Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1642/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt: II SA/Wa 1747/14 w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną przez K.I.G.E. i T. decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [..] sierpnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [..] maja 2014 r., w punkcie drugim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, w punkcie trzecim zasądził od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz K.I.G.E. i T. kwotę 474 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

K.I.G.E. i T. wystąpiła w dniu 20 marca 2014 r. do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. 1. odpowiedzi na pytanie, czy w okresie od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek Prezes UKE wszczął postępowania kontrolne lub pokontrolne względem jakichkolwiek przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
2. 2. w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, o udostępnienie kopii pism zawiadamiających tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych o wszczęciu postępowań kontrolnych lub pokontrolnych, o których mowa w punkcie 1;
3. 3. odpowiedzi na pytanie, czy w okresie od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek Prezes UKE zakończył jakiekolwiek postępowania kontrolne lub pokontrolne względem jakichkolwiek przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
4. 4. w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3, o odpowiedź na pytanie, jak zakończyły się postępowania kontrolne lub pokontrolne, zakończone w okresie od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek;
5. 5. w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 o udostępnienie kopii pism, decyzji, zaleceń pokontrolnych itp. kończących postępowania kontrolne lub pokontrolne, o których mowa w pytaniu 3;
6. 6. o udostępnienie kopii pism wszczynających postępowania zmierzające do nałożenia kar pieniężnych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w dniu 31 marca 2014 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, dla jakiego zażądano przetworzonych informacji w zakresie wskazanym w punkcie 2, 4, 5 i 6 wniosku.

Wnioskodawca w dniu 8 kwietnia 2014 r. udzielił odpowiedzi, że w jego ocenie, zebranie i sporządzenie kopii dokumentów nie oznacza, że żądanie dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej. Odpowiedź na wniosek wymaga prostej selekcji dokumentów zwykłymi czynnościami, które nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji przetworzonej, a są to dokumenty szczególnie istotne dla interesu publicznego i powinny zostać udostępnione w żądanym zakresie.

Decyzją z dnia [..] maja 2014 r., znak: [..] Prezes UKE odmówił KIGEiT udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku w zakresie:

1. 1. udostępnienia kopii pism zawiadamiających o wszczęciu postępowań kontrolnych lub pokontrolnych względem jakichkolwiek przedsiębiorców telekomunikacyjnych, z okresu od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia odpowiedzi na Wniosek o informację publiczną;
2. 2. udzielenia odpowiedzi na pytanie, jak zakończyły się postępowania kontrolne lub pokontrolne względem jakichkolwiek przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zakończone w okresie od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną;
3. 3. udostępnienia kopii pism (decyzji, zaleceń pokontrolnych, itp.) kończących postępowania kontrolne lub pokontrolne względem jakichkolwiek przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zakończone w okresie od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną;
4. 4. udostępnienia kopii pism zawiadamiających o wszczęciu postępowania zmierzającego do nałożenia kar pieniężnych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

W uzasadnieniu decyzji szeroko opisano, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

KIGEiT złożyła pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że zakres wniosku obejmuje informacje proste.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [..] sierpnia 2014 r., znak: [..] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [..] maja 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskodawca nie wykazał istnienia szczególnej istotności uzyskania wnioskowanych informacji dla interesu publicznego, jakie mogłyby przemawiać za ich udostępnieniem, a w ocenie organu informacje objęte decyzją odmowną stanowią informację publiczną przetworzoną. Żądana przez wnioskodawcę informacja w chwili złożenia wniosku nie istniała. Zgromadzenie dokumentów i stworzenie ich rejestru według kryteriów wnioskodawcy skutkowałoby stworzeniem nowej informacji publicznej. Zawnioskowane kryteria nie są kryteriami, do stosowania których Prezes UKE jest zobowiązany przepisami prawa. W ocenie Prezesa UKE, wnioskodawca żąda udostępnienia znacznej ilości informacji prostych, która musi podlegać odpowiedniej analizie. Udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 2, 4, 5 i 6 wniosku wiązałoby się z dokonaniem następujących czynności:

1. 1) wybrania akt prowadzonych postępowań kontrolnych oraz postępowań w sprawach nałożenia kar pieniężnych z uwzględnieniem wskazanego przez wnioskodawcę okresu, z którego mają one pochodzić,
2. 2) wyselekcjonowanie z wybranych akt postępowań kontrolnych i pokontrolnych tych, które są prowadzone wobec przedsiębiorców telekomunikacyjnych,
3. 3) dokonanie selekcji z wybranych akt określonego rodzaju postępowań pism, tj. wszczynających postępowania kontrolne, zawierających zalecenia pokontrolne, ewentualnie decyzji wydanych w trybie postępowania pokontrolnego, zawiadomień o wszczęciu postępowań w sprawie nałożenia kar,
4. 4) sporządzenie kopii pism określonych powyżej,
5. 5) na podstawie zebranych w następstwie realizacji czynności wskazanych w pkt 1 i 2 sporządzenie odpowiedzi na pytanie, jak zakończyły się postępowania kontrolne lub pokontrolne, zakończone w okresie od 1 stycznia 2013 r. do dnia odpowiedzi na wniosek (dotyczy udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 4 wniosku).

Wszystkie powyżej określone czynności należałoby przeprowadzić w większości komórek organizacyjnych UKE. Spowodowane jest to charakterem czynności kontrolnych oraz pokontrolnych Prezesa UKE, które są jednym z głównych obszarów jego działalności prowadzonej na podstawie przepisów Prawa telekomunikacyjnego. Zbiory dokumentów, których dotyczy przedmiotowy wniosek, mają niejednorodny charakter, bowiem zgromadzone w nich dokumenty odnoszą się do różnych kontrolowanych podmiotów, a nie tylko przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Zatem czynności analityczne byłyby rozbudowane z uwagi na szeroki zakres żądanych informacji (wskazanych rodzajowo) i kryteria ich wyboru. Podniesione przez wnioskodawcę argumenty nie stanowiły natomiast uzasadnienia dla istnienia interesu publicznego w udostępnieniu informacji określonych w pkt 2, 4, 5 i 6 przedmiotowego wniosku.

K.I.G.E. i T. w dniu 10 września 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [..] sierpnia 2014 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, rozważenia możliwości uchylenia decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia na rzecz K.I.G.E. i T. kosztów postępowania. W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnej oceny i analizy treści informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 20 marca 2014 r., co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, 2) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie art. 3 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, odnoszącego się do "wglądu do dokumentów urzędowych" w zakresie części wniosku i pominięcie, że w zakresie dokumentów urzędowych, brak jest możliwości uznania żądanej informacji publicznej za przetworzoną, 3) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznego w związku z jej art. 3 ust. 1 pkt 1 przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, podczas gdy żądane informacje mieszczą się w kategorii informacji prostej, 4) art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy przez uznanie, że udostępnienie żądanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że informacja przetworzona jest informacją, która została przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy według podanych przez niego kryteriów, wymaga podjęcia działań o charakterze złożonym, w tym o charakterze intelektualnym, których celem jest wytworzenie nowej, nieistniejącej informacji publicznej. Ponieważ informacja taka wymaga znacznego nakładu pracy i zaangażowania środków technicznych, prawo do uzyskania informacji przetworzonej jest ograniczone do przypadków, w których jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu, samo zebranie żądanych dokumentów, ich zestawienie i uporządkowanie według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę nie powoduje, że będziemy mieli do czynienia z informacją przetworzoną, natomiast czasochłonność i dodatkowe czynności służbowe pracowników różnych komórek organizacyjnych UKE, w ocenie Sądu, nie spowodują dezorganizacji ich pracy.

