Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia grudnia 2009 r. (sygn. akt IV SA/Gl 464/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi M. W., stwierdził nieważność zarządzenia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szkoły.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Pismem z dnia 31 grudnia 2008 r. Prezydent Miasta S., powołując się na art. 38 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5c pkt 2 i art. 36 a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) oraz art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), odwołał bez wypowiedzenia, z dniem 31 grudnia 2008 r. M. W. ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół Sportowych w S. W uzasadnieniu swego stanowiska organ podniósł, że w dniu 10 grudnia 2008 r. M. W. zawiesił zajęcia dydaktyczne w szkołach wchodzących w skład Zespołu Szkół Sportowych w S. mimo, iż stan techniczny budynków umożliwiał prowadzenie zajęć szkolnych i wymagał jedynie dostosowania rozkładu zajęć uczniów do aktualnej sytuacji lokalowej.
Ponadto stwierdzono, że Dyrektor wykazał brak odpowiedzialności za powierzoną szkołę, bowiem obecny stan techniczny dachów był wynikiem jego zaniedbań uczynionych w ostatnich latach, bo uznanie, w zaistniałej sytuacji, priorytetu remontu podłóg, spowodowało dalsze pogorszenie stanu technicznego dachów. Nadto – zdaniem organu odwołującego - M. W. swoim postępowaniem wykazał nie tylko brak chęci współpracy z organem prowadzącym, ale również lekceważący stosunek do organu nadzorującego szkołę, czym utracił zaufanie przełożonych.
Powyższe pismo zostało odebrane przez M. W. w dniu 31 grudnia 2008 r. z zastrzeżeniem, że jego uzasadnienie jest błędne.
Następnie, pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. M. W. wezwał Prezydenta Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa, czego organ nie uwzględnił a ponadto, odpowiadając na powyższe wezwanie stwierdził, że odwołanie ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół Sportowych nie nastąpiło zarządzeniem.
W tych warunkach M. W. w dniu 8 czerwca 2009 r. wniósł na powyższe zarządzenie Prezydenta Miasta S. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W skardze, zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty skarżący wyjaśnił, że przytoczona na wstępie podstawa odwołania jego ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół nie kwalifikuje się jako szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w w/w przepisie i jednocześnie zaprzeczył, jakoby sformułowane przeciw niemu zarzuty miały w istocie rzeczy miejsce.
Powołując się na art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o systemie oświaty skarżący akcentował, iż jako Dyrektor placówki oświatowej odpowiadał za bezpieczeństwo uczniów i dlatego dokonał zmiany organizacji pracy w dniu 10 grudnia 2008 r. Następnie, na ustne polecenie Prezydenta Miasta w dniu 11 grudnia 2008 r. uruchomił zajęcia dydaktyczne na terenie szkoły, za wyjątkiem uprzednio wyłączonych 11 pomieszczeń, w tym 7 na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie twierdząc, że zły stan budynków szkoły był mu znany i z tego powodu zostały przekazane stosowne środki. Zgodnie z wnioskami Dyrektora przekazano na ten cel w 2008 r. łącznie kwotę 1.300.789 zł., ale w wysokości 100.132 zł zostały one zwrócone w końcu grudnia 2008 r. jako niewykorzystane.
Stwierdzając – na zasadzie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – nieważność zaskarżonego zarządzenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że kwestia charakteru prawnego aktów odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego (powołania na to stanowisko) nie budzi w doktrynie większych wątpliwości. Co prawda ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty nie wskazuje formy prawnej działania organu prowadzącego sprawę odwołania (albo powierzenia) nauczycielowi stanowiska kierowniczego, ale nie ulega wątpliwości, że w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, zadania i kompetencje organu prowadzącego określone m. in. w art. 38 ust. 1 tej ustawy wykonuje odpowiednio - wójt, burmistrz i prezydent miasta, określany w dalszej części uzasadnienia jako organ odwołujący.
Formą działania tego jednoosobowego organu prowadzącego winien być akt administracyjny np. zarządzenie, wydany w oparciu o normę materialno-prawną, w tym przypadku przepis art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Dokonując natomiast oceny legalności zaskarżonego zarządzenia Sąd Wojewódzki uznał, iż naruszało ono przepisy prawa materialnego w postaci art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Powołany przepis daje bowiem możliwość odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego, ale tylko, jeżeli zachodzą przypadki szczególnie uzasadnione i kurator oświaty wyraził pozytywną opinię w kwestii odwołania. Obie przesłanki muszą przy tym wystąpić łącznie.
