Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 30 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1477/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. D. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 13 marca 2018 r., nr DLI.7.6615.481.2017.AR, w przedmiocie ustalenia odszkodowania.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:
- - § 3 ust. 2, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz art. 151 ust. 1 ustawy z 29 kwietnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami [powinno być ustawa z 21 sierpnia 1997 r.], przez przyjęcie przez Sąd, że przy sporządzaniu operatu szacunkowego rzeczoznawca majątkowy w sposób dostateczny wykazał analizę rynków nieruchomości, z których przyjął wystarczającą ilość transakcji nieruchomościami podobnymi do nieruchomości wycenianej,
- - § 4 ust. 1 i 4, § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz art. 134 ust. 2, art. 153 ust. 1 i art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie przez Sąd, że przy sporządzeniu operatu szacunkowego rzeczoznawca:
- a) w sposób prawidłowy dokonał analizy rynku nieruchomości o charakterze usług komercyjnych nieuciążliwych w celu ustalenia cech rynkowych i ich wagi;
- b) w odpowiedni sposób dokonał doboru cech rynkowych różniących nieruchomości podobne wpływających na poziom cen nieruchomości o charakterze usług komercyjnych nieuciążliwych oraz wykazał, iż dla analizowanego rynku nieruchomości właśnie taki dobór cech jest reprezentatywny;
- c) w sposób prawidłowy uznał, że uzbrojenie terenu nie wpływa istotnie na wartość nieruchomości,
- - § 4 ust. 1 i 4, § 5, § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz art. 4 pkt 16 i art. 17, art. 134 ust. 2, art. 151 ust. 1, art. 153 ust. 1, art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie przez Sąd, iż przy sporządzaniu operatu szacunkowego, wyceniając nieruchomość przy zastosowaniu podejścia porównawczego i metody korygowania ceny średniej rzeczoznawca majątkowy dokonał prawidłowego doboru nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej,
- - art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez uznanie przez Sąd, że rzeczoznawca zastosował się do zasad obowiązujących przy wycenie nieruchomości, tj. wykonał operat szacunkowy zgodnie z przepisami prawa i standardami zawodowymi oraz szczególną starannością i bezstronnością,
- - § 55 ust. 2 i § 56 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, przez przyjęcie przez Sąd, iż operat szacunkowy zawiera wszystkie niezbędne informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny oraz że w operacie tym przedstawiono w sposób wystarczający sposób dokonania wyceny,
- - art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez uznanie przez Sąd, iż operat szacunkowy sporządzony w dniu 5 sierpnia 2015 r. przez rzeczoznawcę majątkowego S. G. został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i może stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania,
- - art. 155 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez jego niezastosowanie i uznanie przez Sąd, że uzbrojenie terenu nie ma wpływu przy szacowaniu wartości nieruchomości.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) w zw. z art. art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 157 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, rzez przyjęcie przez Sąd, że nie zaistniała potrzeba skontrolowania operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców pomimo złożenia przez skarżącą wielu zarzutów co do sporządzonego operatu szacunkowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących dokonywania wyceny nieruchomości, jako zarzuty naruszenia prawa materialnego, nie zostały sformułowane w sposób odpowiadający ustawowemu wymogowi określonemu w art. 174 pkt 1 ppsa. Powołany art. 174 pkt 1 ppsa stanowi bowiem, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W zarzutach kasacyjnych nie określono jednak, czy naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji polegało na ich błędnej wykładni, czy też na niewłaściwym ich zastosowaniu. Ze skargi kasacyjnej nie wynika zatem, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanych przepisów prawa materialnego i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa ich wykładnia.
Nie wykazano również, na czym polegało niewłaściwe ich zastosowanie, a skupiono się na wykazywaniu błędnej oceny przez Sąd I instancji operatu szacunkowego, co w istocie oznacza zarzucanie błędnej oceny stanu faktycznego, co nie spełnia wymagań formułowania zarzutu naruszenia prawa materialnego w sposób określony w cytowanym wyżej art. 174 pkt 1 ppsa. Ponadto, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 155 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami został sformułowany, jako niezastosowanie przez Sąd tego przepisu, co także nie spełnia wymagań wynikających z art. 174 pkt 1 ppsa.
Biorąc pod uwagę, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 ppsa wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami ppsa.
Również zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania nie mógł być uwzględniony. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany na podstawie art. 151 ppsa. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, którego Sąd nie stosował. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano również, aby Sąd I instancji naruszył, zastosowany w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.