Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Gl 1403/12. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i orzekł, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Od tego wyroku skargę kasacyjną złożył H. M., w której to skardze złożył wniosek o "wstrzymanie do chwili rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej zawartego w sentencji zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji wydanego na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnośnie niepodlegania wykonaniu w całości uchylonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]", nie uzasadniając go.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Brzmienie powołanego przepisu oznacza, że rozstrzygnięcie, o którym w nim mowa, stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę. Skoro bowiem wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego jest nieprawomocny, to nie wywiera on jeszcze skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności.
Natomiast dotyczy on decyzji, która ma cechy decyzji ostatecznej, zatem niezbędne jest określenie, czy, a jeśli tak, to w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą podlegać wykonaniu. W przeciwnym wypadku, zanim wyrok sądu pierwszej instancji nie stałby się prawomocny, sytuacja prawna skarżącego byłaby niejasna.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że w powołanym wyżej przepisie chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu. Zatem stwierdzenie przez sąd, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oznacza, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku, mimo, że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (por. wyr. NSA z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04).
Zgodnie zaś z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znają instytucji wstrzymania wyroku sądu pierwszej instancji w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej. Przepis art. 61 § 3 – § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się bowiem wyłącznie do aktów lub czynności wydanych przez organy administracji publicznej i nie dotyczy wyroków sądów administracyjnych. Celem instytucji prawnej uregulowanej w art. 61 § 3 powołanej ustawy jest bowiem zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się, więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy nie można zatem dochodzić wstrzymania wykonania nieprawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji.
Ze względu zatem na ratio legis regulacji zawartej w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie nieprawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, nie daje podstaw do egzekwowania obowiązku, którego ta decyzja dotyczy i oznacza, że wykonanie tego obowiązku podlega wstrzymaniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 61 § 3 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.