Sąd podniósł, iż pojęcie "przypadki szczególnie uzasadnione" jest pojęciem ogólnym, niedookreślonym, lecz z pewnością nie dotyczy negatywnej oceny pracy i negatywnej oceny wykonywanych zadań przez nauczyciela, gdyż te okoliczności zostały unormowane w innym przepisie tj. art. 38 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. W judykaturze zaś niekwestionowany jest pogląd, że w pojęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków", stanowiących podstawę do odwołania nauczyciela z funkcji Dyrektora, nie mieści się każde naruszenie prawa przez tę osobę a organ odwołujący Dyrektora w tym trybie winien kierować się przesłankami określonymi w art. 52 Kodeksu pracy.
W związku z powyższym Sąd Wojewódzki zauważył, iż odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego, w trybie określonym w zaskarżonym zarządzeniu, powinno mieć miejsce tylko wtedy, gdy dalsze kierowanie placówką oświatową przez nauczyciela stanowi istotne zagrożenia dla osiągnięcia jej celów lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych względów, jest nie do przyjęcia. Powołując się na poglądy wyrażone w piśmiennictwie i judykaturze, zaakcentował, że rozumienie wskazanego pojęcia będzie podobne do analogicznego zwrotu zawartego w art. 36a ust. 8 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, z tym, iż tam mowa jest jedynie o "uzasadnionych przypadkach". Owe szczególne zatem okoliczności muszą mieć taką postać, iż uniemożliwiają nauczycielowi dalsze sprawowanie funkcji kierowniczej z przyczyn od niego niezależnych lub leżących po jego stronie, co pozbawia placówkę realnego kierownictwa i uniemożliwia jej efektywne funkcjonowanie tj. realizację zadań w zakresie nauczania i wychowania.
Zakres swobody przy odwołaniu z funkcji kierowniczej Dyrektora szkoły jest ograniczony przepisami, a sfera uznania organu odwołującego jest co prawda znaczna, ale niepełna, bo musi on uwzględniać między innymi ograniczenia wyraźnie ustanowione w art. 38 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego Sąd stwierdził, że organ podjął decyzję o odwołaniu skarżącego ze stanowiska z uwagi na okoliczności, które zaszły w dniu 10 grudnia 2008 r. wiedząc już wcześniej, co wynikało z odpowiedzi na skargę, o złym stanie technicznym budynków Zespołu Szkół Sportowych i nie wykorzystaniu środków finansowych przeznaczonych na ten cel w roku 2008.
W ocenie Sądu, przyczyny odwołania skarżącego opierały się zatem wyłącznie na sformułowaniu w stosunku do niego w sposób bardzo ogólny zarzutów, które nie mieściły się w pojęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków". Dokonanie zmiany w organizacji pracy szkoły stanowiło okoliczność niewystarczającą do dokonania oceny przez organ odwołujący, iż skarżący dopuścił się wyjątkowo ciężkich uchybień w sprawowaniu obowiązków kierowniczych.
Sąd zaznaczył w tym miejscu, że nie wnikał ani w zasadność, ani też w obiektywizm zarzutów, będących powodem odwołania skarżącego uznając, że sam charakter wymienionych "przewinień" nie nosił cech analogicznych do zwolnienia tzw. dyscyplinarnego, o jakim można mówić w świetle art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Organ odwołujący nie wykazał w sposób wyczerpujący i wyrazisty, iż zaistniała konieczność takiego nadzwyczajnego i natychmiastowego odwołania skarżącego z pełnionej przez niego funkcji.
Nawiązując zaś do zarzutu nieprawidłowości z zakresu gospodarki finansowej, Sąd wyjaśnił, że organ odwołujący nie wykazał, aby stwierdzone nieprawidłowości miały charakter powtarzający się, tzn. były już przedmiotem wcześniejszych kontroli i ustaleń organu. Wówczas bowiem zasadnym stawałby się zarzut "permanentnego" naruszania przepisów prawa bądź też "utraty zaufania", który przejawiałby się nierespektowaniem przez Dyrektora zaleceń organu, pomimo uprzedniego wytknięcia już nieprawidłowości w tym zakresie.
