Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1816/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.T. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...], którą utrzymany został w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] o zwolnieniu W.T. z zawodowej służby wojskowej na skutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że dnia 19 czerwca 2007 r. W.T. został zapoznany z prognozą przebiegu służby, w której jako bliższą prognozę przewidziano wyznaczenie na stanowisko służbowe dowódcy plutonu transportowego, zaś jako dalszą – zwolnienie ze służby, a na skutek realizacji tej prognozy wyznaczono go na to stanowisko na okres od [...] lipca 2007 r. do [...] czerwca 2009 r., z kolei w wyniku opiniowania za ten okres jako prognozę bliższą określono zwolnienie ze służby wojskowej. Z tą ostatnią prognozą W.T. został zapoznany [...] marca 2009 r., a następnie podjęto kroki w celu zwolnienia go ze służby, czego dokonano wskazanymi na wstępie decyzjami, jako podstawę prawną wskazując art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przedstawił dalej Sąd.
Przechodząc do rozważań, Sąd stwierdził, że wyznaczona przez art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych kognicja jest ograniczona do zbadania czy przesłanka, o której mowa w przepisie będącym podstawą zwolnienia w istocie wystąpiła, natomiast niemożliwa jest ocena celowości polityki personalnej. Zdaniem Sądu w sprawie jest bezsporne, że W.T., po upływie kadencji na zajmowanym stanowisku, nie został wyznaczony na to samo czy inne stanowisko, a zatem warunek, o którym mowa w art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych miał w sprawie miejsce, bowiem przepis ten jako przyczynę zwolnienia przewiduje niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
Reprezentowany przez radcę prawnego, W.T. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie:
- 1) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na zaniechaniu zbadania przez Sąd I instancji pod względem zgodności z prawem podstaw niewyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe na kolejną kadencję,
- 2) art. 134 § 1 ustawy wskazanej w pkt 1 polegające na zaniechaniu zbadania przez Sąd I instancji w granicach sprawy tego czy skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a."
Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na zakres kognicji, wyznaczony art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), co w zestawieniu z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 141, poz. 982 ze zm.), dalej "ustawa o służbie", ma szczególne znaczenie. Z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wynika, że żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Badaniu Sądu mogło zatem podlegać tylko to czy przesłanka, o której mowa w tym przepisie w sprawie wystąpiła. Podkreślił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku i należy się z tym zgodzić. Działając w ramach zakreślonych art. 134 § 1 P.p.s.a., wojewódzki sąd bez względu na zarzuty i wnioski skargi, rozpoznając skargę na decyzję wydaną na podstawie w/w przepisu, może badać jak przebiegało opiniowanie żołnierza i jaki był tego efekt, natomiast nie może wchodzić w zasadność dokonanej oceny.
Innymi słowy kontroli podlega to, czy zgromadzony w aktach materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do wyciągniętego z niego wniosku, zatem czy rozstrzygniecie organu znajduje oparcie w dokumentacji sprawy.
Takiej właśnie oceny dokonał Wojewódzki Sąd, stwierdził bowiem, iż w sprawie jest bezsporne, że W.T. nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, zatem zwolnienie go ze służby mieściło się w przesłance z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie. Podstaw natomiast niewyznaczenia, jak chce skarżący w skardze kasacyjnej, Sąd nie mógł badać, a tym samym nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a.
Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia tego przepisu przez Sąd przez niewyjaśnienie czy skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Podobnej treści zarzut, co do postępowania organów, zawarty był w skardze i Wojewódzki Sąd powinien był się do niego odnieść w uzasadnieniu. Jednak brak wyraźnej odpowiedzi w wyroku Wojewódzkiego Sądu co do tej kwestii nie miał wpływu na wynik sprawy. Z akt jej bowiem wynika, że praw skarżącego nie naruszono, gdyż stosownie do zasad postępowania zapoznany on był z treścią opinii i miał zapewnione prawo ustosunkowania się do nich i przedstawienia swych propozycji.
W takim stanie sprawy skargę kasacyjną należało oddalić i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.