Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1307/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie /zwany dalej WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej [..] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia 14 września 2011 r.
Nr [..] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej – uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:
pismem z dnia 29 lipca 2010 r. J.D., reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się do Prezydenta Miasta [..] /dalej: Prezydent/ o udostępnienie:
- 1) wykazu nieruchomości (z podziałem na zabudowane i niezabudowane), które zostały sprzedane przez Gminę Szczecin w drodze przetargu nieograniczonego od 1 stycznia 2005 r. do dnia złożenia wniosku, z uwzględnieniem ceny wywoławczej i ceny ustalonej w wyniku przetargu, lokalizacji nieruchomości, numeru działki, obrębu, powierzchni i numeru księgi wieczystej, jeśli ustanowiono;
- 2) wykazu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości (z podziałem na nieruchomości zabudowane i niezabudowane) na terenie Miasta Szczecin w drodze przetargu nieograniczonego od 1 stycznia 2005 r. do dnia złożenia wniosku, z uwzględnieniem ceny wywoławczej i ceny ustalonej w wyniku przetargu, lokalizacji nieruchomości, numeru działki, obrębu, powierzchni i numeru księgi wieczystej, jeśli ustanowiono;
- 3) wykazu nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym na terenie Miasta Szczecin - z podaniem lokalizacji nieruchomości - numeru działki i obrębu, powierzchni i numeru księgi wieczystej, jeśli ustanowiono - których nie zabudowano w terminie zgodnie z treścią zawartej umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste w okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia złożenia wniosku;
- 4) wykazu nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym na terenie Miasta Szczecin - z podaniem lokalizacji nieruchomości - numeru działki i obrębu, powierzchni i numeru księgi wieczystej, jeśli ustanowiono - wobec których z powodu przekroczenia terminu do zabudowy wynikającego z treści zawartej umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste wszczęto postępowanie o ustalenie opłaty dodatkowej w okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia złożenia wniosku;
- 5) wykazu nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym na terenie Miasta Szczecin - z podaniem lokalizacji nieruchomości - numeru działki i obrębu, powierzchni i numeru księgi wieczystej, jeśli ustanowiono - wobec których z powodu przekroczenia terminu do zabudowy wynikającego z treści zawartej umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste nie wszczęto postępowania o ustalenie opłaty dodatkowej w okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia złożenia wniosku;
- 6) wykazu spraw załatwionych pozytywną decyzją w zakresie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na terenie Miasta Szczecin w prawo własności - z podaniem lokalizacji nieruchomości - numeru działki i obrębu, powierzchni i numeru księgi wieczystej, jeśli ustanowiono - w okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia złożenia wniosku, ze szczególnym uwzględnieniem kolejności wpływu wniosku o przekształcenie (poprzez podanie indywidualnego numeru wpływu do Urzędu Miasta, względnie sygnatury akt postępowania w sprawie przekształcenia) i terminu jego rozpoznania.
Decyzją z dnia 24 września 2010 r. Nr [..] Prezydent, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej K.p.a., umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wskazując, że ostateczną decyzją z dnia 29 czerwca 2010 r. Nr [..] odmówił już stronie udostępnienia informacji publicznej w takim samym zakresie, jak we wniosku z dnia 29 lipca 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] /dalej: SKO lub Kolegium/, decyzją z dnia 16 listopada 2010 r. Nr [..], uchyliło zaskarżoną decyzję i wskazało, że umorzenie postępowania może nastąpić tylko w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej: u.d.i.p.), a w toku postępowania o jej udzielenie brak jest podstaw do samodzielnego stosowania art. 105 § 1 K.p.a. Ponadto, mimo wskazania we wnioskach tych samych początkowych dat sporządzenia wykazów, różniły się one datami ich zakończenia, odnoszonymi do dat wpływu wniosków do organu (odpowiednio 5 marca i 5 sierpnia 2010 r.).
