, z których nie skorzystał (vide: k. 57, 60 - 61, 64, 115, 122 akt administracyjnych organu I instancji).
Nie były też zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Jako nietrafne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8,10, 77, 80, 61 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, brak było przesłanek do badania w niniejszej sprawie tak zgodności planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa, jak i wariantu najmniej uciążliwości inwestycji dla właściciela gruntu. Zagadnienie badania legalności planu zagospodarowania przestrzennego było w niniejszej sprawie niedopuszczalne, albowiem wykraczałoby poza jej granice. Nie znajdowało też oparcia w jakimkolwiek przepisie prawa, badanie wariantu alternatywnego dla przebiegu linii energetycznej, której położenie musiało być zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i wyznaczonego precyzyjnie pasa technologicznego. Rzeczą organów, jak i Sądu I instancji było natomiast dokonanie oceny w granicach przedmiotowej sprawy, czy inwestycja zgodna jest z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu projektowanej linii elektroenergetycznej 400 kV N. – O. Sąd prawidłowo uznał, że planowane przedsięwzięcie zgodne jest z ww. przepisami i w konsekwencji przebieg pasa technologicznego wyznaczony został prawidłowo.
Niezasadnym był również zarzut naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., art. 106 § 3 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, iż nie został załączony do niniejszego postępowania projekt budowlany w celu zweryfikowania czy projekt ten jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego. Pomijając okoliczność, że w przepisach p.p.s.a., brak jest art. 1 § 1 i 2, to należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisów k.p.a., skoro zagadnienie zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym wykraczało poza granice niniejszej sprawy, dla rozstrzygnięcia której, jak już wskazano, kluczowe znaczenie miało przesądzenie kwestii konkretnego przebiegu linii energetycznej przez nieruchomość skarżącego, której trasa musiała wynikać z postanowień ww. planu, co zostało przesądzone w sposób prawidłowy i pozytywny.
Nie był też trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 145 pkt lit c p.p.s.a. Bezzasadny jest zarzut braku odniesienia się w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy.
Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. Takiej natomiast okoliczności w skardze kasacyjnej nie wykazano. We wskazanym wyżej kierunku idzie zresztą zdecydowana większość orzeczeń NSA. Zauważa się przede wszystkim, że jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, a więc sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie, jako na wynik sprawy, to niemniej tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa – wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, LEX nr 177476. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., czego w skardze kasacyjnej nie podważono, w szczególności zarzutami o pominięciu dowodów wnioskowanych przez skarżącego, których bezzasadność została omówiona wyżej.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych dodatkowo w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, ze nie mogły one również odnieść skutku.
Ustosunkowując się do wytyku braku pouczenia strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz wypowiedzeniem się, co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań oraz możliwości składania wyjaśnień w toku oraz przed zamknięciem rozprawy, stwierdzić należy, że zarzut ten nie mógł dać efektu. Zarzutu tego nie powiązano z wytykiem naruszenia jakiejkolwiek normy prawnej, a ponadto, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie wskazano, czy i jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane organowi uchybienie. Co jednak najistotniejsze, organ nie dopuścił się żadnego z przypisywanych mu bezpodstawnie uchybień, albowiem w zawiadomieniu o terminie rozprawy, które zostało doręczone skarżącemu [...].10.2013 r. (vide: k. 109 akt administracyjnych organu I instancji), pouczono stronę o treści art. 79 § 2 oraz 94 § 1 k.p.a. (vide; k. 108 ww. akt). Ponadto pismem doręczonym pełnomocnikowi skarżącego [...].05.2014 r., pouczono go o jego uprawnieniach, zgodnie z treścią art. 10 k.p.a. (vide: k. 214-215 ww. akt).
Odnosząc się do zarzutu, że decyzja wydana w trybie art. 124 ust 1 u.g.n., nie koresponduje z żądaniem wnioskodawcy zawartym we wniosku z dnia [...] września 2013 r., w którym domagał się zastosowania art. 108 k.p.a., należy stwierdzić, że zarzut ten również nie mógł odnieść skutku. Trzeba zauważyć, że żądanie oparto na przepisie art. 124 u.g.n., jak również art. 108 k.p.a., a treść wniosku wskazywała, że chodzi o czasowe zajęcie nieruchomości skarżącego celem wykonania prac szczegółowo opisanych we wniosku. Jak wynika z protokołu rozprawy, jak i treści decyzji organu I instancji, organ zauważył, że wniosek dotyczy w istocie dwóch decyzji, a mianowicie orzeczenia, opartego o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n., a następnie orzeczenia opartego o przepis art. 124 ust. 1 a, u.g.n. i dlatego wezwał pełnomocnika wnioskodawcy na rozprawie administracyjnej o sprecyzowanie wniosku, który został podtrzyamny w całości.
