Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1907/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr [..], w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.
Wnioskiem z dnia 20 maja 2011 r. M.Z. wystąpił o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na zakup lekarstw.
Działający z upoważnienia Prezydenta m. st. Warszawy Kierownik Filii Nr 1 Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Praga Północ, decyzją z dnia 22 czerwca 2011 r., nr [..], przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy na dofinansowanie do zakupu lekarstw w wysokości 100 zł w czerwcu 2011 r. Organ powołał się na przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Na jego dochód składa się zasiłek stały w wysokości 324 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. W toku postępowania wnioskodawca przedstawił fakturę VAT z dnia 17 maja 2011 r. potwierdzającą zakup leków na kwotę 200,80 zł, traktowaną przez organ jako rozliczenie poprzednio otrzymanej pomocy finansowej w formie zasiłków celowych w kwietniu i maju 2011 r. W dniu 10 czerwca 2011 r. M.Z. złożył wniosek m.in. o zwrot kosztów leków, do którego dołączył imienną fakturę VAT za leki z dnia 9 czerwca 2011 r., na kwotę 215,66 zł oraz kserokopie recept.
Cztery recepty mogące zostać zrealizowane, z uwagi na datę ich wystawienia, zostały wycenione na łączną kwotę 882,52 zł., z tym, że niektóre leki powielają się. Organ przyjął, że dochód wnioskodawcy nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego 477 zł. następnie przytoczył treść art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej i przedstawił przesłanki rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym, wydawanego w oparciu o ten przepis. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, w sytuacji, gdy środki są ograniczone, a potrzebujących jest wielu, jest rzeczą naturalną, że nie każdy potrzebujący może otrzymać pomoc finansową w satysfakcjonującej go wysokości. Organ wskazał, że w maju 2011 r. Filia wydatkowała na wypłatę świadczeń w formie zasiłków celowych, w tym zasiłków realizowanych w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" kwotę 45651,48 zł. Przyznano 284 świadczenia, średnia wysokość zasiłku celowego dla osoby/rodziny wynosiła 160,74 zł. Kierownik dodał, ze w czerwcu 2011 r. budżet Filii będzie podobny i zostanie przyznana podobna liczba świadczeń.
Przyznając wnioskodawcy pomoc na leki organ uwzględnił trudną sytuację zdrowotną (niepełnosprawność w stopniu znacznym), natomiast ustalając wysokość świadczenia uwzględnił wysokość środków finansowych, jakie posiada oraz fakt posiadania przez wnioskodawcę prawa do świadczenia w formie bezpłatnych obiadów barowych o średniej miesięcznej wartości około 260 zł, które w całości są pokrywane ze środków finansowych przeznaczonych na realizację świadczeń z pomocy społecznej.
M.Z. złożył odwołanie odnoszące się do trzech decyzji organu pierwszej instancji, w tym także do decyzji z dnia 22 czerwca 2011 r., nr [..]. W uzasadnieniu wskazał na swój zły stan zdrowia, tj. przebyty zawał serca oraz dwukrotny pobyt w szpitalu. Podniósł, że kwota 100 zł jest za niska w stosunku do poniesionych przezeń wydatków, będących wynikiem osłabienia organizmu, [..]i opieki dentystycznej w związku ze [..]. Zaakcentował, że przedstawił rachunki na 800 zł. Zarzucił, że nie otrzymał pieniędzy na czynsz, jedzenie, na ekonomiczne usamodzielnienie się, pomimo że Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2252/10, przyjął jego stanowisko w sprawie. nadto podniósł naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7 pkt 1, 5, 6, 14, art. 8 ust. 4 w związku z ust. 3 poprzez wliczenie świadczenia socjalnego do dochodu.
Decyzją z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 22 czerwca 2011 r. nr [..]i przyznało wnioskodawcy zasiłek celowy w miesiącu czerwcu 2011 r. na dofinansowanie do zakupu lekarstw w wysokości 215,66 zł. Kolegium przedstawiło warunki wydania decyzji uznaniowej, opartej o art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przy czym nawiązało do kryteriów wynikających z przepisów art. 2-4 ustawy o pomocy społecznej. Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji.
W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób rzetelny i wyczerpujący, czym uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Jednak, zdaniem Kolegium, należało przyznać zasiłek celowy w wysokości wynikającej z faktury VAT nr 281/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. Według organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że lek pod nazwą [..]jest jednym z lekarstw zaleconych wnioskodawcy przez lekarza w zaleceniach zawartych w karcie informacyjnej Szpitala Bielańskiego z dnia 18 kwietnia 2011 r. Na uwagę zasługuje również fakt, że jest to lek związany z dolegliwościami [..], na którą to przypadłość odwołujący choruje. Regularnie zażywanie tego leku ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów odwołującego.