Kolejną decyzją z dnia 26 stycznia 2011 r. Nr WGN/IV/RR/7223/27/10-2 Prezydent odmówił J.D. udostępnienia wnioskowanej informacji wskazując, że spełnia ona kryterium informacji publicznej przetworzonej, do której wytworzenia konieczne jest intelektualne zaangażowanie podmiotu (pracowników urzędu) przygotowującego informację, zaś wnioskodawca w dostatecznym stopniu nie wykazał, jako warunkującej jej udzielenie przesłanki, szczególnej istotności dla interesu publicznego. Również tę decyzję Kolegium uchyliło w całości (decyzja z dnia 22 marca 2011 r. Nr [..]) i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazało, że poza sporem pozostaje, iż wnioskowana przez J.D. informacja ma charakter informacji publicznej, to jednak stanowisko organu I instancji wskazujące na potrzebę wykonania czynności polegających na zebraniu dokumentów źródłowych, ich selekcji oraz sporządzeniu na tej podstawie stosownych zestawień, nie dawało podstawy do uznania żądanej informacji publicznej za przetworzoną. Gdyby jednak nawet tak uznać, pozyskanie takiej wiedzy niewątpliwie wpłynęłoby na usprawnienie funkcjonowania gminy i zwiększeniu nadzoru nad realizacją umów.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent pismem z dnia 19 maja 2011 r. poinformował wnioskodawcę, że informacje dotycząca wykazów określonych w pkt 1 i 2 wniosku dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w Szczecinie w postaci wykazów nieruchomości, ogłoszeń o przetargach i informacji o ich wynikach. Natomiast decyzją z dnia 27 maja 2011 r. Nr [..] odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym punktami 3-6 wniosku, powołując się na brak prawnego obowiązku posiadania takich wykazów, ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikające z przepisów dotyczących ochrony informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych (w tym związanych z ochroną danych osobowych, prywatności osób fizycznych i stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy).
W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie skutkujące odmową udostępnienia żądanej informacji publicznej, naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż zawnioskowana informacja publiczna jest informacją przetworzoną i nie zostanie wykorzystana w sposób szczególnie istotny dla interesu publicznego, naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż zawnioskowana informacja publiczna podlega ograniczeniom przewidzianym w tym przepisie, a także naruszenie przepisu art. 14 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie.
Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Kolegium decyzją z dnia 14 września 2011 r. Nr [..], uchyliło w całości decyzję Prezydenta z dnia 27 maja 2011 r. i orzekło o umorzeniu postępowania przed organem I instancji. W ocenie organu, żądanie wnioskodawcy dotyczy udostępnienia informacji prostej, gdyż kategorii informacji publicznej (prostej bądź przetworzonej) nie determinują rutynowe działania organu towarzyszące rozpatrywaniu danego wniosku, tj. ustalenie, czy żądana informacja jest informacją publiczną, czy organ nią dysponuje oraz podejmowane w związku z tym czynności w postaci przeglądania posiadanych archiwów, rejestrów, wydanych rozstrzygnięć i innych dokumentów utrwalających działanie organu. Charakteru informacji publicznej z prostej na przetworzoną nie zmienia także konieczność usunięcia z treści decyzji pewnych jej elementów ze względu na wymogi ochrony danych osobowych. Zdaniem Kolegium, analogiczne zasady należy zastosować do innych dokumentów wytwarzanych w ramach działalności przez organy władzy publicznej, w tym do zawieranych przez gminę umów.
O tym, czy dana informacja publiczna ma charakter prosty czy przetworzony nie przesądza również nakład pracy konieczny do rozpatrzenia wniosku oraz koszty związane z udzieleniem informacji, które mogą być jedynie podstawą do ewentualnego obciążenia nimi wnioskodawcy. Według Kolegium, nie sposób mówić o czynniku intelektualnym, czy analizie, jeśli w ramach udzielania informacji dokonuje się "mechanicznego" grupowania, czy porządkowania danych wg pewnych obiektywnych cech (zabudowane/niezabudowane, wszczęto/nie wszczęto postępowania o ustalenie opłaty dodatkowej, itd.), bez uruchamiania przez ich wykonawcę twórczych, czy analitycznych procesów myślowych. Nie jest w szczególności przetworzeniem informacji publicznej sporządzenie uporządkowanego spisu wyszukanych dokumentów urzędowych (decyzji, postanowień, umów).
Jednocześnie Kolegium za przekonujący uznało pogląd strony odwołującej się, że co do zasady gmina racjonalnie prowadząca gospodarkę nieruchomościami powinna dysponować wnioskowanymi informacjami bez dodatkowego "intelektualnego" zaangażowania podmiotu i jego pracowników, gdyż brak łatwej dostępności wnioskowanych informacji oznaczałby w praktyce niemożność należytego wykonywania obowiązków gminy w zakresie egzekwowania umów dotyczących użytkowania wieczystego oraz pozbawiałby ją wiedzy o aktualnie posiadanym mieniu.
