Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 213/13 oddalił skargę Z. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd wskazał, że pismem z dnia 4 grudnia 1990 r. Z. B., W. J. i S.J. zwrócili się do Urzędu Rejonowego Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami w Ł. z wnioskiem o przyznanie ekwiwalentu z tytułu pozostawienia mienia poza obecnymi granicami państwa polskiego w miejscowości B., pow. O., woj. [...].
Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił Z.B., M.W., W.Ś., E.J. i T. J. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez B. J. we wsi B. tj. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda [...] wymienił i opisał w sposób szczegółowy zebrane w sprawie dowody świadczące o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał poza tym, że w trakcie prowadzonego postępowania organ ustalił, że nie doszło do podziału majątku B. oraz, że na dzień 1 września 1939 r. i na dzień opuszczenia nieruchomości właścicielem był B. J. a S.J. otrzymał nieruchomość we wsi D.za nieruchomość pozostawioną przez B.J..
Organ pierwszej instancji ustalił poza tym, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. Wydział V Cywilny z dnia 24 stycznia 1979 r., sygn. akt V.Ns.ll.16/79 spadek po B. J. na podstawie ustawy nabyły dzieci Z. B., W.J., S.J. każde po 1/3 części.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w B. Wydział II Cywilny z dnia 5 października 2000 r., sygn. akt II Ns 2216/00 spadek po W. J. zmarłym dnia 21 marca 1993 r., na podstawie ustawy nabyli żona – P.J., dzieci – M. W., P. J. każde w 1/3 części.
Zgodnie zaś z postanowieniem Sądu Rejonowego w B. Wydział II Cywilny z dnia 18 maja 2000 r., sygn. akt MNs 1589/00 spadek po P. J. zmarłej 6 marca 2000 r. na podstawie testamentu z dnia 4 listopada 1997r. otwartego i ogłoszonego w Sądzie Rejonowym w B. w sprawie II Ns 1589/00 nabyła W. Ś. w całości.
Zgodnie z kopią poświadczoną za zgodność z oryginałem postanowienia Sądu Rejonowego w T. XI Wydział Cywilny z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt XI Ns 1643/08 o stwierdzeniu nabycia spadku po S. J. zmarłym dnia 10 czerwca 1993 r. na podstawie przepisów ustawy nabyli: żona H. J. w 1/2 części oraz siostra Z. B. w 1/4 części i bratanica M. W. oraz bratanek P. J. po 1/8 części każde z nich.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. XI Wydział Cywilny z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt XI Ns 314/08 o stwierdzeniu nabycia spadku po P. J. zmarłym dnia 22 lipca 2001 r. w N. ostatnio stale zamieszkałym w T. na podstawie ustawy nabyli: żona E. J. oraz syn T. J. po 1/2 części każde z nich.
Wojewoda [...] wyjaśnił ponadto, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] wezwał wnioskodawców do wskazania w terminie dwóch miesięcy jednej z form realizacji prawa do rekompensaty, wskazania numeru konta, dostarczenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość pozostawionej nieruchomości oraz dołączenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym zostanie określona wartość nieruchomości położonej w D. o pow. 10,74 ha wraz z budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. W postanowieniu niniejszym pouczono strony postępowania, że w przypadku nie złożenia operatów szacunkowych sprawa zostanie rozstrzygnięta w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy.
Organ podał, że zgodnie ze zwrotnymi potwierdzenia odbioru, termin do dostarczenia wymaganych w sprawie dokumentów upłynął w dniu 16 sierpnia 2011 r. Za wyjątkiem W. Ś. strony nie wskazały formy realizacji prawa do rekompensaty a przede wszystkim nie dostarczyły operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionych poza granicami państwa polskiego i operatu określającego wartość nabytej w ramach częściowej realizacji prawa do rekompensaty nieruchomości.
Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wniosła Z.B..
Po rozpatrzeniu odwołania Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Minister wskazał, że organ wojewódzki zobowiązał skarżącą do złożenia dwóch operatów szacunkowych tj. dotyczącego majątku "zabużańskiego" i mienia nabytego w ramach rekompensaty, aby ustalić, w jakiej części owa rekompensata została już dokonana tj. czy wyczerpuje - przewidziane w art. 13 ust. 2 ustawy u z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) - 20% wartości mienia pozostawionego. Obowiązek zaś przedłożenia operatu dotyczącego nieruchomości nabytej w ramach rekompensaty wynikał z art. 7 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 6 ust. 3 w/w ustawy, a niewykonanie tego obowiązku przez stronę, musi zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy skutkować wydaniem decyzji odmownej.
