Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. Sygn. akt II SA/Wa 1530/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę [...]na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt [...], prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] umorzył śledztwo przeciwko sierż. [...] - policjantowi Komisariatu Policji w [...]Komendy Miejskiej Policji w [...], podejrzanemu o to, że w nocy z [...] na [...] lipca 2012 r. w [...]kierował po drodze publicznej samochodem osobowym marki [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym nie mniej niż 1,07 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 Kk oraz o to, że w nocy [...]lipca 2012 r. w [...], kierując samochodem osobowym marki [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, iż nie zachował należytej ostrożności i nie dostosował prędkości do panujących warunków, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na prawe pobocze, a następnie dachując uderzył w mur oporowy powodując obrażenia ciała u pasażera [...]w postaci wstrząśnienia mózgu, złamania żuchwy, stłuczenia barku lewego, kręgosłupa okolicy szyjnej i piersiowej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej dni 7 w rozumieniu art. 157 § 1 Kk, tj. o czyn z art. 177 § 1 Kk w zw. z art. 178 Kk.
W uzasadnieniu postanowienia prokurator wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie sposób ustalić, czy pojazdem w chwili zdarzenia kierował sierż. [...], czy też [...]. Niewątpliwie jednak nikt inny niż sierż. [...]lub sierż. [...]nie mógł w nocy z [...] na [...] lipca 2012 r. kierować samochodem osobowym marki [...].
Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji we [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia sierż. [...]ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ze względu na jego udział w zdarzeniu w nocy z [...] na [...] lipca 2012 r., a następnie rozkazem personalnym nr [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwolnił sierż. [...]ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2014 r.
W uzasadnieniu wskazał m.in. na fakt przedstawienia sierż. [...] zarzutów popełnienia przestępstw z art. 178 a § 1 Kk oraz art. 177 § 1 w zw. z art. 178 Kk, wyjaśnienia wymienionego, że siedział na miejscu pasażera, a pojazdem kierował sierż. [...], a także na postanowienie o umorzeniu śledztwa przeciwko sierż. [...]. Ponadto przytoczył zeznania sierż. [...]z dnia [...] lutego 2014 r., który odnośnie kierowania pojazdem marki [...]oświadczył, że usiadł od strony pasażera, zaś samochodem kierował sierż. [...]. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje na to, że w dniu [...] lipca 2012 r. obaj policjanci uczestniczyli w spotkaniu towarzyskim, w trakcie którego spożywali alkohol, a następnie jeden z funkcjonariuszy kierował pojazdem pod wpływem alkoholu, doprowadzając do wypadku drogowego, w tym samym czasie drugi z nich przebywał w pojeździe, nie sprzeciwiając się tej czynności.
Podkreślił, że cała sytuacja z udziałem policjantów została nagłośniona w programach telewizyjnych o zasięgu ogólnopolskim, co nie jest bez znaczenia. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji dalsze pozostawanie w służbie sierż. [...], który nie legitymuje się przymiotami niezbędnymi do pełnienia służby, narusza jej ważny interes.
Komendant Główny Policji – dalej powoływany jako "KGP", po rozpoznaniu odwołania [...]utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Zdaniem KGP zachowanie strony – tj. poruszanie się pojazdem mechanicznym wraz z innym nietrzeźwym policjantem, niezależnie od faktu kim był kierujący pojazdem, w stanie nietrzeźwości wyłączającym możliwość zapobieżenia zaistniałej sytuacji - należało uznać za zachowanie, które godzi w dobre imię formacji i interes służby. Na ocenę niniejszej sprawy wpływa dodatkowo negatywny wydźwięk społeczny tej sprawy, wywołany przez publikacje medialne. Orzekający organ uznał, że nie można dopuścić do sytuacji, gdy opinia społeczna utwierdza się w przekonaniu, że osoby będące policjantami mogą poruszać się w stanie nietrzeźwości samochodem, który następnie ulega wypadkowi i nie poniosą z tego tytułu żadnych konsekwencji służbowych.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie [...]zarzucił:
- - rażące naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji,
- - rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 75, art. 107 § 3 w zw. z art. 15 oraz art. 11, art. 80, art. 81, art. 83 § 3, art. 101 § 3 K.p.a.,
- - rażące naruszenie art. 9 K.p.a. w zw. z art. 79 §1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.,
- - rażące naruszenie art. 108 § 1 K.p.a.,
- - całkowicie dowolne przyjęcie, że skarżący był świadom znajdowania się w sytuacji prowadzenie pojazdu przez osobę w stanie nietrzeźwości,
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący stał się osobą rozpoznawaną jako policjant, że miał wpływ na zachowanie kierowcy pojazdu, oraz że jego zachowanie w nocy z [...] na [...] lipca 2012 r. godziło w interes służby.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pojęcie "ważny interes służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji Przepis ten stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo, czy choćby postępować w sposób naganny w odniesieniu do norm współżycia społecznego.
