Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 612/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia 1 lipca 2013 r. w przedmiocie powierzenia stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...], stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonego zarządzenia.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 14 sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., dalej w skrócie "u.s.g."), stwierdził nieważność zarządzenia Wójta Gminy [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie powołania komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazał, że powołany tym zarządzeniem skład Komisji Konkursowej został ustalony z istotnym naruszeniem art. 36a ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej w skrócie "u.s.o."), które polegało na pominięciu w jej składzie dwóch przedstawicieli Śląskiego Kuratora Oświaty, jako organu sprawującego nadzór pedagogiczny. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 1126/13 skargę oddalił. Następnie Gmina [...] wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1567/14 skargę kasacyjną oddalił.
Wójt Gminy [...] zarządzeniem z dnia 1 lipca 2013 r., na podstawie art. 36a ust. 4 u.s.o. i art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g., powierzył T.P. stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...] na okres 5 lat szkolnych, tj. od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r.
Wojewoda Śląski w skardze z dnia 27 maja 2015 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w oparciu o art. 93 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 2 u.s.g. domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem powyższego zarządzenia – jako niezgodnego z art. 36a ust. 2 w związku z art. 36a ust. 6 u.s.o. W uzasadnieniu skargi podał, że postępowanie konkursowe mające wyłonić kandydata na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...] było obarczone istotną wadą prawną. Powołany zarządzeniem Wójta Gminy [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...] skład komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na w/w stanowisko był niezgodny z art. 36a ust. 6 u.s.o. Z uwagi na to, że komisja konkursowa nie wyłoniła kandydata, Wójt Gminy [...] powierzył stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...] ustalonemu przez siebie kandydatowi, na podstawie art. 36a ust. 4 u.s.o. Zdaniem organu nadzoru, akt powierzenia stanowiska był pozbawiony podstawy prawnej, gdyż skutkiem niezgodnego z prawem składu Komisji Konkursowej w istocie konkurs się nie odbył, nie została zatem spełniona przesłanka powierzenia stanowiska dyrektora wynikająca z art. 36 a ust. 4 u.s.o.
Ponadto Wojewoda Śląski wyjaśnił, że upływ ustawowego terminu określonego w art. 91 ust. 1 u.s.g. uniemożliwił wydanie w tej sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego w oparciu o art. 93 ust. 1 u.s.g.
Wójt Gminy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż w jego ocenie organ nadzoru nie ma interesu prawnego, kompetencji i legitymacji do kontroli, w trybie art. 93 u.s.g. aktu powierzenia stanowiska dyrektora, który dotyczy sfery uprawnień osoby, której te obowiązki powierzono. W tym zakresie brak jest również kognicji sądów administracyjnych. Tego rodzaju sprawa podlega kognicji sądów pracy. Na poparcie powyższego poglądu powołał się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 683/10.
Ponadto podał, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II PK 273/05 stwierdził, że organ nadzoru nie może ingerować w stosunki prawne, które wywołują bezpośrednie skutki w stosunkach w zakresie Kodeksu pracy. Dodatkowo wskazał, iż w doktrynie można znaleźć stanowiska stwierdzające, że wadliwe przeprowadzenie procedury konkursowej nie stanowi przesłanki do uznania aktu powierzenia stanowiska za nieważny (por. M. Pilch w Komentarzu do ustawy o systemie oświaty).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kryterium sprawowania tej kontroli stanowi zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres działań administracji publicznej objętych kontrolą sądów administracyjnych został wyznaczony w treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). Ustawodawca w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. przewidział skargę na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Natomiast tryb i przesłanki powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki są uregulowane przepisami ustawy o systemie oświaty. W przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, zadania i kompetencje organu prowadzącego szkołę zostały powierzone trzem grupom podmiotów – radzie gminy, radzie powiatu lub sejmikowi województwa. Kompetencja powierzania i odwoływania dyrektora szkoły lub placówki została przyznana organom wykonawczym tych podmiotów (art. 5c pkt 2 u.s.o.).
Stosownie do art. 62 ust. 1 i 2 u.s.o., dyrektor zespołu jest dyrektorem szkoły lub placówki w rozumieniu tej ustawy, a zatem stosuje się do niego również przepisy o powierzeniu tego stanowiska.
Zakres swobody przy powierzaniu stanowiska dyrektora szkoły został ograniczony regulacją zawartą w art. 36a u.s.o. Ustawodawca określił sposób wyłaniania dyrektorów szkół i placówek w formie konkursów wskazując ściśle skład komisji konkursowej i gwarantując przedstawicielom organu prowadzącego największą ilość członków w komisji konkursowej (art. 36a ust. 6 i 7 u.s.o.).