Jednocześnie sytuacja M.Z. jest organowi pomocy społecznej dobrze znana, choćby z faktu występowania w poprzednich okresach z wnioskami o udzielenie wsparcia, jak również w oparciu o dane pozyskane w trakcie wywiadu środowiskowego, z którego wynika, iż jest on osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, choruje na [..], a w ostatnim czasie był hospitalizowany z powodu [..]na oddziale [..]Szpitala Bielańskiego. Jako niezasadne Kolegium uznało przyznanie na obecnym etapie pomocy w większym rozmiarze, a odpowiadającej żądaniom wnioskodawcy, gdyż nawet nie uprawdopodobnił on większej wysokości kosztów poniesionych na zakup lekarstw, podając bez żadnego uzasadnienia, iż domaga się przyznawania kwoty 800 zł. Również w odwołaniu nie umotywował takiej właśnie wysokości żądanego wsparcia. Faktem jest, że postępowanie administracyjne cechuje zasada oficjalności. Nie oznacza to jednak, że wnioskodawca jako ewentualny beneficjent pomocy społecznej, może żądać dowolnie wskazanej kwoty bez jakiegokolwiek uzasadnienia jej wysokości, a organ ma ten wniosek za każdym razem uwzględnić.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, obejmującej trzy decyzje organu odwoławczego, w tym decyzję z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr [..], skarżący zarzucił naruszenie art. 108 K.p.a., jak również art. 17 ust. 1 pkt 7 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Wskazał, że kwestionowane rozstrzygnięcie nie rozwiązuje problemów związanych ze stanem jego zdrowia i życia w godnych warunkach, co gwarantuje ustawa o pomocy społecznej. Podniósł, iż wnioskowane środki pieniężne nie służą zaspokojeniu potrzeb materialnych, ale niezbędnych środków życiowych. Lekarze zalecają bowiem zażywanie wszystkich potrzebnych leków, a nie jednego, jak sugeruje organ. Skarżący podkreślił, że spełnia wszystkie warunki do otrzymania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego. Zażądał zwrotu pieniędzy, które musiał pożyczyć.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Według Sądu, Kolegium prawidłowo ustaliło stan faktyczny i przyznało skarżącemu zasiłek celowy w miesiącu czerwcu 2011 r. na dofinansowanie do zakupu lekarstw w wysokości 215,66 zł, w oparciu o właściwie zinterpretowane przepisy ustawy o pomocy społecznej. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w myśl art. 2 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie, zostanie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy.
Zgodnie natomiast z art. 39 powołanej ustawy, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Z treści tego przepisu wynika, że organ wydaje decyzję w ramach tzw. "uznania administracyjnego", swobodnie decydując o tym, czy w sprawie indywidualnej wystąpił przypadek, uzasadniający przyznanie tej formy świadczenia z pomocy społecznej. Na taki charakter wydawanej w sprawie decyzji (decyzja uznaniowa) wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "zasiłek może być przyznany". Tak więc zbadania przez Sąd wymaga to, czy uznanie było w ogóle dopuszczalne oraz czy nie przekroczono granic uznania przy wydawaniu decyzji, jak również czy prawidłowo uzasadniono wybór danego rozstrzygnięcia sprawy.
Jednocześnie w sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej. W ramach takiej kontroli nie mieści się badanie samego uznania administracyjnego, byłoby to bowiem przyjęcie przez sąd administracyjny roli kolejnego organu rozstrzygającego sprawę. Według Sądu, organy zasadnie wskazały, że przyznanie zasiłku celowego z pomocy społecznej nie jest prawnym obowiązkiem organów administracji i nie rodzi dla strony roszczenia o przyznanie świadczenia, a dla ośrodka pomocy społecznej obowiązku jego przyznania. Nie każdy potrzebujący może w każdym czasie uzyskać spełnienie pełnych oczekiwań, ze względu na ograniczone środki, jakimi dysponuje ośrodek pomocy społecznej. Organy pomocy społecznej muszą mieć bowiem na uwadze również potrzeby innych osób korzystających z pomocy ośrodka.