Jednocześnie odnosząc się do treści odwołania złożonego przez Z. B., z którego wynika, że strony postępowania złożyły elaborat szacunkowy pozostawionego mienia na sumę 1 205 166,00 zł, organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. elaborat szacunkowy nie może stanowić dowodu w sprawie z uwagi na fakt, iż został on wykonany w oparciu o przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 1970 r. "w sprawie zaliczania wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na pokrycie opłat z tytułu użytkowania wieczystego terenu i ceny sprzedaży położonych na nim budynków" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1976 r. "zmieniającego rozporządzenie w sprawie zaliczania wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na pokrycie opłat z tytułu użytkowania wieczystego", które to przepisy zostały uchylone z dniem 1 sierpnia 1985r. i nie obowiązują obecnie. Minister podkreślił przy tym, że zgodnie z obowiązującym art. 156 ust. 3 w zw. z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.10 Nr 102 poz. 651 j.t.) "operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154".
Reasumując, Minister Skarbu Państwa podniósł, że Wojewoda [...] informował strony postępowania o konieczności złożenia wycen wspomnianego mienia. Strony zostały również pouczone o konsekwencjach związanych z odmową złożenia operatów szacunkowych, ale z obowiązku tego nie wywiązały się.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu Z.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wyjaśniła, że jej ojciec B.J. został zmuszony, po wojnie, do opuszczenia miejsca zamieszkania i pozostawienia całego dobytku. Wskazała, że na podstawie umowy międzynarodowej z dnia 9 września 1944 r. miedzy PKWN i Białoruską republiką radziecką, miał uzyskać zwrot wartości mienia, co nie nastąpiło. Podniosła ponadto, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organów jakoby S. J. zrealizował prawo do rekompensaty na podstawie odrębnych przepisów. Wyjaśniła, że otrzymał on gospodarstwo rolne we wsi D. na podstawie reformy rolnej w czasie, gdy jeszcze żył B.J.. Nie mógł on zatem zrealizować prawa do rekompensaty za żyjącego właściciela pozostawionej nieruchomości. Podała, że po raz pierwszy z podaniem o przyznanie rekompensaty zwróciła się w dniu 14 grudnia 1978 r., do podania załączyła: opis pozostawionego mienia, zaświadczenie na prawo do ewakuacji, elaborat szacunkowy naniesień budowlanych pozostawionych we wsi B., który to był warunkiem koniecznym przyjęcia podania. Po raz drugi zwróciła się z podaniem w 1990 r. załączając do podania postanowienie Sądu Rejonowego w Ł., o nabyciu spadku po B.J..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skargę należy uznać za niezasadną.
Przytaczając treść przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), Sąd wskazał, że skoro na skutek braku operatu szacunkowego, którego sporządzenie jest obowiązkiem strony, organ nie może dokonać potwierdzenia prawa do rekompensaty, a przyczyną tego są następcze wobec wydanego postanowienia braki wniosku, który strona ma obowiązek wypełnić (art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4), to uznać należy, że zaistniały podstawy do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. z powodu niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2.