W ocenie Sądu pierwszej instancji, powyższe regulacje wskazują, że organ prowadzący szkołę posiada istotny wpływ na wybór kandydata na stanowisko dyrektora szkoły, a procedura konkursowa zapewnia wybór takiego dyrektora szkoły, który spełnia przesłanki wynikające z przepisów prawa i gwarantuje najlepsze funkcjonowanie i organizację powierzonej mu placówki oświatowej. Natomiast w przypadku wyłonienia kandydata przez komisję nie można takiej osobie odmówić powierzenia tego stanowiska, (art. 36a ust. 2 zdanie drugie i ust. 13 u.s.o.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że zarządzenie o powierzeniu stanowiska dyrektora szkoły lub placówki, podejmowane na podstawie art. 36a ust. 1 i 2 w związku z art. 5c pkt 2 u.s.o., jest aktem z zakresu zadań administracji publicznej o władczym charakterze, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., dodatkowo wywołującym pewne skutki w sferze regulowanej prawem pracy (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 6/96, publ. ONSA 1997/2/48; wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 41/10; 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 559/11 oraz m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 625/13 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 158/11).
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, akt powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki ma charakter personalny, co automatycznie nie czyni go aktem prywatnoprawnym. Skoro postępowanie konkursowe ma charakter publicznoprawny, to także wszelkie rozstrzygnięcia w związku z jego przebiegiem powinny podlegać kontroli sądów administracyjnych (np. w przedmiocie powołania komisji konkursowej i unieważnienia postępowania na stanowisko dyrektora szkoły). Wobec powyższego za chybiony uznał zarzut skargi, że akt powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki pozostaje poza kontrolą organu nadzoru. Przedmiotowy akt, będący w istocie zarządzeniem organu monokratycznego, jest aktem władczym, opartym na przepisach prawa administracyjnego, niezależnie od jego ewentualnych skutków w zakresie prawa pracy i podlega nadzorowi administracyjnemu oraz kontroli sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1577/13).
W tego rodzaju sprawach mamy do czynienia z aktem prawnym o podwójnym charakterze, tj. wywołującym skutki zarówno w sferze prawa pracy, jak również w sferze publicznoprawnej. Podwójny charakter tego aktu i wywoływanie przez niego dodatkowo skutków regulowanych prawem pracy nie oznacza, że przestaje być aktem z zakresu administracji publicznej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r. sygn. akt P 9/02 (publ. OTK-A 2003, Nr 9, poz. 100), orzekając o zgodności z Konstytucją art. 91 ust. 1 zdanie 2 u.s.g., opowiedział się za szerokimi uprawnieniami wojewody, który po dokonaniu analizy sprawy może w ciągu 30 dni od doręczenia orzec o nieważności każdej uchwały, którą uzna za sprzeczną z prawem, tym samym może skorzystać z uprawnień określonych w art. 93 ust. 1 u.s.g.
Odnosząc się do wątpliwości dotyczących zakresu nadzoru nad działalnością samorządu gminnego w sprawie mającej charakter sprawy z zakresu prawa pracy (zmiana wynagrodzenia) stwierdził, że jeśli wola organu gminy otrzymała formę prawną aktu władczego opartego na przepisach prawa administracyjnego, to niezależnie od charakteru kształtowanych stosunków prawnych i ich skutków, akt ten podlega nadzorowi administracyjnemu. Nadzór ten służy badaniu aktów jednostek samorządu terytorialnego jako aktów administracji, w celu zapewnienia ich zgodności z prawem, w interesie zarówno Państwa, jak i osób zainteresowanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając przedstawione wyżej argumenty przyjął, że zaskarżone zarządzenie jest aktem o administracyjnoprawnym charakterze i podlega kontroli organów nadzoru oraz kontroli sądów administracyjnych, niezależnie od ewentualnej ochrony stosunku pracy przed sądem pracy (por. wyroki NSA z dnia: 27 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1300/12, z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 2018/10 oraz z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 525/10). Jednocześnie podał, że podstawy prawne, przesłanki i kryteria sądowej kontroli w tych dwóch różnych trybach są odmienne. Prowadzić to może do sytuacji, w której sąd administracyjny badając legalność aktu powierzenia stanowiska uznaje akt za zgodny lub niezgodny z prawem, a sąd powszechny stwierdza, że zachowano lub nie zachowano w nim rygorów określonych w sferze prawa pracy.
