Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1494/11, oddalił skargę kasacyjną B. A. i I. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1280/10, w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) H. L. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek "w celu ponownego zainteresowania przedmiotem sprawy i jego zaskarżoną wartością (...)". We wniosku tym wyraziła swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia, nie zgodziła się z argumentacją Sądu podaną w uzasadnieniu tegoż wyroku i podniosła merytoryczne kwestie związane z przedmiotem sprawy, w której zapadł wskazany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2012 r. Podniosła także, iż posiedzenie z dnia 20 września 2012 r. "było niejawne, szybkościowe" oraz, że "odczytano wyrok nie dając możliwości ustosunkowania się, wyjaśnienia i obrony skargi kasacyjnej pełnomocnikowi".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeśli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Przez orzeczenie należy rozumieć wyrok, postanowienie oraz zarządzenie przewodniczącego. Natomiast przez środki odwoławcze należy rozumieć skargę kasacyjną oraz zażalenie.
Podkreślić w tym miejscu należy, że powołane wyżej ustawa nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wynika z tego, że wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i nie przysługuje od nich żaden środek zaskarżenia w drodze zwyczajnych środków prawnych. Prawomocność tych orzeczeń oznacza zakończenie postępowania w sprawie.
Wskazać należy, że skargę kasacyjną w sprawie ze skargi zwykłej H. L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia 21 maja 2010 r. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał w składzie trzech sędziów na rozprawie jawnej wyrokiem z dnia 20 września 2012 r., a nie na posiedzeniu niejawnym, jak zdaje się sugerować H. L. w złożonym wniosku. Ponadto, zauważyć należy, że H. L. na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego R. S., co wynika z protokołu rozprawy z dnia 20 września 2012 r. Z protokołu tego wynika również, że tenże pełnomocnik poparł skargę kasacyjną, a więc niezasadane są zarzuty, iż nie miał on możliwości wypowiedzenia się w sprawie "obrony skargi kasacyjnej", co podniosła H. L. w swym wniosku.
Jak wynika z wniosku H. L., stanowi on próbę zaskarżenia zapadłego w sprawie prawomocnego wyroku, zaś cała argumentacja tegoż wniosku stanowi niejako polemikę z argumentacją Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą uzasadnieniu wyroku z dnia 20 września 2012 r. Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego są jednak ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu, o czym była już mowa powyżej.
W związku z tym, wniosek o rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2012 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.