Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 3 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1515/10

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 09.06.2010 r. sygn. II SA/Wa 117/10 oddalił skargę S. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), § 16 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29.01.2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137), w dniu [...].07.2009 r. wydał decyzję nr [...] (pkt 3), którą zwolnił z dniem 31.03.2010 r. S. S. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejna kadencję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, żołnierza zawodowego można zwolnić ze służby w związku z niewyznaczeniem go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W dalszej kolejności wskazano, że S. S. pełnił zawodową służbę wojskową z okresem kadencji do dnia 30.09.2009 r., a Minister Obrony Narodowej w indywidualnej prognozie przebiegu służby skarżącego określił jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Zwrócono, że trwający w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej proces zmian organizacyjno-etatowych powoduje, między innymi, zmniejszenie ilości stanowisk służbowych przeznaczonych dla oficerów. Oficerowie, którzy tracą stanowiska służbowe są zwalniani z zawodowej służby wojskowej lub przenoszeni do rezerwy kadrowej w związku z planowanym wyznaczeniem na inne stanowiska służbowe. Wskazano, że w głównej mierze dotyczy to oficerów, którzy nie posiadają pełnej wysługi emerytalnej.

Zachodzi bowiem konieczność w pierwszej kolejności zagospodarowania oficerów pełniących służbę w rezerwie kadrowej oraz wyznaczenia na stanowiska służbowe oficerów powracających ze struktur międzynarodowych.

S. S. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podał, iż ocena jaką mu wystawili przełożeni z opiniowania służbowego jest bardzo dobra. W przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji skarżący wniósł o skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej do dnia 31.01.2010 r.

Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 i 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., w dniu [...].10.2009 r. wydał decyzję nr [...], którą:

1. 1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 31.01.2010 r.,
2. 2) w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Minister Obrony Narodowej w uzasadnieniu decyzji podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji poprzedzającej i podał przyczyny uwzględnienia wniosku skarżącego o skrócenie okresu wypowiedzenia.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...].10.2009 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, tj.;

1. 1) art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, w sytuacji gdy decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji (decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] pkt 4 z dnia [...].07.2009 r. została utrzymana w mocy decyzją tego organu nr [...] z dnia [...].10.2009 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 130 § 2 Kpa, nie podlegała wykonaniu);
2. 2) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez nierówne i dyskryminujące potraktowanie skarżącego z uwagi na wiek.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 09.06.2010 r. sygn. II SA/Wa 117/10 wskazał, iż podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Oznacza to, iż dla zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma natomiast charakter uznaniowy.

W dalszej kolejności Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie bezspornym jest, że skarżący nie został wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Tym samym zaistniała przesłanka określona w powyżej przytoczonym przepisie. Oznacza to, iż organ mógł wydać decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej i z uprawnienia tego organ skorzystał. Sąd I instancji podkreślił przy tym, iż fakt, że skarżący w sporządzonej opinii okresowej uzyskał ocenę bardzo dobrą nie ma wpływu na prawo organu do wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja została przez organ wystarczająco uzasadniona, stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji podkreślił, że przedstawiona argumentacja jest przekonywująca. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że na szczególna uwagę zasługuje fakt, iż suwerennym prawem organu jest kształtowanie polityki kadrowej, a Sąd w uprawnienie to nie może ingerować. Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi, wskazując, że wbrew twierdzeniu skarżącego organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 112 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, jak również wskazanych w skardze przepisów ustawy zasadniczej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. S. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając, iż wyrok Sądu I instancji:

1. 1. wydany został z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że prawnie dopuszczalne jest wydanie na podstawie tego przepisu decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, pomimo, iż w dacie jej wydania prawomocna była wcześniejsza decyzja o przedłużeniu okresu kadencji na zajmowanym stanowisku, a kolejna, choć również wcześniejsza niż zaskarżona decyzja, o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji, zgodnie z art. 130 § 1 i 2 k.p.a. nie ulegała jeszcze wykonaniu;
2. 2. zarzucono też, że wyrok Sądu I instancji wydany został z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 roku (Dz.U. Nr 78, poz. 483) poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż uzasadnienie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję w zw. z osiągnięciem tzw. pełnej wysługi emerytalnej nie stanowi przekroczenia zasad uznaniowości decyzji administracyjnej i nie stanowi nierównego i dyskryminującego potraktowania S. S. z uwagi na jego wiek;
3. 3. podniesiono również, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez zaniechanie wyjaśnienia rozstrzygnięcia o nieuwzględnieniu zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając swoje stanowisko autor skargi kasacyjnej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył stan faktyczny sprawy, którego to ustalenia - jak podkreślono - pełnomocnik nie kwestionuje. Błędnie jednak w ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wystarczy "sam fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję", a zatem – jak podniesiono - decyzja ma charakter uznaniowy. Pełnomocnik składającego skargę kasacyjną zarzucił, że w tym zakresie wyrok Sądu I instancji narusza przepis prawa materialnego w postaci art. 112 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację sprowadzającą się do stwierdzenia, że na prawną dopuszczalność wydania na podstawie tego przepisu decyzji nie ma wpływu ustalony przez ten Sąd fakt, iż w dacie jej wydania prawomocna była wcześniejsza decyzja o przedłużeniu okresu kadencji na zajmowanym stanowisku, a kolejna, choć również wcześniejsza niż zaskarżona decyzja, o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji, zgodnie z art. 130 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie podlegała jeszcze wykonaniu.

Jak wskazano, bowiem zgodnie z przytoczoną w opisie dokonanych ustaleń chronologią zdarzeń, decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt 3) z dnia [...].07.2009 roku S. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31.03.2010 roku. Zauważono, że dopiero kolejną decyzją nr [...] (pkt 4) z dnia [...].07.2009 roku Minister Obrony Narodowej zdecydował o "zwolnieniu pułkownika S. S. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji". Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że obie przytoczone decyzje zostały utrzymane w mocy decyzjami Ministra Obrony Narodowej z dnia [...].10.2009 roku; decyzja nr [...] (pkt 3) decyzją nr [...] (zmieniono jedynie datę zwolnienia), zaś druga nr [...] (pkt.

1. 4) decyzją nr [...].

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważono, że chronologia decyzji odtworzona na podstawie ich oznaczenia numerowego wskazuje, że w chwili wydawania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, nie była rozstrzygnięta negatywnie kwestia powołania S. S. na kolejną kadencję za czym – jak zwrócono uwagę - przemawiają również reguły wynikające z art. 130 § 1 i 2 k.p.a. stanowiące, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania wstrzymuje jej wykonanie. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął znany mu zarówno z treści skargi jak i pisemnej odpowiedzi organu fakt, że decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt 9) z dnia [...].06.2009 roku S. S. przedłużona została kadencja na zajmowanym stanowisku służbowym do dnia [...].09.2009 roku, a zatem w dacie wydawania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej S. S. pełnił obowiązki na zajmowanym stanowisku ponad okres kadencji, co oznacza, że był wyznaczony na kolejną, choć niepełną kadencję.

W dalszej kolejności podkreślono, że w dacie podejmowania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji nr [...] czyli [...].10.2009 roku stan prawny nie uległ zmianie, albowiem decyzją nr [...] z dnia [...].10.2009 roku Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję nr [...], co – jak zauważono - oznacza, że pozostawała ona w obrocie w czasie gdy podstawę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej stanowić miał fakt niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro w dacie wydawania decyzji w pierwszej i drugiej instancji nie zachodził stan prawny przewidziany w przepisie art 112 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U.03.179.1750 ze zm.), to decyzje te winny zostać uznane za nieważne.

Pełnomocnik podniósł ponadto, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie odnosi się w zasadzie w ogóle do zarzutu, iż przedmiotowe decyzje Ministra Obrony Narodowej jako uzasadnienie ich podjęcia wobec S. S. wskazują jako kryterium odmiennego postępowania wobec oficerów (przeniesienie do rezerwy kadrowej lub zwolnienie ze służby) osiągnięcie tzw. pełnej wysługi emerytalnej czyli wieku. Wskazano, że dwukrotne odwołanie się do tego kryterium nie może stanowić przypadku, a wysoka świadomość prawna organu wydającego decyzję wyklucza uznanie go za niezręczność. W dalszej kolejności podkreślono, że zastosowane kryterium nie wynika z przepisu ustawowego, a sposób postępowania wobec różnych żołnierzy zawodowych wypełniających owo kryterium jest różny. Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że przy podejmowaniu decyzji w indywidualnej w sprawie S. S. organ nie wspomniał o osiągnięciu przez S. S. bardzo dobrej oceny okresowej, co – w ocenie składającego skargę kasacyjną - winno mieć znaczenie, jeżeli przyjąć, że przywołane przez organ trwające zmiany organizacyjno - etatowe w Wojsku Polskim powinny następować w celu zapewnienia rzeczywistego i jak najlepszego interesu służby wojskowej i obronności Państwa.

Zatem - jak wskazano - odwołanie się jedynie do kryterium wieku stanowi złamanie konstytucyjnej gwarancji równości wobec prawa i niedyskryminacji z jakiegokolwiek powodu, zawartej w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

W ocenie składającego skargę kasacyjną wyrok Sądu I instancji obarczony jest wadliwością wynikającą z naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U z 1997 r. Nr 78, poz. 483). Wskazano również na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uznać należało go za nieuprawniony.

Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...].07.2009 r. o zwolnieniu S. S. ze służby, utrzymanej następnie w mocy decyzją tego samego organu z dnia [...].10.2009 r. (która – zgodnie z wolą skarżącego - ustaliła jedynie inną datę zwolnienia), stanowił przepis art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) stosownie, do którego to przepisu żołnierza można zwolnić ze służby wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

W rozpoznawanej sprawie S. S. nie został wyznaczony na kolejną kadencję, co oznaczało zaistnienie przesłanki do rozwiązania z nim w omawianym trybie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy jest więc nietrafny.

Sąd administracyjny, oceniając prawidłowość zastosowania art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie jest zobowiązany do badania, czy organy wojskowe wykazały przyczyny niewyznaczenia żołnierza na dotąd zajmowane, czy też inne wolne w tym czasie stanowiska służbowe. Takiego wymogu nie nakładają, bowiem na organ przepisy prawa. Przepis art. 112 ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy musi być odczytywany w kontekście rozwiązań systemowych przyjętych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 tej ustawy pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. O tym czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje zatem właściwy organ wojskowy (por. wyrok NSA z 12.10.2010 r., sygn. I OSK 545/10).

Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie drugoinstancyjną decyzję o zwolnieniu S. S. ze służby wydano [...].10.2009 r., a więc już po upływie okresu przedłużenia kadencji, który minął z dniem 30.09.2009 r. Również w dniu [...].10.2009 r. wydano ostateczną decyzję o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska z dniem [...].10.2009 r. Jak wskazano powyżej, jedną z przesłanek od których ustawodawca uzależnił zwolnienie ze służby jest "niewyznaczenie na stanowisko służbowe na kolejną kadencję". Skoro zatem termin upływu kadencji na zajmowanym przez skarżącego stanowisku upływał z dniem 30.09.2009 r. i jak wynika z akt sprawy skarżący nie został powołany na nowe stanowisko służbowe, to w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi kasacyjnej, dotyczącej pominięcia przy rozpoznawaniu sprawy S. S., okoliczności uzyskania przez niego bardzo dobrej oceny okresowej i jego przydatności - jako wartościowego żołnierza - do służby, wyjaśnić należy, że zasady zwalniania żołnierzy określone zostały w § 16 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29.01.2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137). Stosownie do treści tego przepisu w przypadku niewyznaczenia żołnierza na kolejną kadencję organ właściwy do wyznaczenia na stanowisko służbowe występuje z wnioskiem do organu zwalniającego o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Natomiast organ zwalniający, w takim przypadku, wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza lub też wyznacza żołnierza na wolne stanowisko bądź kieruje go do organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe. Zwolnienie ze służby następuje w terminie określonym w art. 112 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (§ 16 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29.01.2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej). W świetle powyższego, o tym czy istnieje potrzeba wyznaczenia określonej osoby na stanowisko służbowe decyduje właściwy organ wojskowy.

Natomiast ocena przyczyn niewyznaczenia na stanowisko służbowe w sprawach związanych ze zwolnieniem ze służby - jak domaga się tego skarżący - zmierzałaby w istocie do badania takiego zakresu władzy wojskowej, która pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na legalność orzeczenia wydanego przez właściwy organ w postępowaniu toczącym się w trybie art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tak więc zarzuty naruszenia art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z uwagi na brak uwzględnienia dobrej opinii skarżącego oraz jego przydatności do służby uznać należało za nieusprawiedliwione.

Przechodząc z kolei do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U.97.78.483) poprzez ich błędną interpretację polegającą - jak wskazano - na przyjęciu, iż uzasadnienie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z powodu niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję w zw. z osiągnięciem tzw. pełnej wysługi emerytalnej nie stanowi przekroczenia zasad uznaniowości decyzji administracyjnej i nie stanowi nierównego i dyskryminującego potraktowania S. S. z uwagi na jego wiek, wskazać należy, że zarzut ten również nie zasługiwał na uwzględnienie.

W ocenie Sądu II instancji - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - w sprawie nie doszło do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Istotą zasady równości wobec prawa nie jest traktowanie wszystkich jednakowo, a tylko równe traktowanie określonej grupy obywateli, wyróżnionej ze względu na cechę prawnie relewantną. Różnicowanie sytuacji prawnej obywateli jest wtedy sprzeczne z Konstytucją RP, jeżeli traktuje się w sposób różny podmioty lub sytuacje podobne, a takie różnice traktowania nie znajdują należytego uzasadnienia konstytucyjnego. Nie stanowi zatem naruszenia zasady równości niewyznaczenie skarżącego na określone stanowisko służbowe na kolejną kadencję, nawet jeżeli spełnia on wymagania wynikające z pragmatyki służbowej. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe "stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych". I właśnie ten warunek w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony.

Zauważyć przy tym należy, że skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać w realiach rozpoznawanej sprawy nieuzasadnione zróżnicowanie sytuacji prawnej osób pozostających w podobnej sytuacji faktycznej. Wobec faktu, że organ ma prawo prowadzić racjonalną politykę kadrową nie można uznać, że zaskarżona decyzja stanowi przejaw dyskryminacji skarżącego. Podkreślić przy tym należy, że nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, iż podstawą zwolnienia skarżącego ze służby było niewyznaczenie go na kolejną kadencję, a nie - jak próbuje się wykazać w skardze kasacyjnej - wiek S. S. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że również ten zarzut okazał się nieuprawniony.

Wyjaśnić, bowiem należy, że w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść przytoczonego powyżej przepisu reguluje instytucję o porządkowym charakterze. Czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy, ma sprawozdawczy charakter - streszcza przebieg przeprowadzonego przed sądem administracyjnym postępowania i prezentuje stanowisko Sądu, jakie ten zajął w sporze zaistniałym między stronami. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami, wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, ponad wszelką wątpliwość zawiera wszystkie wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. obligatoryjne elementy. W świetle, czego również ten zarzut skargi kasacyjnej okazał się nieuprawniony.

Z powyższych względów, skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.