W niniejszej sprawie, ocenie sądu administracyjnego nie są poddane ewentualne roszczenia pracownicze dyrektora, do których rozpatrzenia właściwy jest sąd pracy, lecz działania organu prowadzącego szkołę lub placówkę, przewidziane w przepisach z zakresu administracji publicznej, regulujące wymogi aktu powierzenia stanowiska dyrektora jako formy realizacji zadań publicznoprawnych. Weryfikujące sferę publicznoprawną skutki orzeczenia administracyjnosądowego nie przenoszą się na stosunek pracowniczy – stosunek powierzenia nauczycielowi okresowego sprawowania funkcji kierownika szkoły oraz odwołania go z kierowniczego stanowiska zatrudnienia. Wyrok sądu administracyjnego w sferze administracji publicznej nie może rozstrzygać o istnieniu pracowniczego stosunku zatrudnienia na kierowniczym stanowisku w szkolnictwie (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. I PK 100/04, publ. OSNP z 2005 r. Nr 14, poz. 212 oraz z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I PK 155/14, publ. LEX nr 1656219).
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powierzenie stanowiska, w trybie art. 36a ust. 4 u.s.o., może wystąpić tylko w dwóch przypadkach, wyraźnie określonych w tym przepisie, a mianowicie, gdy do konkursu nie zgłosił się żaden kandydat, albo gdy w wyniku konkursu nie wyłoniono kandydata.
W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 14 sierpnia 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność zarządzenia Wójta Gminy [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie powołania Komisji Konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...]. Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 1126/13, oddalającym skargę Gminy [...] na w/w rozstrzygnięcie nadzorcze oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1567/14, oddalającym skargę kasacyjną Gminy [...]. Fakt prawomocności wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. oznacza obowiązek respektowania dokonanej w nim oceny prawnej zarządzenia Wójta Gminy [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...]. Skoro skutkiem niezgodnego z prawem składu komisji konkursowej w istocie konkurs się nie odbył, to powierzenie stanowiska nastąpiło z rażącym (istotnym) naruszeniem prawa w świetle jednoznacznego brzmienia art. 36a ust. 4 u.s.o.
Zarządzenie wydane na podstawie zarządzenia uznanego za nieważne, lub też bezpośrednio z nim powiązane, również powinno być uznane za nieważne, a tym samym prawnie bezskuteczne. Nieważność ex tunc to nieważność czynności prawnej od momentu jej dokonania, wskutek czego nie wywołuje ona żadnych skutków, a te, które powstały, muszą zostać unieważnione. Podjęcie zaskarżonego zarządzenia w oparciu o art. 36a ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 13 u.s.o. miało zatem miejsce bez podstawy prawnej. W tym stanie rzeczy skarga organu nadzoru zasługuje na uwzględnienie.
Ponadto Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wniesienie skargi w trybie art. 93 u.s.g. nie przewiduje obowiązku wyczerpania przez organ nadzoru środków zaskarżenia i nie jest ograniczone żadnym terminem (por. wyroki NSA z dnia: 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05 oraz 26 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 273/07).
Wskazał również, iż w niniejszej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności zarządzenia, o której mowa w art. 94 ust. 1 u.s.g.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z 94 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wójt Gminy [...], reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 36a ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), poprzez nietrafne przyjęcie, że konkurs się nie odbył z powodu absencji członków komisji konkursowej, pomimo iż z ustalonego stanu faktycznego można co najwyżej uznać, że mamy do czynienia z wadliwie przeprowadzonym konkursem, co uniemożliwia stwierdzenie nieważności aktu powierzenia stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...];
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 87 w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), poprzez przyzwolenie na rozstrzyganie sprawy nieobjętej kompetencjami organów nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, lecz należącej do kognicji sądu powszechnego oraz błędnym uznaniu, iż akt powierzenia narusza prawo w sposób istotny, a tylko takie uznanie pozwala na jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, co miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na fakt, że skutkowałoby oddaleniem skargi.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sentencji zaskarżonego wyroku niedokładnie określił przedmiot sprawy. Wskazał, że jest nim "powierzenie stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół 7 w [...]", zamiast prawidłowo "powierzenie stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...]". W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu, na podstawie art. 156 § 3 P.p.s.a., w sentencji zaskarżonego wyroku sprostował w/w niedokładność (pkt 1 sentencji wyroku).