W tych warunkach, należało uznać, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca została wydana w wyniku rozpatrzenia części wniosku, co jednak nie narusza wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów. Jak wynika z akt sprawy, organ prowadzi odrębne postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia pozostałej części wniosku, opartej o art. 124 ust. 1 a, u.g.n., lecz postępowanie to wykracza poza granice przedmiotowej sprawy i dlatego zarzuty w zakresie tego postępowania nie mogą podlegać rozpoznaniu.
Co się tyczy zarzutu, że do decyzji organu I instancji, nie został załączony żaden załącznik graficzny, to należy uznać, że twierdzenie to miją się z prawdą. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, do wskazanej decyzji załączono dwa załączniki graficzne i na każdym z nich istnieje informacja, że stanowią one załączniki do tejże decyzji, przez co zarzut ten należało uznać, jako niezasadny. Z dokumentów tych wynika też jasno, jaki przebieg ma inwestycja na działkach skarżącego i w którym miejscu przebiega pas technologiczny, którego szerokość i parametry wynikają ze szczegółowego rysunku.
Odnosząc się do zarzutu, że osoby przeprowadzające w imieniu inwestora negocjacje, w tym M. C., nie legitymowały się stosownymi pełnomocnictwami, co świadczy o nieważności rokowań, uznać go należy za całkowicie chybiony. Wyjaśnić trzeba, że twierdzenie o fakcie nielegitymowania się odpowiednimi pełnomocnictwami przez M. C., nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, w tym dokumentach przedłożonych przez skarżącego. Z załączonego do skargi kasacyjnej aktu notarialnego z [...] kwietnia 2013 r., wynika, że wnioskodawca odwołał pełnomocnictwo udzielone w dniu [...] sierpnia 2010 r. i udzielił mu ponownie samodzielnego pełnomocnictwa do dokonywania wszelkich czynności faktycznych i prawnych, związanych z przygotowaniem i realizacją zadania inwestycyjnego pod nazwą "Budowa linii 400 kv N. – O. wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N.". Oznacza to, że nie wykazano by osoba M. C. była nienależycie umocowanym pełnomocnikiem prowadząc rokowania ze skarżącym. Nie wskazano też, jakie inne osoby byly nieprawidłowo umocowane przez wnioskodawcę prowadząc rokowania i nie wykazano tych zarzutów jakimikolwiek dowodami.
Ustosunkowując się wreszcie do zarzutu, pominięcia okoliczności, że w planie miejscowym ustalono tylko orientacyjny przebieg spornej linii energetycznej, należy wskazać, że analiza zapisów tego planu wskazuje, iż planowana inwestycja jest zgodna z tym planem, który w sposób jednoznaczny wyznacza przebieg linii energetycznej i nie przewiduje jakiejkolwiek wariantowości w tym zakresie. Problem zresztą, czy wskazania planu zawierają jedynie orientacyjny przebieg linii energetycznej, czy też jej konkretną lokalizację jest bez znaczenia, gdyż istotne jest to, ażeby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego, a że jest to taka inwestycja sporu nie ma. Zaprezentowane zatem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowisko, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalono jedynie orientacyjny przebieg spornej linii, co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, jest błędne.
Porównanie przebiegu projektowanej linii z zapisami planu wskazuje, że tego rodzaju inwestycja we wskazanym w projekcie przebiegu jest zgodna z zapisami planu miejscowego w rozumieniu art. 124 ust. 1 u.g.n. W tych warunkach podnoszenie argumentów o potrzebie rozważenia alternatywnego przebiegu omawianej linii są jak już wskazano niecelowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 88/16).. Ewentualna natomiast kwestia oceny zgodności z prawem regulacji stanowiącej akt prawa miejscowego, jak już to podkreślono, nie jest rzeczą organu prowadzącego postępowanie administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1353/14).
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.