Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r. (sygn. akt III SA/Łd 79/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę G. J. (dalej również: skarżącej) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Łd 79/12) przyznano G. J. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Łodzi delegowała adw. S. C. do zastępstwa skarżącej z urzędu w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 79/12.
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r. (sygn. akt I OSK 1631/12) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. J. od wyroku z dnia 1 marca 2012 r. Odpis wyroku z dnia 7 lutego 2013 r. wraz uzasadnieniem został doręczony adw. S. C. w dniu 16 kwietnia 2013 r.
Dnia 23 czerwca 2013 r. G. J. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. (sygn. akt I OSK 1631/12).
Skarżąca wskazała, między innymi, że adwokat był przydzielony jedynie do sporządzenia skargi kasacyjnej. Ponadto, ani Sąd, ani adwokat nie informował skarżącej o terminie rozprawy. Skarżąca powołała się na art. 145 § 1 pkt 4 i 5, nie podając jednak aktu prawnego, w którym przepisy te są zawarte.
Co więcej, zdaniem skarżącej, informacje przedstawione przez nią Sądowi mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżąca wykazała bowiem, że wpłaty na termomodernizację są zbędne i prawdopodobnie zostały wprowadzone w celu nieuczciwego wzbogacenia się władz spółdzielni, kosztem mieszkańców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Skarżąca jako podstawę wznowienia podała art. 145 § 1 pkt 4 i 5. Naczelny Sąd Administracyjny domniemuje, że chodzi o art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.). Zgodnie z tymi przepisami, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie – między innymi – jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu lub jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga z dnia 23 czerwca 2013 r. nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Podstawy te, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynikają z art. 271-273 p.p.s.a. Podanie więc jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. powoduje, że sąd musi skargę odrzucić.
Konieczność odrzucenia skargi z dnia 23 czerwca 2013 r. wynika ponadto z art. 276 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się – co do zasady – odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Skarga z dnia 23 czerwca 2013 r. o wznowienie postępowania powinna była zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. W związku zaś z faktem, że skargę tę sporządziła osobiście G. J., jest ona – w świetle art. 175 § 1 p.p.s.a. niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1, art. 276 w związku z art. 175, art. 193 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.