Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 860/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Na wniosek M.P. organ dokonał rejestracji pojazdu marki [...] [...] nr nadwozia [...], jednak w dniu [...] listopada 2012 r. do Starosty Myślenickiego wpłynął sprzeciw Prokuratora Rejonowego w Nowym Targu dotyczący rejestracji ww. pojazdu, w którym poinformowano, że z ustaleń prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w N. T., sygn. akt [...] i utrzymującego go w mocy wyroku Sądu Okręgowego w N. S., sygn. akt [...] wynika, iż skarżący został uznany winnym posłużenia się w Urzędzie Celnym w N. T. podrobioną - w zakresie określenia sprzedawcy samochodu i jego podpisu - umową datowaną na dzień [...] marca 2010r. nabycia wyżej opisanego pojazdu.
Starosta Myślenicki postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. wznowił więc postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a., a następnie w dniu [...] lutego 2013 r. wydał decyzję uchylającą w całości decyzję z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie rejestracji ww. pojazdu na rzecz skarżącego M. P., odmawiającą ponownej rejestracji przedmiotowego pojazdu, unieważniającą dowód rejestracyjny [...], tablice rejestracyjne [...], znaki legalizacyjne [...], kartę pojazdu [...] oraz nalepkę kontrolną [...]. Zdaniem organu I instancji, w wyniku wprowadzenia w błąd pracownika Wydziału Komunikacji w M., pojazd został zarejestrowany między innymi na podstawie dokumentu stwierdzającego nieprawdę co do przeniesienia prawa własności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., poz. 908), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. poz. 1322.) oraz art. 145 § 1 pkt 1, art. 147, art. 151 § 1 pkt 2 i art.138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Organ odwoławczy stwierdził, że wniesienie przez Prokuratora Rejonowego w N. T. sprzeciwu od ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2010 r. o rejestracji samochodu, obligowało organ do wszczęcia w sprawie postępowania z urzędu. W związku z tym organ I instancji zasadnie wznowił postępowanie z urzędu w niniejszej sprawie. Przeprowadzone postępowanie wznowieniowe wykazało, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż łącznie zostały spełnione następujące warunki: 1/ w decyzji ostatecznej organ administracyjny poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2/ sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, 3/ na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie m.in. dowodu własności pojazdu. Skarżący do wniosku o rejestrację przedmiotowego samochodu dołączył umowę kupna ww. pojazdu z dnia [...] marca 2010 r. wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka włoskiego, jednak istotne dla sprawy okoliczności faktyczne wynikające z tego dokumentu okazały się fałszywe. Z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w N. T. syg. [...] z dnia [...] lipca 2011 r. wynika, że skarżący został skazany za przestępstwo z art. 270 § 1 kk polegające na posłużeniu się podrobioną w zakresie określenia sprzedawcy samochodu i jego podpisu umową kupna datowaną na dzień [...] marca 2010 r.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących skazania skarżącego za przestępstwo z art. 270 § 1 kk, Kolegium podniosło, że postępowanie przed sądem powszechnym nie może podlegać ocenie organu administracyjnego. Organ nie ma również podstaw prawnych do przesłuchiwania świadków na okoliczność ustalenia własności pojazdu będącego przedmiotem złożonego przez skarżącego wniosku o rejestrację pojazdu. Rejestracji dokonuje się na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. W przypadku, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu i jego podstawowych elementów, organ obowiązany jest odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że Starosta Myślenicki wydając w dniu [...] maja 2010 r. decyzję o zarejestrowaniu – na wniosek skarżącego – samochodu osobowego marki [...] [...] – oparł się na załączonej do wniosku umowie kupna – sprzedaży przedmiotowego pojazdu jako dowodu własności pojazdu (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Bezsporny w sprawie jest fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N.T. z dnia [...] lipca 2011r., sygn. akt [...], uznającym go winnym posłużenia się podrobioną w zakresie określenia sprzedawcy samochodu i jego podpisu umową datowaną na dzień [...] marca 2010 r. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w N. S. wyrokiem z dnia [...] października 2011r., sygn. akt [...]. Starosta Myślenicki powziął informacje o skazaniu skarżącego z pisma z dnia [...] listopada 2012 r. zawierającego sprzeciw Prokuratora Rejonowego w N. T. od decyzji ostatecznej o zarejestrowaniu przedmiotowego samochodu.
Słusznie zatem, w ocenie Sądu I instancji, wszczęto postępowanie wznowieniowe, a następnie uchylono decyzję ostateczną o zarejestrowaniu pojazdu. Co prawda organ I instancji wskazał, że w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 2, i 5 k.p.a., a organ odwoławczy, że jedynie przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., to jednak Sąd uznał, że brak wyjaśnienia przez Kolegium motywów, dlaczego zaskarżona decyzja była nieprawidłowa w części dotyczącej stwierdzenia, że w sprawie nie zaistniały pozostałe dwie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mogło skutkować uchyleniem decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.).
Sąd podzielił bowiem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie co do faktu, iż zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt.1 k.p.a., która uzasadniała wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Starosty Myślenickiego z dnia [...] lutego 2013 r. Nadto Sąd I instancji wskazał, że wzgląd na respektowanie zasady rozszerzonej prejudycjalności wyroku karnego sprzeciwia się możliwości podważania dokonanych w nim ustaleń w postępowaniu administracyjnym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.P. reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił Sądowi I instancji - w trybie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 135 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji w miejsce nieistniejącej decyzji, a nie jej uzupełnienie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że uzasadnienie organu odwoławczego nie zawiera argumentacji prawnej dotyczącej art. 145 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. oraz ustosunkowania się do zarzutów skarżącego przedstawionych w odwołaniu. WSA w Krakowie, zdaniem skarżącego, dokonał uzupełnienia prawnego, uznając, że w ten sposób konwaliduje w części decyzję Kolegium. W ocenie skarżącego Sąd wykroczył poza uprawnienia przyznane w art. 135 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania – wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej.
W szczególności, poza niewystępującymi w tej sprawie przesłankami nieważności (art. 183 § 2 P.p.s.a.), nie jest władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów niż wskazane w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie oparta została na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to jest naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że skarga ta została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, nie czyni ona zadość wymaganiom ustawowym, gdyż nie wskazuje właściwie naruszenia prawa procesowego. W skardze kasacyjnej podniesiono jedynie zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie ugruntowany jest już pogląd, że przepis art. 135 P.p.s.a. ma zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2015 r., str. 574; wyroki NSA np.: z dnia 5 lipca 2013 r. I OSK 410/12, z dnia 19 czerwca 2015 r. II OSK 2784/13, z dnia 17 września 2014 r. I FSK 850/13, z dnia 12 marca 2013 r. I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; z dnia 13 lipca 2010 r. I OSK 91/10, LEX nr 672934; z dnia 28 maja 2008 r. II FSK 1424/07, LEX nr 488559).
Ponadto przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny, kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi. W konsekwencji przepis ten w niniejszej sprawie nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej. Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, to zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Z kolei, brak prawidłowo sformułowanych zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny - w oparciu o art. 184 P.p.s.a. - skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, oddalił.