W skardze na tę decyzję Prokurator Prokuratury Rejonowej [..], wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 2 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy zaistniały podstawy do udzielenia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, podczas gdy ma ona charakter informacji publicznej przetworzonej, a organ I instancji zaniechał wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za jej udzieleniem;
- 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że zawnioskowana informacja jest informacją publiczną prostą, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż jest to informacja publiczna przetworzona;
- 3) art. 107 § 1 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji i ograniczenie się wyłącznie do przywołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
- 4) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania przed organem I instancji, podczas gdy postępowanie to nie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. zawnioskował również pełnomocnik J.D.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu do czasu jego uprawomocnienia się. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, że zakres pytań sformułowanych przez J.D. mieści się w kategorii informacji publicznej, zaś kwestią sporną była odmienna ocena charakteru informacji objętych pkt 3 – 6 wniosku z dnia 29 lipca 2010 r. Zakres żądanych przez J.D. informacji w formie wykazów, zawierających szereg szczegółowych danych, które organ musiałby uzyskać z wielu źródeł, rejestrów i aktów notarialnych nie pozwalał na uznanie, że informacje te miały charakter informacji prostej. O takim jej charakterze mogłoby przesądzać jedynie proste zsumowanie poszczególnych kategorii spraw, obliczenia ilości wydanych decyzji, czy też prowadzonych postępowań na podstawie prowadzonych rejestrów, wykazów, sporządzonych planów lub sprawozdań z poszczególnych zakresów działalności.
Nie sposób odmówić nadania skutkom działań organu cech informacji publicznej przetworzonej w sytuacji, gdy nawet w oparciu o posiadane dane, organ musi podjąć kroki mające na celu stworzenie nowego wykazu spraw, do którego prowadzenia nie obligują go przepisy prawa, a którego sporządzenie nastąpić miałoby według kryteriów określonych przez wnioskującego i wymagałoby sięgnięcia do różnych źródeł, których organ nie jest w stanie jednoznacznie wyodrębnić, a dających potencjalną możliwość uzyskania żądanej informacji. WSA powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że w niektórych przypadkach rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie ma się do czynienia z żądaniem informacji publicznej przetworzonej. Wniosek J.D. o sporządzenie wykazu nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym, których nie zabudowano w terminie zgodnie z umową o oddanie jej w użytkowanie za okres od 1 stycznia 2001 r., w sytuacji, gdy organ takiego wykazu prowadzić nie musi i nie posiada, a następnie żądanie wyszczególnienia, w której z tych spraw wszczęto lub nie wszczęto postępowania w sprawie ustalenia opłaty dodatkowej, wymaga sięgnięcia do wszystkich aktów notarialnych dotyczących umów o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste z okresu ostatnich prawie 10 lat.
Nie jest to działanie - również z technicznego punktu widzenia - proste, tym bardziej, że dotyczyć może również spraw zamkniętych, w których uległy zmianie zapisy umowy, zmiany użytkowników wieczystych, itp. W takiej sytuacji pod kwalifikację za informację przetworzoną podpada również sporządzenie wykazu spraw załatwionych pozytywną decyzją o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z podaniem szczegółowych danych nieruchomości, w tym uwzględnienia kolejności wpływu wniosku o przekształcenie, poprzez podanie indywidualnego numeru wpływu do Urzędu Miasta i terminu jego rozpoznania za okres 10 lat. WSA nie podzielił stanowiska Kolegium, że w rozpoznawanej sprawie podstawę uznania wnioskowanych danych za informację przetworzoną stanowić mogłoby podjęcie przez organ I instancji działań w zakresie oceny rodzaju i źródeł informacji, do których niezbędne byłoby sięgnięcie w toku udzielania informacji, a także przedstawienie, w jaki sposób organ ten sprawuje nadzór na zagadnieniami objętymi wnioskiem.
Już sam zakres oczekiwanych informacji określony w pkt 3-6 wniosku z dnia 29 lipca 2010 r. wskazywał na brak posiadania przez nie charakteru informacji prostej. Za zasadny uznano także zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 2 K.p.a. polegający na zaniechaniu uzasadnienia w zaskarżonej decyzji powodów umorzenia postępowania przed organem I instancji, które Kolegium ujawniło dopiero w odpowiedzi na skargę. Organ niezasadnie również przyjął, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie zamiast "udzielenia informacji publicznej" jest "odmowa udzielenia informacji publicznej", co w przypadku konieczności udzielenia tego rodzaju informacji w drodze czynności materialno-technicznej, czyniło to postępowanie bezprzedmiotowym. W wytycznych WSA wskazał na obowiązek organu odwoławczego uwzględnienia dokonanej wykładni art. 3 u.d.i.p. oraz dokonania oceny pozostałych przesłanek, od których spełnienia uzależnione jest udzielenie mających postać informacji przetworzonej, wykazów wymienionych w pkt od 3 do 6 wniosku J.D., w zakresie i formie w nim określonej, ze szczególnym uwzględnieniem, czy uzyskanie takiej informacji przez wnioskodawcę jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W skardze kasacyjnej J.D., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że żądany przez skarżącego wykaz stanowi informację przetworzoną.