Z powyższego Sąd wywiódł, że policjant, który zachowywał się w sposób niegodny, któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, lub co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że czyn taki popełnił, czy też nie zapobiegł (mimo, że mógł to uczynić bez nadmiernego wysiłku) popełnieniu przez innego funkcjonariusza czynu karalnego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa w ocenie Sądu demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Za niesporną w sprawie Sąd uznał okoliczność, że jedynie skarżący i jego kolega przemieszczali się feralnej nocy samochodem strony.
Poza sporem pozostaje także fakt, iż obie te osoby były w stanie nietrzeźwym co oznacza, że skarżący lub jego kolega musiał prowadzić w takim stanie pojazd mechaniczny, doprowadzając do wypadku. Z materiału dowodowego, ani z zeznań skarżącego i jego kolegi nie wynikała bowiem okoliczność, aby w przedmiotowym pojeździe były inne jeszcze osoby. Za oczywisty Sąd uznał wniosek, iż druga osoba podróżująca przedmiotowym pojazdem wyraziła zgodę na to, aby samochód po drodze publicznej prowadził nietrzeźwy.
Obydwa z powyższych zachowań należało w ocenie Sądu uznać za karygodne, nieodpowiedzialne i sprzeczne z rotą ślubowania policjanta. Zarówno bowiem pijany kierowca, jak i pasażer pozwalający na prowadzenie pojazdu przez nietrzeźwego, winni liczyć się z tym, że takie zachowanie może doprowadzić do uszkodzenia mienia, utraty zdrowia czy życia innych uczestników ruchu drogowego. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania w szczególności niepowiadomienia pełnomocnika skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. Za nietrafny uznał także zarzut skargi, że do zwolnienia ze służby doszło w sytuacji gdy Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa dolnośląskiego negatywnie zaopiniował fakt wszczęcia procedury wydalenia skarżącego ze służby, bowiem stanowisko Związku Zawodowego nie jest wiążące dla organu.
W skardze kasacyjnej [...], reprezentowany przez adwokata, zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie błędnej wykładni, "a to ustalenie przez Sąd I instancji, iż przebieg całej służby [...], liczne nagrody, szybkie awanse nie mają wpływu na fakt zwolnienia go z służby oraz fakt, iż sama obecność skarżącego w pojeździe na siedzeniu pasażera po wspólnym spożywaniu alkoholu wraz z rodziną i [...], powoduje już, że stracił on nieskazitelność charakteru i tym samym dalsza jego służba w Policji zagrażałby interesowi służby";
- 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) 3 § 1 i art. 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77§ 1, 78 §1, 79, 80, 81, 10 § 1, 9, 32, 39, 40 §1 i § 2, 42, 50 § 1 i § 2, 55, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi [...], gdy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] utrzymał w mocy rozkaz nr 806/2014 wydany z naruszenie powyższych przepisów K.p.a.:
- - przeprowadzenie postępowania dowodowego bez zapewnienia stronie i jej pełnomocnikowi udziału w sprawie, co miało bezwzględnie wpływ na ograniczenie jego prawa do obrony interesu i czynnego udziału w postępowaniu, a co spowodowane było uznaniem, iż doręczenie zawiadomienia [...]wywołuje skutki prawne, gdy w sprawie ustanowiony został pełnomocnik, który odebrał zawiadomienie dzień po wykonaniu tych czynności, i którego to wniosek o ponowne przeprowadzenie czynności nie został uwzględniony, o czym dowiedział się drogą telefoniczną, co miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy;
- - przeprowadzenie postępowania dowodowego bez udziału strony, gdyż w dacie otrzymania postanowienia o wszczęciu postępowania tj. [...] lutego 2014r. przeprowadzono czynności dowodowe, bez jakiegokolwiek zawiadomienia strony i pouczenia jej o prawie udziału w tych czynnościach;
- - niezastosowanie przez Sąd I instancji środków określonych w ustawie, mimo że materiał dowodowy należy uznać za wadliwy i zebrany z rażącym naruszeniem prawa strony do udziału w sprawie;
- b) art. 3 § 1 i art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował określonych w ustawie środków - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. mimo, że decyzja była została wydana z rażącym naruszeniem art. 79 i 81, 78 § 1, 77 § 1 i§ 2, 75 § 1, 40 § 1 i § 2, 44 i 43 K.p.a.,
- c) art. 133 i art. 134 p.p.s.a. - polegające na braku szczegółowego odniesienia się przez Sąd do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, brak oparcia rozstrzygnięcia o szczegółową analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie i niewskazania podstawy dokonanych ustaleń,
- d) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na sporządzeniu przez Sad I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku jedynie poprzez zawarcie w nim opisu stanu faktycznego bez wskazania w jakim zakresie stan faktyczny został przyjęty przez Sąd i dlaczego,