Nie ulega więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Jednocześnie Sąd zauważył, że orzekając w ramach uznania administracyjnego organ nie może podejmować decyzji w sposób dowolny, jest bowiem związany przepisami art. 7, art. 77 §1 i art. 80 K.p.a., jak również przywołanymi przepisami ustawy o pomocy społecznej. Przyznanie stronie pomocy pieniężnej (jej rodzaj, wysokość oraz okres, na który ma być przyznana) uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, bowiem rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku celowego organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy o pomocy społecznej, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia. Zaznaczono przy tym, że skarżący nie uprawdopodobnił większej wysokości kosztów poniesionych na zakup lekarstw, aniżeli kwota, która została mu przyznana zaskarżoną decyzją. Skarżący otrzymał zatem pomoc w wysokości na którą opiewała przedstawiona przez niego faktura z dnia 9 czerwca 2011 r. nr 281/2011 r., dokumentująca zakup leku [..]. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w granicach uznania administracyjnego i nie można jej zarzucić niezgodności z prawem.
Skargę kasacyjną złożył M.Z.. Zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1907/11, w części, w jakiej Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2011 r., nr [..], w takim zakresie, w jakim SKO nie przyznało skarżącemu zasiłku celowego w kwocie przewyższającej 215,66 zł.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie praw materialnego, tj.:
- a) art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przyznany skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 215,66 złotych odpowiada kryteriom przyznawania pomocy społecznej sformułowanym w powyższych przepisach;
- b) art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie niezbędnej potrzeby bytowej skarżącego polegającej na konieczności zakupu lekarstw na kwotę przewyższającą 215,66 złotych, w sytuacji gdy skarżący taką potrzebę wykazał;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80, 107 oraz 8 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącego w całości pomimo tego, że organ administracji (SKO) rozpatrując odwołanie wniesione przez skarżącego i orzekając co do istoty sprawy naruszyło przepisy:
- a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a, nie wyjaśniając dostatecznie okoliczności sprawy, pomijając część dowodów znajdujących się w aktach sprawy (tj. recepty znajdujące się w aktach sprawy, wraz z cenami wymienionych na nich lekarstw opatrzonymi pieczątkami apteki, a także informacje wynikające z karty pobytu w szpitalu wskazujące na konieczność przyjmowania przez skarżącego lekarstw wskazanych w powyższych receptach) i nie podejmując próby zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, (tj. ustalenia cen lekarstw zaleconych skarżącemu przez służbę zdrowia w inny sposób (na wypadek gdyby SKO uznało dane znajdujące się w aktach sprawy za niewystarczające), a zatem materiału dowodowego możliwego do zebrania, a istotnego dla ustalenia rozmiaru świadczenia socjalnego, tj. zasiłku socjalnego o jaki wnioskował skarżący) i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach faktycznych, których podstawę stanowił niepełny materiał dowodowy;
- b) art. 107 K.p.a. poprzez pominięcie w opisie stanu faktycznego zawartym w uzasadnieniu decyzji SKO faktu hospitalizacji skarżącego w maju 2011 r. i posiadania przez skarżącego recept na lekarstwa, kopie których to recept były załączone przez skarżącego do podania z dnia 10 czerwca 2011 r. i które to kopie znajdują się w aktach sprawy, a także poprzez niewskazanie w ww. uzasadnieniu powodów, z jakich Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło dowody przedstawione przez skarżącego jakimi były ww. recepty, wraz z cenami wymienionych na nich lekarstw opatrzonymi pieczątkami apteki, w powiązaniu z informacjami wynikającymi z karty pobytu w szpitalu;
a w konsekwencji
c) art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywatela do władzy publicznej, które to naruszenie jest szczególnie widoczne w kontekście ciężkiego stanu zdrowia i niepełnosprawności skarżącego.
W oparciu o powyższe zarzuty na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach kasacji.
W razie podniesienia w skardze kasacyjnej zarówno zarzutu naruszenia prawa procesowego, jak i zarzutu naruszenia norm prawa materialnego, w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSA i wsa 2005/6/120). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w postępowaniu administracyjnym wyczerpująco zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy, odnoszący się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Organy administracyjne ustaliły sytuację osobistą, rodzinną i majątkową wnioskodawcy. W ramach tych ustaleń nie pominięto części dowodów znajdujących się w aktach sprawy, tj. recept i informacji wynikających z kart pobytu w szpitalu.