Odnosząc się do podanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania – art. 87 w zw. z art. 94 ust. 2 u.s.g., stwierdzić należy, iż jest on chybiony. Zgodnie z art. 87 u.s.g., organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami. Przepis ten nie był w niniejszej sprawie stosowany. Czyni to zarzut jego naruszenia nieskutecznym. Błędne było również powiązanie tego przepisu z naruszeniem art. 94 ust. 2 u.s.g., który określa treść wyroku wydawanego przez sąd w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności, ale z uwagi na upływ rocznego terminu, stwierdzenie nieważności nie jest już możliwe. Nie ma on zatem zastosowania do sytuacji określonej w art. 87 u.s.g., gdyż w rozpoznawanej sprawie podstawą prawną działania organu nadzoru był art. 93 ust.1 w związku z art. 94 ust. 2 u.s.g.
Przechodząc do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 36a ust. 4 u.s.o., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, stwierdzić należy, iż jest on nietrafny. Zasadą powierzenia przez organ prowadzący szkołę lub placówkę stanowiska jej dyrektora jest wyłonienie kandydata w drodze konkursu – art. 36a ust. 1 i 2 u.s.o. Wyjątek od tej zasady przewiduje m.in. art. 36a ust. 4 u.s.o. Przepis ten umożliwia organowi prowadzącemu szkołę lub placówkę powierzenie stanowiska dyrektora tylko w przypadku, gdy do konkursu nie zgłosi się żaden kandydat albo w wyniku konkursu nie wyłoniono kandydata. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, niewyłonienie kandydata w wyniku konkursu oznacza, że konkurs został przeprowadzony przez komisję konkursową, działającą w składzie określonym w art. 36a ust. 6 u.s.o., jednak wynik konkursu nie został rozstrzygnięty na korzyść żadnego z uczestniczących w nim kandydatów na stanowisko dyrektora.
W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że skład komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...] został ustalony z istotnym naruszeniem art. 36a ust. 6 u.s.o., które polegało na pominięciu w składzie komisji dwóch przedstawicieli Śląskiego Kuratora Oświaty, działającego jako organ sprawujący nadzór pedagogiczny, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności zarządzenia Wójta Gminy [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie powołania komisji konkursowej na mocy rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z dnia 14 sierpnia 2013 r. nr [...]. Prawidłowość rozstrzygnięcia organu nadzoru została podzielona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 1126/13, oddalającym skargę Gminy [...] na w/w rozstrzygnięcie nadzorcze oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1567/14, oddalającym skargę kasacyjną Gminy [...].
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonał prawidłowej wykładni, a w konsekwencji właściwego zastosowania art. 36a ust. 4 u.s.o. Zasadnie uznał, że pominięcie w składzie komisji konkursowej do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...] dwóch przedstawicieli Śląskiego Kuratora Oświaty należy traktować jako nieprzeprowadzenie konkursu w ogóle, a nie – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – wadliwe przeprowadzenie konkursu. W istocie fakt nieprzeprowadzenia konkursu skutkował stwierdzeniem, że powierzenie przez Wójta Gminy [...] zarządzeniem z dnia 1 lipca 2013 r. T.P. stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] w [...] nastąpiło z rażącym (istotnym) naruszeniem art. 36a ust. 4 u.s.o.
Ponadto wskazać należy, iż z uwagi na to, że nieważność zarządzenia Wójta Gminy [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...] wywołała skutki ex tunc, a więc, od momentu jego wydania, przesłanka niewyłonienia kandydata w wyniku konkursu, o której mowa w art. 36a ust. 4 u.s.o., nie mogła zostać uznana za spełnioną. Oznacza to, że powierzenie Wójta Gminy [...] zarządzeniem z dnia 1 lipca 2013 r. stanowiska dyrektora kandydatowi T.P., ustalonemu przez organ prowadzący szkołę było niedopuszczalne i musiało skutkować zastosowaniem przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 2 u.s.g.
Ubocznie zauważyć należy, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej ogranicza się wyłącznie do polemiki ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, przyjmującym, że zaskarżone zarządzenie jest aktem o charakterze administracyjnoprawnym podlegającym kontroli organu nadzoru oraz kontroli sądu administracyjnego oraz stwierdzającym, że zostało ono wydane z istotnym naruszeniem art. 36a ust. 4 u.s.o. Sprowadza się ono do ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny czy judykatury, bez szczegółowego odniesienia się do okoliczności stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. Nie zawiera jakiegokolwiek opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty przez autora skargi kasacyjnej kierunek interpretacji i zastosowania przepisów prawnych w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu (pkt 2 sentencji wyroku).