Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 kwietnia 2019 r., I OSK 1460/18, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2018 r., II SA/Wa 1137/17, w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego uchylił zaskarżony wyrok, oraz decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] maja 2017 r. nr [...], a także poprzedzającą ją Uchwałę nr [...] Rady Wydziału Nauk Humanistycznych Uniwersytetu [...] w T. z [...] października 2015 r. (pkt 1) i odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania sądowego na rzecz M. K. (pkt 2).
Wnioskiem z 22 maja 2019 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wystąpiła o wykładnię tego wyroku i rozstrzygnięcie wątpliwości co do jego treści przez określenie, jak użyte w uzasadnieniu wyroku na s. 11 stwierdzenie: "Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne" koresponduje z sentencją wyroku, a także ze zdaniem na str. 18 uzasadnienia: "Natomiast usprawiedliwione podstawy ma zarzut zawarty w punkcie 3 skargi kasacyjnej, ponieważ organy obu instancji zastosowały w wydanych przez siebie decyzjach przepisy nieobowiązujące w dacie orzekania", a ponadto jak powinna być procedowana sprawa wznowienia postępowania habilitowanego zakończonego nadaniem stopnia naukowego pod rządem ustawy z 1990 r. (postępowanie wszczynane było uchwałą rady jednostki organizacyjnej) na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki w sytuacji, gdy w dacie orzekania (13 października 2015 r. i 30 maja 2017 r.) obowiązywał art. 18a ust. 1 "Postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego skierowany wraz autoreferatem do Centralnej Komisji", oraz ust. 2: "osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wskazuje jednostkę organizacyjna posiadającą uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego, wybraną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego".
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że organ jest zainteresowany właściwym wykonaniem wyroku, aby kolejna decyzja/uchwała nie była dotknięta wadliwością prawną. Zastosowanie wprost art. 18a ust. 1 ustawy w brzmieniu z 2011 r. uniemożliwi przeprowadzenie wznowionego postępowania habilitacyjnego. Strona nie będzie zainteresowana złożeniem takiego wniosku. W ten sposób w obrocie prawnym pozostanie uchwała o nadaniu stopnia naukowego uzyskanego z naruszeniem prawa. Należy również zauważyć, że nie została uchylona uchwała nr [...] Rady Wydziału z [...] października 2015 r. o odmowie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Powoduje to określone skutki prawne. Treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania (por. postanowienie NSA z 20 czerwca 2008 r., II FSK 299/07).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przepis ten daje więc możliwość zwrócenia się do Sądu z wnioskiem o dokonanie wykładni orzeczenia, która może obejmować zarówno wyjaśnienie wątpliwości co do jego sentencji, jak i również co do uzasadnienia.
Ad 1. Zarówno treść rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2019 r., I OSK 1460/18, jak i całość jego uzasadnienia dowodzi niezbicie, że użyte w uzasadnieniu tego wyroku na s. 11 stwierdzenie: "Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne" nie stanowi oceny prawnej Sądu w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., ponieważ jest oczywistą omyłką, która nie została usunięta w wyniku nie dość starannej adiustacji tekstu uzasadnienia.
Ad 2. W pozostałym zakresie wniosek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2019 r., I OSK 1460/18, jest kompletne, a jego treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Przypomnieć w tym miejscu należy, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W sprawie niniejszej z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2019 r., I OSK 1460/18, wynika jednoznacznie, że przyczyną uwzględnienia skargi kasacyjnej był fakt, że Centralna Komisja orzekając w sprawie w trybie wznowienia postępowania nie zastosowała przepisów obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji z [...] maja 2017 r. Wyraźnie i jednoznacznie podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając na s. 18 uzasadnienia: "Wydając zatem nową decyzję w sprawie, należy stosować przepisy prawa materialnego aktualnie obowiązujące w dacie orzekania".
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.