Organ odwoławczy i Sąd pierwszej instancji nie kwestionowały pobytów skarżącego w szpitalu i jego niepełnosprawności. Podstawę orzekania stanowił także materiał dowodowy przedłożony przez wnioskodawcę. Dokumentom tym nie odmówiono wiarygodności. Ustalono natomiast, że faktura z 17 maja 2011 r., potwierdzająca zakup leków, stanowiła podstawę przyznania pomocy w maju 2011 r. W pozostałym zakresie nieprzyznanie pomocy przez Kolegium, które przecież uwzględniło fakturę z dnia 9 czerwca 2011 r. i przyznało zasiłek na lekarstwa w większym wymiarze, niż organ pierwszej instancji, była efektem oceny podjętej w ramach decyzji uznaniowej. Kwestia uznaniowości jest zaś zagadnieniem materialnoprawnym.
Materiał dowodowy został oceniony zgodnie z art. 80 K.p.a., a więc z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. W podstawie kasacji nie wskazano, który z przepisów art. 107 K.p.a. został naruszony. Niezależnie od tej wadliwości, odnosząc się do opisu naruszenia, stwierdzić należy, że nie został naruszony przepis art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odmówiono mocy dowodowej kartom informacyjnym z leczenia szpitalnego i receptom, załączonym do podania z dnia 10 czerwca 2011 r. Organ odwoławczy podał natomiast materialne przyczyny, dla których nie przyznał pomocy w żądanej wysokości. Ocena Sądu pierwszej instancji o braku naruszeń z zakresu postępowania dowodowego, tj. art. 77 1 i art. 80 K.p.a. oraz z zakresu formalnych wymogów decyzji (art. 107 K.p.a.) nie była więc uchybieniem wobec przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. Za takie naruszenie nie może być uznana odmowa uwzględnienia wniosku, mimo złego stanu zdrowia i niepełnosprawności wnioskodawcy. Innych okoliczności, mających wykazać uchybienie, w skardze kasacyjnej nie podniesiono. Postępowanie administracyjne było prowadzone z poszanowaniem reguł ustawowych, z zachowaniem kultury administrowania (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2011, s. 65-66). Wnioski złożone w niniejszej sprawie były jednymi z wielu podań składanych przez skarżącego. Wobec formy podań utrudniającej wręcz odczytanie treści, organy zachowały się w sposób, który można określić jako budzący zaufanie. Nawet tak sformułowane żądania zostały wnikliwie rozpatrzone. Organy nie uchybiły zatem dyspozycji art. 8 K.p.a.
Nie jest usprawiedliwiona materialna podstawa skargi kasacyjnej. Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie norm art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), polegające na pominięciu niezbędnej potrzeby bytowej skarżącego, tj. konieczności zakupu lekarstw na kwotę przewyższającą 215,66 zł. Zarzut ten, w powiązaniu ze sformułowanym w podstawie kasacji zarzutem naruszenia art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej, sprowadza się do twierdzenia o przekroczeniu granic uznania administracyjnego.
Sąd pierwszej instancji wyczerpująco przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia uznaniowego opartego o art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz trafnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia granic tego uznania. Kontrola decyzji uznaniowych jest przeprowadzana pod względem ich zgodności z prawem. Zbadania wymaga to, czy uznanie było w ogóle dopuszczalne, czy nie przekroczono granic uznania przy wydawaniu decyzji i czy prawidłowo uzasadniono wybór rozstrzygnięcia sprawy (patrz: Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 425; uzasadnienie wyroku NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08, niepublikowanego, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wybór rozstrzygnięcia powinien zaś być oparty o wyraźnie określone kryteria, którymi kierował się organ.
W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej – kryteria ustawowe sformułowane w art. 2 – 4 ustawy o pomocy społecznej. W ramach takiej kontroli nie mieści się badanie samego uznania administracyjnego (patrz: w/w wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08). Byłoby to bowiem przyjęcie przez sąd administracyjny roli kolejnego organu rozstrzygającego sprawę. Przedstawiając prawidłową charakterystykę rozstrzygnięć uznaniowych, Sąd pierwszej instancji w taki właśnie sposób zbadał legalność zaskarżonej decyzji. Analizując potrzeby skarżącego, dotychczasowe zaspokajanie tych potrzeb przez organ pomocy społecznej i możliwości organu, trafnie ocenił, że reformatoryjna decyzja Kolegium spełnia wymagania rozstrzygnięcia uznaniowego. Na podkreślenie zasługuje uwaga Sądu pierwszej instancji, że przepisy o zasiłku celowym nie rodzą dla strony roszczenia o przyznanie pomocy w żądanej wysokości, zaspokajającej wszystkie potrzeby wnioskodawcy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.