Dyrektor szkoły – wywodził Sąd - jako kierownik jednostki niewątpliwie ponosi odpowiedzialność z zakresu gospodarki finansowej z racji nadzoru nad pionem gospodarczo-finansowym w szkole, ale okoliczność ta stanowić może przesłankę do dokonania oceny pracy Dyrektora i ewentualnego odwołania go w innym trybie tj. przepisu art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Zwraca uwagę jednak fakt, iż akta sprawy nie zawierają informacji, aby w stosunku do skarżącego prowadzone zostało jakiekolwiek postępowanie w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Dodatkowo też Sąd zauważył, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, iż uchybienia w zakresie rachunkowości nie mogą stanowić "przypadku szczególnie uzasadnionego" - w rozumieniu art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Prezydent Miasta S. e, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania w postaci przepisu art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie przeprowadzenie z urzędu dowodów z dokumentów niezbędnych do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności: z dokumentów dotyczących przekazania skarżącemu stosownych środków na remonty szkoły, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15.12.2008 r.(z której nie wynika obowiązek zamknięcia szkoły), protokołów kontroli przeprowadzonej w szkole, i innych wskazujących na konieczność niezwłocznego odsunięcia skarżącego od pełnienia funkcji Dyrektora szkoły;
- 2. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie to jest przepisu art. 38 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, polegające na wysnuciu z ustalonego stanu faktycznego błędnego wniosku, iż nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa we wspomnianym przepisie, upoważniający organ prowadzący szkołę do odwołania dyrektora szkoły w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia.
Stawiając powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że aby poprawić zły stan techniczny budynków szkolnych przeznaczono w budżecie Miasta na rok 2008 do dyspozycji Dyrektora Szkoły, na cele remontowe - zgodnie z jego wnioskiem - ponad 1.300.000 zł. Dyrektor jednak w pierwszym rzędzie przeznaczył pieniądze na remonty podłóg - a nie na remont dachu, przy czym nie wykorzystał wszystkich środków i na koniec roku zwrócił ponad 100 tys. zł.
Ponadto podjęte przez skarżącego działania w grudniu 2008 r. nie były skutkiem nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który w swojej decyzji z dnia 15 grudnia 2008 r. nie zamieścił nakazu zamknięcia pomieszczeń szkolnych ani też nie wskazał, iż istnieje zagrożenie dla zdrowia czy życia uczniów.
W związku z tym wyprowadzenie młodzieży ze szkoły nie było spowodowane koniecznością zapewnienia im bezpieczeństwa a zmiana organizacji zajęć, dokonana w dniu 10 grudnia 2008 r. była przygotowana dużo wcześniej. W dniu 9 grudnia 2008 r. poinformowano o niej uczniów, następnie radę pedagogiczną oraz środki masowego przekazu a na samym końcu organ prowadzący szkołę. O podjętej przez Dyrektora decyzji przerwania zajęć i wyprowadzeniu uczniów poza szkołę zarówno Prezydent Miasta jak i Kurator Oświaty praktycznie dowiedzieli się z telewizji.
Nawiązując do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd wskazał, iż w stosunku do skarżącego nie zostało wszczęte jakiekolwiek postępowanie w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych, kasator twierdził, iż stwierdzenie to nie było słuszne. W wyniku kontroli dokonanej w Zespole Szkół Sportowych Prezydent Miasta skierował bowiem doniesienie do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych oraz do Prokuratury Rejonowej.
Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 106 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnoszono w skardze kasacyjnej, że sąd może z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Zatem Istniała możliwość, aby Sąd Wojewódzki zażądał orzeczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 grudnia 2008 r. celem ustalenia, iż z dokumentu tego nie wynikała konieczność zamykania szkoły, jak również zażądania dokumentów potwierdzających wielkość środków na remonty przekazanych Dyrektorowi Szkoły, zakresu wykonanych remontów czy zapytania Prezydenta Miasta o bieg czynności związanych z zamieszczonymi w pismach informacjami o nieprawidłowościach dotyczących gospodarowania środkami finansowymi.
W konkluzji kwestionowano też pogląd, że organ odwołujący winien kierować się przesłankami określonymi w art. 52 kodeksu pracy.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną M. W. wniósł o jej oddalenie w całości podnosząc że treść skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanu faktycznego ustalonego przez Sąd Wojewódzki a zatem w tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść skutku.
Zarzut zaś naruszenia przepisu art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez powiązania go z odpowiednim przepisem kodeksu postępowania cywilnego nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Zarzuty jej sprowadzały się do naruszenia przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – miało istotny wpływ na wynik sprawy a polegało na naruszeniu art. 106 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także na naruszeniu prawa materialnego - w postaci niewłaściwego zastosowania art. 38 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania trzeba stwierdzić, że - zgodnie z przepisem art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to możliwe do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie.
W analizowanym przypadku nie był zgłaszany w postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim żaden wniosek dowodowy a zatem zarzut kasacyjny ograniczony był w tym przypadku do zarzutu nieprzeprowadzenia przez Sąd pierwszej instancji postępowania dowodowego z urzędu.
Tak sformułowany zarzut nie był jednak określony w sposób prawidłowy.
Przeprowadzenie postępowania dowodowego przez sąd administracyjny z urzędu jest bowiem uprawnieniem tego Sądu a nie obowiązkiem. Samo zatem nieprzeprowadzenie w urzędu postępowania dowodowego, bez powiązania z innym zarzutem mającym podstawę w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może być w związku z tym przedmiotem zarzutu kasacyjnego.
Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kasator kwestionuje stan faktyczny ustalony przez Sąd Wojewódzki. Wskazywanie jednak przez niego w tej mierze na art. 106 § 3 w/w ustawy - jako podstawę do zarzucenia Sądowi pierwszej instancji braków i nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych - nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Tego rodzaju zarzut winien znaleźć bowiem wyraz w zarzucie naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Ten ostatni przepis nakazuje bowiem Sądowi Wojewódzkiemu przedstawienie sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym. Taki zarzut nie został jednak w tej sprawie zgłoszony a to skutkuje tym, że Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, iż stan faktyczny, ustalony w postępowaniu przed Sądem Wojewódzkim, został ustalony prawidłowo.
Powyższe w oczywisty sposób przekłada się na ocenę zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu prawnomaterialnego, w postaci niewłaściwego zastosowania przez Sąd art. 38 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, co – zdaniem skarżącego kasacyjnie – miało polegać na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w/w przepisie.
Zarzut ten nie okazał się trafnym, bo w oparciu o stan faktyczny, ustalony przez Sąd Wojewódzki, istotnie nie można było w badanym przypadku dopatrzyć się zaistnienia przesłanek określonych w powyższym przepisie.
Jak wyżej wspomniano przepis art. 38 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty pozwala na odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego, jeżeli zachodzą przypadki szczególnie uzasadnione i kurator oświaty wyraził pozytywną opinię w kwestii odwołania. Obie przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie.
W niniejszej sprawie kwestią sporną było, czy postępowanie Dyrektora Zespołu Szkół Sportowych w S. stanowiło wspomniany, "szczególnie uzasadniony przypadek". W ocenie Sądu Wojewódzkiego zaistniała sytuacja nie pozwalała na takie uznanie, gdyż organ prowadzący podjął decyzję o odwołaniu M. W. ze stanowiska z uwagi na okoliczności, które zaszły w dniu 10 grudnia 2008 r., wiedząc już wcześniej o złym stanie technicznym budynków Zespołu Szkół Sportowych i nie wykorzystaniu środków finansowych przeznaczonych na ten cel w roku 2008. Przyczyny odwołania skarżącego opierały się zatem wyłącznie na sformułowaniu w stosunku do niego w sposób bardzo ogólny zarzutów (dokonanie zmiany w organizacji pracy szkoły), co nie pozwalało na uznanie, iż skarżący dopuścił się wyjątkowo ciężkich uchybień w sprawowaniu obowiązków kierowniczych.
Pogląd ten należy podzielić. Zarządzenie przez Dyrektora zmiany organizacji pracy szkoły w danym dniu nie może być traktowane jako np. zagrożenie interesu publicznego, czy postępowanie mogące spowodować destabilizację funkcjonowania szkoły. Zgodnie z wykładnią przyjętą przez orzecznictwo sądowe, na którą zasadnie powołał się Sąd Wojewódzki, owe "szczególnie uzasadnione przypadki" muszą mieć taką postać, iż uniemożliwiają nauczycielowi dalsze sprawowanie funkcji kierowniczej z przyczyn od niego niezależnych lub leżących po jego stronie, co pozbawia placówkę realnego kierownictwa i uniemożliwia jej efektywne funkcjonowanie tj. realizację zadań w zakresie nauczania i wychowania. Taka sytuacja w tej sprawie nie zachodziła. Nieprawidłowości w prowadzeniu gospodarki finansowej przez Dyrektora również nie uzasadniały odwołania go z funkcji bez wypowiedzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2005 sygn. akt I OSK 91/05, LEX nr 192086).
Bez wpływu na powyższe pozostawała też okoliczność, podniesiona podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, że aktualnie w stosunku do M. W. został przez Prokuratora Rejonowego w S. wniesiony do Sądu akt oskarżenia z art. 231 § 1, 284 § 2 w zw. z art. 11 § 2 kk.
Z dokumentu zawierającego zawiadomienie o powyższym fakcie nie wynika zwłaszcza, kiedy zostało w stosunku do zainteresowanego wszczęte postępowanie karne a ponadto, samo wniesienie aktu oskarżenia nie przesądza jeszcze o tym, że zarzucone M. W. czyny będą mu w istocie przypisane.
Z powyższych względów biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.
Wniosek skarżącego M. W. o orzeczenie o kosztach postępowania nie został uwzględniony bowiem nie ponosił on w postępowaniu kasacyjnym żadnych kosztów sądowych ani z tytułu zastępstwa procesowego. Nie stawił się również na rozprawie w dniu 6 lipca 2010 r.