Sąd podniósł, że w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] Wojewoda [...], wezwał strony m.in. do przedłożenia operatu szacunkowego, a w uzasadnieniu zaznaczył, iż dokonanie przez strony czynności wskazanych w postanowieniu jest niezbędnym warunkiem zakończenia przedmiotowego postępowania w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto w piśmie z dnia 2 września 2011 r. organ pierwszej instancji poinformował wnioskodawców, że w związku z upływem zakreślonego ww. postanowieniem dwumiesięcznego terminu na przedłożenie operatu szacunkowego, dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił będzie podstawę zakończenia niniejszej sprawy decyzją odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie zarówno przez Wojewodę, jak i Ministra Skarbu Państwa, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 kpa. W toku postępowania nie naruszono przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Sąd za nietrafny uznał również zarzut, jakoby S. J. nie zrealizował prawa do rekompensaty, wskazując, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dokumenty, na które wskazał również organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, z których wprost wynika, iż S.J. nabył nieruchomość rolną w miejscowości D., w zamian za gospodarstwo rolne położone w miejscowości B., pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto w ocenie Sądu zarzuty dotyczące przewlekłości prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, pozostają w tej sprawie bez znaczenia gdyż nie to nie "szybkość" postępowania była przedmiotem niniejszej skargi. Argumenty te, nawet jeśli słuszne, pozostają bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Z. B.. Wskazując na obie podstawy wymienione w art. 174 § 1 i 2 p.p.s.a., skarżąca podniosła następujące zarzuty:
- I) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nierozpoznanie sprawy w jej granicach,
- 2. art. 150 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy powinna ona skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji,
- II) naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowywanie w związku z bezpodstawnym uznaniem, że skarżąca miała obowiązek dołączyć do wniosku operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym określona zostanie wartość nieruchomości otrzymanych przez S. J. we wsi D. w sytuacji, gdy:
- a) nieruchomość otrzymana przez S. J. we wsi D. o powierzchni 10,74 ha otrzymana została przez niego na podstawie reformy rolnej i jej otrzymanie nie stanowiło realizacji prawa do rekompensaty przysługującego żyjącemu B. J.,
- b) S. J. nie był osobą uprawnioną do realizacji prawa do rekompensaty z tytułu mienia pozostawionego przez B.J. poza obecnymi granicami państwa polskiego w miejscowości B., pow. O., woj. [...], albowiem otrzymał ją w czasie, gdy żył B. J. - osoba wyłącznie uprawniona w tej dacie do realizacji prawa rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza obecnymi granicami państwa polskiego w miejscowości B., pow. O., woj. [...],
- 2. art. 156 ust. 3 w zw. z art. 154 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie w sprawie i uznanie, że złożony przez Skarżącą Z. B. elaborat szacunkowy pozostawionego mienia nie może stanowić dowodu w sprawie, w sytuacji gdy elaborat szacunkowy został sporządzony i złożony jako dowód w sprawie przed dniem wejścia w życie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a w konsekwencji do jego oceny, w tym do oceny jego mocy dowodowej nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 156 ust. 3 w zw. z art. 154 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
- 3. art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 Iipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania i uznania, że skarżąca nie złożyła wymaganego operatu, w którym określona została wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji gdy skarżąca złożyła elaborat szacunkowy określający wartość pozostawionego mienia poza obecnymi granicami państwa polskiego w miejscowości B., pow. O., woj. [...].
- 4. art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w sprawie zaistniały podstawy do odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z powodu niespełnienia przez Skarżącą wymogów wynikających z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, gdy wszystkie warunki formalne i wymogi złożonego wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty należało uznać za spełnione.
Mając na uwadze powyższe, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że podniesione w petitum zarzuty dowodzą, iż brak jest podstaw do kwestionowania ważności i prawidłowości złożonego przez nią elaboratu szacunkowego określającego wartość pozostawionego mienia poza obecnymi granicami państwa polskiego w miejscowości B..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że jeśli w sprawie nie zachodzą przyczyny nieważności Sąd ten rozpoznaje sprawę w ramach przytoczonych zarzutów. W niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy nieważności, a wobec tego można było przystąpić do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podniesiono zarówno zarzuty naruszenia norm prawa materialnego, jak też przepisów procesowych. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na wykazaniu, że błędnie organy administracji publicznej uznały, że skarżąca nie przedłożyła operatu szacunkowego mienia pozostawionego przez B. J. a ponadto, że miała obowiązek dołączenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym określona zostanie wartość nieruchomości otrzymanych przez S. J. we wsi D.. Tym samym doszło do naruszenia art.7 ust.1 pkt 3 i 4, a w konsekwencji art.7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz.1418 ze zm.), powoływanej dalej, jako " ustawa zabużańska".
Wymaga zatem przypomnienia, że stosownie do art.7 ust.2 wymienionej ustawy Wojewoda, po wszczęciu postępowania, dokonuje oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art.
- 6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę do:
- 1) wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, określonej w art. 13 ust. 1;
- 2) wskazania numeru rachunku bankowego, w przypadku wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu;
- 3) dołączenia do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1, operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej;
- 4) w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 3, dołączenia również operatu szacunkowego, w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali.
Treść powyższego przepisu nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że to obowiązkiem strony jest dołączenie operatu szacunkowego określającego wartość mienia pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania strona skarżąca kwestionuje nałożony na nią obowiązek przedłożenia operatu szacunkowego wyceniającego wartość mienia pozostawionego przez B. J., gdyż uważa, że skoro złożyła elaborat szacunkowy naniesień budowlanych załączony do jej podania z dnia 14 grudnia 1978 r., to tym samym nie ma obowiązku składania nowego operatu. Ponadto skarżąca nie zgadza się także ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie i z Sądem I instancji, że miała obowiązek przedłożenia operatu szacunkowego wyceniającego wartość nieruchomości otrzymanych przez S. J. we wsi D..
Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że słusznie uznał Minister Skarbu Państwa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że elaborat szacunkowy sporządzony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 1970 r. " w sprawie zaliczania wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na pokrycie opłat z tytułu użytkowania wieczystego terenu i ceny sprzedaży położonych na nim budynków" oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1976 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zaliczania wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na pokrycie opłat z tytułu użytkowania wieczystego, które to akty zostały uchylone w 1985 r., nie może stanowić dowodu w sprawie. Z brzmienia art. 156 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wynika, że operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Ponadto zgodnie z ust. 4 art. 156 cytowanej ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził.
Wobec treści przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że złożony przez skarżącą operat szacunkowy nie mógł stanowić podstawy do wyliczenia wysokości rekompensaty z uwagi na zmianę stanu prawnego, co stanowi przesłankę negatywną wymienioną w ust.3 art.156 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Należy także podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie i Sądu I instancji co do tego, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty, z których bez żadnych wątpliwości wynika, że S. J. otrzymał gospodarstwo rolne położone we wsi D. o powierzchni 10,74 ha, jako ekwiwalent za pozostawione mienie w miejscowości B., pow. O., woj. [...]. Są to dokumenty urzędowe, decyzje które pozostają w obrocie prawnym. W aktach sprawy znajdują się: pismo Starosty Powiatowego z dnia 26 lipca 2010 r. stwierdzające, że "S.J. zrealizował ekwiwalent za mienie zabużańskie", dokument nadania ziemi dla S. J. z dnia [...] grudnia 1960 r., decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. o zwolnieniu S. J. - jako repatrianta, który pozostawił nieruchomość poza granicami państwa - od obowiązku uiszczenia ceny nabycia nieruchomości z dnia [...] grudnia 1960 r., orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Nr [...] z dnia [...] maja 1946 r., podanie S.J. skierowane do Powiatowego Oddziału Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w S. z [...] marca 1946 r. " o przydzielenie mi gospodarstwa poniemieckiego za pozostawione za Bugiem we wsi B. gospodarstwo (...)", a także dokumenty załączone do pisma Starostwa Powiatowego w N. z dnia 14 marca 2011 r. zawierające dokładny opis gospodarstwa rolnego, które otrzymał S. J..
Biorąc pod uwagę treść wymienionych dokumentów Wojewoda słusznie wezwał stronę do przedłożenia operatu szacunkowego gospodarstwa rolnego, które otrzymał S. J., jako ekwiwalent za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego. Okoliczność, że w dacie przyznania gospodarstwa rolnego S.J., żył B.J. nie świadczy o tym, że S.J. nie skorzystał z prawa repatrianta do otrzymania ekwiwalentu za mienie pozostawione za Bugiem.
W kontekście powyższego w sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art.7 ust.2 ustawy zabużańskiej, gdyż brak wymienionych operatów szacunkowych stanowił brak następczy wniosku składanego w trybie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty wszczynane jest na wniosek, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., przy czym wniosek ten musi być też uzupełniony o operaty szacunkowe określające zarówno wartość nieruchomości pozostawionej, jak i wartość praw już otrzymanych na poczet obecnego prawa do rekompensaty (art. 7 ust. 1 pkt 3 i 4). Nie dołączenie w terminie wyznaczonym przez organ żądanych operatów szacunkowych należy, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, traktować jako braki następcze wniosku wszczynającego postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.