- e) art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na sporządzeniu przez Sad I instancji uzasadnienia nie obejmującego odniesienia się do kwestii prawnych zarzutu skargi z punktu 2, 3 i "błędnie wskazany kolejny zarzut numer 3 skargi";
- f) "ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegających na ograniczeniu, a wręcz pozbawienie strony prawa do obrony, czynnego udziału w sprawie i pogwałcenia zasady zaufania do instytucji państwowych";
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał jaki stan faktyczny przyjął i nie wyjaśnił dlaczego badanie zasadności fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust.2 pkt 5 ustawy o Policji nie opiera się na badaniu całego przebiegu służby, a tylko danego konkretnego zdarzenia. Podnosił, że zaskarżone orzeczenie opiera się w dużej mierze na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym po przeprowadzeniu niepełnego postępowania wyjaśniającego na podstawie materiału dowodowego zebranego z rażącym naruszeniem wskazywanych przepisów postępowania – tj. art. 40 § 1 i 2, art. 43, art. 44, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 79, art. 81 K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez nie doręczenie stronie zawiadomień o prowadzonych czynnościach, przeprowadzenie czynności dowodowych przed doręczeniem stronie postanowienia o wszczęciu postępowania, nie zawiadomienie pełnomocnika strony w momencie jego ustanowienia o przeprowadzeniu czynności dowodowych, nie przeprowadzenie ponowne czynności dowodowych przy udziale strony i jej pełnomocnika, zaniechanie zawiadomienia pełnomocnika i strony o czynnościach dowodowych w dniu 11 i 12 lutego 2012 roku oraz w dniu 26 marca 2014 roku.
Wskazane zarzuty dotyczące rażącego naruszenia wyżej powołanych przepisów postępowania zdaniem autora skargi kasacyjnej w konsekwencji winny prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i w związku Sąd wydając wyrok oddalający skargę naruszył przepisy art. 3 § 1, art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
W zakresie postawionego zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazywał, że sąd sporządził nieprawidłowe uzasadnienie wyroku poprzestając na opisie stanu faktycznego bez wskazania i wyjaśnienia na podstawie jakich dowodów ustalił, że skarżący kasacyjnie godził się i akceptował jazdę samochodem z kierowcą, który był nietrzeźwy w sytuacji gdy on zasnął w stojącym pod jego domem samochodzie i obudził się dopiero na skutek zderzenia pojazdu z murem.
W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 41 ust.2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię tego przepisu podniósł, że do oceny iż interes służby wymaga zwolnienia policjanta dopiero po dokonaniu oceny przebiegu całej służby, a nie tylko sama obecność w pojeździe w charakterze pasażera będąc po spożyciu alkoholu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. DZ. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Ponieważ skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał ten drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz.120).
W ramach wywiedzionej skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zostały wskazane przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77§ 1, 78 §1, 79, 80, 81, 10 § 1, 9, 32, 39, 40 §1 i § 2, 42, 50 § 1 i § 2, 55, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Zwrot normatywny,, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy’’ zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej decyzji(wyrok NSA z 13 stycznia 2015 roku, syg. akt II GSK 2084/13).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania 3 § 1 i art. 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77§ 1, 78 §1, 79, 80, 81, 10 § 1, 9, 32, 39, 40 §1 i § 2, 42, 50 § 1 i § 2, 55, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. należy zauważyć, iż rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby skarżącego wydano w oparciu o niekwestionowaną wersję zdarzeń, tj. fakt podróżowania nietrzeźwego skarżącego w samochodzie należącym do [...], który również był w stanie nietrzeźwości i podczas jazdy doszło do wypadku drogowego gdzie skarżący doznał obrażeń ciała. Organy Policji stwierdziły, że tego rodzaju zachowanie naruszało ważny interes służby. Ustalenia faktyczne w tym zakresie mimo podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie zostały podważone i sam skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazuje i nie powołuje się na dowody, które mogłyby przedstawić odmienną wersję wydarzeń, a nie zostały przeprowadzone, bądź nie zostały ocenione.
Należy podnieść, iż autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w powiązaniu ze wskazanym szeregiem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż zarzut formułowany w tym zakresie sprowadza się do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu dowodowym, która ma swoje odzwierciedlenie w treści przepisu art. 79 § 1 i 2 K.p.a.
Autor skargi kasacyjnej wadliwie nie określa, które jednostki redakcyjne art. 79 K.p.a. są przedmiotem zaskarżenia, pomimo, że wskazany przepis składa dzieli się na paragrafy. Stawiając zarzut naruszenia art. 79 K.p.a. wskazuje na brak zawiadomienia strony i jego pełnomocnika podczas czynności dowodowych w dniach [...] marca 2014 roku. Należy zauważyć, iż faktycznie zawiadomienie dla pełnomocnika skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków dniu [...] marca 2014 roku zostało doręczone w dniu [...] marca 2014 roku, co stanowiło naruszenie, ale sam skarżący o terminie przeprowadzenia tego dowodu został zawiadomiony w dniu [...]marca 2014 roku, a w dniu [...] marca 2014 roku składał wyjaśnienia w sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, iż uchybienia w zakresie prawa strony do czynnego udziału sprawie mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyby przedstawił on jakie okoliczności na skutek zadawanych pytań przez skarżącego bądź jego pełnomocnika mieliby przesłuchiwani świadkowie potwierdzić. Ograniczył się do powołania na ogólne zasady przepisów postępowania w zakresie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym. Ogólne zasady w zakresie prawa strony do czynnego udziału w toku postępowania muszą być oceniane i rozpatrywane na tle konkretnych zdarzeń faktycznych, w kontekście skutków uchybień i ich wpływu na treść rozstrzygnięcia – jak stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a.
Nieuprawnionym byłoby twierdzenie, iż w toku postępowania wyjaśniającego skarżący w ogóle został pozbawiony prawa do czynnego udziału w tym postepowaniu.
Odnosząc do zarzutu skargi kasacyjnej, iż naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało rażący charakter - naruszało przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Należy zauważyć, iż autor skargi kasacyjnej wskazuje jako podstawę skargi naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., i podnosi, że sąd administracyjny winien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. z uwagi na rażące naruszenie przepisów postępowania. Jednocześnie należy zauważyć, iż naruszenie przepisów postępowania regulujących sposób przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ustaleń faktycznych, można by rozważać jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 156 K.p.a., w sytuacji gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń albo gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia sprawy, a nawet sam skarżący takich zarzutów nie postawił zaskarżonemu wyrokowi.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu i naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy podnieść, iż wskazany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach – jeżeli uzasadnienie sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego rozstrzygnięcia, a po drugie gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie przepisu art. 141 § 4 K.p.a. kwestionował prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, co w ramach wywiedzionego zarzutu nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 41 ust.2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię należy uznać go za bezzasadny.
Zwolnienie policjanta na podstawie powołanego przepisu wymaga wykazania przez organ, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na,, ważny interes służby ‘’. Omawiana ustawa nie definiuje tego pojęcia. W orzecznictwie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści tego zwrotu należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania policji oraz szczególny status policjantów.
Winna zostać wskazana jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem tej formacji, a zatem dla dobra policji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien on tej służby kontynuować(por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2014 roku, syg. akt I OSK 1715/13, z dnia 5 grudnia 2014 roku, syg.akt I OSK 1629/13, z dnia 29 stycznia 2016 roku, syg.akt I OSK 1629/13).
Zgodnie z art. 1 ust.1 ustawy o Policji stanowi ona umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stosownie do treści art.2 ust.1 cyt. ustawy do podstawowych zadań tej formacji należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Niewątpliwie realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w tej formacji. Zgodnie z art. 25 ust.1 omawianej ustawy służbę w policji mogą pełnić wyłącznie obywatele o nieposzlakowanej opinii. Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.
Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Oznacza to, że policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do formacji w której pełni służbę i unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię policji.
W sprawie jest niesporne, że policjanci [...]i [...]poruszali się po drodze publicznej samochodem pierwszego z nich będąc w stanie nietrzeźwości i doprowadzili do wypadku, w wyniku którego [...]doznał obrażeń ciała. Tego rodzaju zachowanie niezalenie od tego kim był kierujący godziło w dobre imię policji i interes służby. Policjant [...]utracił przymiot niezbędny do wykonywania służby, jakim jest,,nieskazitelność charakteru’’. Powyższa sprawa została szeroko nagłośniona w mediach, a jej negatywny wydźwięk podważył zaufanie społeczne do całej formacji. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego, iż podczas jazdy spał, nie oznacza, że w sprawie nie zaistniała przesłanka,, ważnego interesu służby’’.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie organy policji w dostateczny sposób wykazały, że przesłanka z art. 41 ust.2 pkt 2 ustawy o Policji została spełniona i zwolnienie [...]z uwagi na ważny interes służby było uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.2 pkt 2 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(DZ.U z 2013 r. poz. 490).