Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1008/17 Wojewódzki
Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej wyrok II SA/Rz 1008/17) oddalił skargę M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z 15 sierpnia 2017 r. M.K. (dalej skarżąca), reprezentowana przez r. pr. W.M., wniosła skargę na "decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] uchylającą wydaną w postępowaniu wznowieniowym decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr "[...]" [winno być "[...]"] i orzekającej o uchyleniu decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]" (k. 3 akt sądowych).
Przedmiotowa skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Rz 1008/17 (k. 1 akt sądowych).
Pismem z 11 września 2017 r. Kolegium nadesłało odpowiedź na skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wraz z właściwymi aktami administracyjnymi (k. 7-10 akt sądowych; dwa spięte skoroszyty akt administracyjnych - 23 kart akt Kolegium; 154 kart akt [...]).
Wyrokiem II SA/Rz 1008/17 Sąd I instancji oddalił skargę M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze (k. 21 akt sądowych).
Pismem z 8 listopada 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez r. pr. W.M. wniosła i sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku II SA/Rz 1008/17 (k. 22 akt sądowych).
Pismem z 8 grudnia 2017 r. nadano do pełnomocnika skarżącej "odpis wyroku z dnia 7 listopada 2017 r. wraz z uzasadnieniem" (k. 32, 33 akt sądowych).
Pismem z 12 grudnia 2017 r. M.K., reprezentowana przez r. pr. W.M., wywiodła skargę kasacyjną, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 141 § 2 i 4 w zw. z art. 142 § 2 ppsa (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) przez niedoręczenie skarżącej wyroku oddalającego skargę wraz z pisemnym uzasadnieniem zawierającym wymagane w ww. przepisie elementy, mimo złożenia stosownego wniosku.
Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; zasądzenie [zwrotu] kosztów postępowania; dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci oryginału sentencji oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na okoliczność, że żadne stwierdzenie uzasadnienia opatrzonego sygnaturą II SA/Rz 1008/17 nie zawiera wątków związanych z rozpoznawaną sprawą oraz że nie zawiera ono żadnego, nawet błędnego uzasadnienia w sprawie II SA/Rz 1008/17 (k. 37-38, 39-46 akt sądowych).
W zapisku urzędowym z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1008/17 pracownik Sądu oświadczył, że "Po sprawdzeniu sprawy sygn. akt II SA/Rz 1008/17 w systemie OSO zauważyłem, że do systemu został[o] wgrane uzasadnienie z innej sprawy. W związku z tym do [r. pr.] W.M. zostało wysłane błędne uzasadnienie" (k. 34 akt sądowych).
Postanowieniem z 29 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1008/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił ww. skargę kasacyjną (k. 50-52 akt sądowych).
WSA w Rzeszowie wskazał, że w następstwie wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia, przesłano pełnomocnikowi skarżącej odpis sentencji wyroku zapadłego w powyższej sprawie, jednakże z błędnie dołączonym do niej odpisem uzasadnienia do wyroku zapadłego w innej toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie sprawie. Przesyłka ta została doręczona na adres pełnomocnika skarżącej 12 grudnia 2017 r. W związku z przesłaniem błędnego uzasadnienia, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 13 grudnia 2017 r., przesłano pełnomocnikowi skarżącej odpis właściwego uzasadnienia sporządzonego w powyższej sprawie, doręczając go 18 grudnia 2017 r. W dniu 14 grudnia 2017 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, na adres Sądu, nadana została przesyłka zawierająca skargę kasacyjną od ww. wyroku sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, w której formułując i uzasadniając zarzuty skargi wskazał, że przesłane uzasadnienie nie odnosi się do przedmiotu skargi i nie zawiera oceny zarzutów skargi.
Z uwagi na fakt, że odpis wyroku wraz z właściwym uzasadnieniem sporządzonym w przedmiotowej sprawie został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 18 grudnia 2017 r., to dopiero ta okoliczność stanowiła zdarzenie będące początkiem biegu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu bowiem omyłkowe doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem do innej sprawy nie otwierało skarżącej terminu do złożenia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 177 § 1 ppsa.
Skarga kasacyjna złożona przedwcześnie podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w oparciu o art. 178 ppsa (k. 50-52 akt sądowych).
Postanowieniem z 16 marca 2018 r. I OZ 255/18 - po rozpoznaniu zażalenia skarżącej - Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie z 29 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1008/17.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w analizowanym przypadku doręczenia odpisu wyroku wraz z błędnym uzasadnieniem nie można utożsamiać z brakiem doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Okoliczność, że stronie doręczono uzasadnienie błędnej treści nie pozbawiała tej czynności waloru skuteczności. Nie bez znaczenia pozostaje, że uzasadnienie to, pomimo treści nieprzystającej do rozstrzygnięcia, zostało opatrzone prawidłową sygnaturą akt. W realiach rozpoznawanej sprawy decydujące znaczenie miał jednak fakt, że przed usunięciem zaistniałej wadliwości, skarga kasacyjna została już wywiedziona. Błąd
Sądu I instancji nie mógł więc zostać konwalidowany poprzez ponowne doręczenie uzasadnienia wyroku, którego skutkiem miałoby być otwarcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wcześniejsze złożenie skargi kasacyjnej zmaterializowało bowiem skutek prawny pierwotnego doręczenia, wykluczając tym samym tezę o przedwczesnym wniesieniu tego środka odwoławczego.
W świetle powyższego uznać należało, że skarga kasacyjna złożona 14 grudnia 2017 r. została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 177 § 1 ppsa.
Tym samym nie było podstaw do jej odrzucenia jako przedwczesnej na podstawie art. 178 ppsa.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji (k. 68-69 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Zasadny był zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r. Sąd zaś doręczył pełnomocnikowi skarżącej uzasadnienie oznaczone sygnaturą "II SA/Rz 1008/17", którego "Przedmiotem skargi [D.T.] jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego" (art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z art. 244 § 1 kpc; k. 41-46 akt sądowych; cbosa). Nadesłane pełnomocnikowi uzasadnienie zbieżne jest z uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 31 października 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 805/17, który zapadł w sprawie ze skargi innej strony; jest natomiast oczywiście błędne w okolicznościach prawnych i faktycznych niniejszej sprawy.
Sąd I instancji - w okolicznościach niniejszej sprawy, ukształtowanych również przez postanowienie I OZ 255/18 - uchybił zatem wymogom art. 141 § 4 ppsa, gdyż uzasadnienie nadesłane pełnomocnikowi skarżącej nie zawierało zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.
Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 2 i art. 142 § 2 ppsa.
Sąd I instancji doręczył pełnomocnikowi skarżącej uzasadnienie zaskarżonego wyroku zgodnie z art. 141 § 2 i art. 142 § 2 ppsa. Wadliwość uzasadnienia wyroku w rozumieniu art. 141 § 4 ppsa, nie przesądza bowiem o nieprawidłowym doręczeniu prawidłowego odpisu wyroku II SA/Rz 1008/17 wraz z uzasadnieniem (postanowienie I OZ 255/18).
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ppsa, orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm., dalej rozporządzenie) (pkt 2.a sentencji) oraz o kosztach postępowania zażaleniowego § 14 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia (pkt 2.b sentencji).