Na tej podstawie sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu naprowadzono, że WSA pominął przywołane przez skarżącego bogate oraz aktualne orzecznictwo sądowe odnoszące się do pojęcia informacji prostej i przetworzonej, opierając się przy wydawaniu orzeczenia głównie na swoim przekonaniu i wskazując tylko jeden wyrok, "w dodatku datowany na 2004 rok." Wskazując na argumenty podniesione w piśmie z dnia 17 lutego 2012 r. zakwestionowano prawidłowość stanowiska WSA, że w analizowanym przypadku sam rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie dotyczy ona udostępnienia informacji przetworzonej. Powołując się na "najnowszą linię orzeczniczą" sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. I OSK 977/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 lutego 2011 r. II SA/Kr 1455/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2009 r. II SA/Wa 978/09 i z dnia 4 lutego 2010 r. II SA/Wa 1474/09) podniesiono, że nakład pracy konieczny do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej oraz koszty z tym związane nie przesądzają o tym, czy dana informacja ma charakter prosty czy przetworzony.
Pracochłonność i koszty rozpatrzenia wniosku zgodnie ze wskazanymi przez wnioskującego kryteriami mogą stanowić podstawę do ewentualnego obciążenia go kosztami jej udzielenia, jednak nie mogą zwalniać organu z tego obowiązku. Czynności takie jak selekcja dokumentów i ich analiza pod względem treści są zwykłymi czynnościami, które nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych danych, jako informacji publicznej przetworzonej. Jeżeli organ nie jest w stanie "od ręki" udostępnić jakichś informacji, tylko jest w tym celu zmuszony do zaangażowania dodatkowych sił i środków nie oznacza to, że żądana informacja uzyskuje status przetworzonej, której uzyskanie obwarowane jest spełnieniem warunku legitymowania się szczególnym interesem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 270 z 2012 r., dalej: p.p.s.a./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny związany był podstawą powołaną w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a to art. 2 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że żądany przez skarżącego wykaz stanowi informację przetworzoną.
W doktrynie przyjmuje się, że przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego. Z kolei pod pojęciem "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego rozumie się błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie określonej normy prawnej /zob. H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna, W-wa 2008, str. 225-226/. W orzecznictwie natomiast prezentowane jest stanowisko, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, to mylne rozumienie treści zastosowanego przepisu, a naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie, to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego i poddanie tego stanu faktycznego ocenie prawnej na podstawie treści normy prawnej /tak NSA w wyroku z dnia 9 lutego 2012r. sygn. II GSK 1532/10 LEX nr 1137888/.
Dodać też należy, że prawidłowe sformułowanie zarzutów z podstawy kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wymaga, by wnoszący skargę kasacyjną wskazał, na czym polegało mylne rozumienie przez sąd treści zakwestionowanego przepisu i jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie określił, na czym polegało mylne rozumienie art. 2 ust. 2 i.d.i.p., ani nie podał, jaka powinna być prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu. Natomiast lektura uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej jednoznacznie wskazuje, że skarżącemu kasacyjnie w istocie chodziło o podważenie stanu faktycznego przyjętego przez WSA za podstawę zaskarżonego wyroku. Kwestionowane są bowiem ustalenia, że żądana wnioskiem z dnia 29 lipca 2010 r. informacja ma charakteru informacji publicznej przetworzonej; w ocenie skarżącego kasacyjnie jest informacją prostą. Przy takim zarzucie i argumentacji skarga kasacyjna zmierza do zakwestionowania stanu faktycznego przyjętego przez WSA w zaskarżonym wyroku.
Tymczasem ustalenia faktyczne mogą być podważane wyłącznie z podstawy kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo, w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. II OSK 270/08 /Legalis/ stwierdzono, że ustalenia faktyczne nie mogą być kwestionowane poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego /.../. Stan faktyczny sprawy jest wynikiem postępowania dowodowego, czyli stosowania przepisów postępowania.
Zatem kwestionowanie stanu faktycznego powinno się opierać na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, przy czym powinny to być przepisy regulujące postępowania przed organem administracji, gdyż to w postępowaniu przed organem administracji dokonuje się ustaleń faktycznych Wobec tego kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z innymi przepisami tej ustawy, względnie przepisami K.p.a. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, możliwa jest ocena naruszenia przepisów prawa materialnego /zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2011r. II FSK 775/10 LEX nr 964529/.
Mając na uwadze powyższe uwagi należy stwierdzić, że sposób sformułowania podstaw, na których oparta została skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym sprawy ustalonym przez Sąd I instancji. Wynika z niego, że informacja publiczna żądana przez wnioskodawcę ma charakter informacji przetworzonej. Ma to ten skutek, że Kolegium naruszyło art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ponadto, że brak uzasadnienia w zaskarżonej decyzji powodów umorzenia postępowania przed organem I instancji narusza przepis art. 107 K.p.a.
W takim stanie faktycznym sprawy zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Dodatkowym argumentem takiej oceny jest i to, że przepis art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego, nie był w ogóle przez WSA stosowany.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji.