Uzasadnienie
W treści skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 111/10 oddalającego skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, D. N. i B. N. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania wyżej opisanej decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.
W uzasadnieniu wniosku wskazali, że wniosek ten znajduje uzasadnienie w argumentacji zawartej w przedmiotowej skardze kasacyjnej oraz podnieśli, że wykonanie decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2009 r. spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a "w szczególności odnosi się to do dwóch synów skarżących w zakresie ciągłości ich terapii, jak również kontynuowania przez nich nauki w dotychczasowych szkołach".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być tylko takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu lub czynności należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy stanu zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie administracyjnym. (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Jan Paweł Tarno, wyd. LexisNexis Warszawa 2010, s. 204, uzasadnienie do postanowienia NSA z dnia 18.08.2009 r., sygn. II OZ 665/09). Zatem wykonaniu podlegają tylko takie akty, które wywołują skutek materialnoprawny.
Regułą jest, że akty odmowne nie posiadają cechy wykonalności, albowiem nie nadają się do wykonania, jednakże w sytuacji gdy decyzja ta dotyczy odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w konkretnym lokalu można przyjąć, iż możliwe jest skuteczne żądanie ochrony tymczasowej.
Mając na uwadze powyższe przyjąć zatem należy, że w niniejszej sprawie dopuszczalne jest żądanie przez skarżących ochrony tymczasowej.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Obowiązek wykazania tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. W tym miejscu podkreślić należy, że samo twierdzenie strony, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki, bez wskazania konkretnych okoliczności, nie jest wystarczające. Wnioskodawca winien zawrzeć we wniosku konkretne fakty, które uzasadniałby twierdzenie, że wstrzymanie wykonania aktu jest w stosunku do niego zasadne.
Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali żadnych okoliczności które uzasadniałby wstrzymanie przedmiotowej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanie, że jeden z małoletnich synów skarżących (lat 13) wymaga terapii, bez wskazania na czym ona polega i stwierdzenie, że nie wstrzymanie skutków prawnych tej decyzji zagrozi jej ciągłości i kontynuowaniu nauki w dotychczasowych szkołach, nie stanowi argumentu przemawiającego za wstrzymaniem jej wykonania. Zwłaszcza, że skarżący nie wskazali na czym konkretnie miałyby polegać te trudne do odwrócenia skutki.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 193 w zw. z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.