Sąd I instancji wskazał, że z analizy przedmiotowego wniosku nie wynika również, że wnioskodawca domaga się od Prezesa UKE, aby przed udostępnieniem żądanej informacji publicznej dokonał analizy dokumentów, o których udostępnienie wystąpił. Natomiast samo ich wyszukanie i ewentualnie podjęte czynności związane z ochroną danych prawnie chronionych, w ocenie Sądu, nie będą wymagać nadmiernego wysiłku intelektualnego. Sąd podkreślił przy tym, że należy zgodzić się z Prezesem UKE, że realizacja przedmiotowego wniosku o udzielenie informacji publicznej spowoduje konieczność podjęcia wielu czynności na informacjach prostych, co może w konsekwencji doprowadzić do sytuacji, że faktycznie wytworzona w ten sposób informacja może zostać uznana za informację przetworzoną. W takiej sytuacji niezbędnym jest jednak wykazanie przez podmiot obowiązany, że informacje należy ocenić w kryteriach informacji publicznej przetworzonej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak, o jaką liczbę dokumentów chodzi, aby uzasadnione byłoby jego stanowisko, że ze względu na kryterium ilościowe może mieć do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Tym samym przedstawiona przez Prezesa UKE argumentacja, dlaczego uznał, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną jest co najmniej niezadawalająca.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały zatem wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę Prezes UKE zobowiązany jest uwzględnić przedstawione przez Sąd rozważania, a w szczególności dokonać ponownej analizy przedmiotowego wniosku i ocenić, czy zakres żądanych informacji prostych faktycznie powoduje, że chodzi o informację publiczna przetworzoną, a w konsekwencji wykazania przez wnioskodawcę przesłanki szczególnego interesu społecznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi K.I.G.E. i T., zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że żądana przez KIGEiT informacja publiczna nie jest informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy żądane przez KIGEiT informacje mieszczą się w kategorii informacji publicznej przetworzonej.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, kwestie czy dana informacja stanowi informację prostą czy przetworzoną należy w każdym wypadku rozpatrywać indywidualnie, w zależności od kryteriów, jakim ma odpowiadać wnioskowana informacja oraz jakich czynności oraz środków wymaga jej wytworzenie, na co wskazywał także Sąd w uzasadnieniu wyroku. Informacja publiczna, której domagała się we wniosku KIGEiT, stanowi zbiory różnych dokumentów, błędne jest wobec tego stanowisko Sądu, że udzielenie odpowiedzi na wniosek nie wymagało jakiejkolwiek analizy materiału źródłowego i stanowiło jedynie wyodrębnienie ze zbioru informacji niezbędnych do udostępnienia.

W ocenie Prezesa UKE nie może ulegać wątpliwości, iż stworzenie dokumentów stanowiących odpowiedź na pytania zawarte w punkcie 2, 5 i 6 wniosku spełnia wszystkie przesłanki do bycia uznanymi za informację publiczną przetworzoną, wymaga bowiem dokonania zestawień i szczegółowych analiz wszystkich prowadzonych postępowań kontrolnych w danym okresie i wymaga stworzenia nowych dokumentów, dzieląc je na takie, które skutkowały wydaniem zaleceń pokontrolnych oraz na takie, które doprowadziły do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary. Niewątpliwie wymaga to działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok realizacji ustawowych zadań, gdyż określona grupa pracowników (postępowania kontrolne są prowadzone przez Delegatury Urzędu Komunikacji Elektronicznej w całym kraju) musiałaby podjąć działania polegające na analizie i grupowaniu poszczególnych postępowań kontrolnych, następnie na podstawie danych przekazanych przez poszczególne Delegatury Urzędu Komunikacji Elektronicznej odpowiedni pracownik musiałby dokonać zestawień stanowiących odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i przyjęcie, że żądana informacja publiczna nie jest informacją publiczną przetworzoną. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

Naruszenia powyższych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w niewłaściwym ich zastosowaniu i przyjęciu, że żądana przez KIGEiT informacja publiczna nie jest informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy żądane przez KIGEiT informacje mieszczą się w kategorii informacji publicznej przetworzonej. Zarówno treść powyższego zarzutu, jak i jego uzasadnienie przedstawione w skardze kasacyjnej wskazują, że strona skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego nie kwestionuje ani wykładni wskazanych wyżej przepisów ani poprawności ustalenia stanu faktycznego.

Wobec powyższego należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.

Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W sytuacji, w której skarżący kasacyjnie nie kwestionuje ani przyjętej przez Sąd I instancji wykładni stosowanych przepisów ani ustaleń w zakresie stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny w ocenie zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego bierze pod uwagę wykładnię prawa materialnego i stan faktyczny przyjęte przez Sąd I instancji.

Sąd I instancji stwierdził, że realizacja przedmiotowego wniosku o udzielenie informacji publicznej spowoduje konieczność podjęcia wielu czynności na informacjach prostych, co może w konsekwencji doprowadzić do sytuacji, że faktycznie wytworzona w ten sposób informacja może zostać uznana za informację przetworzoną. Jednocześnie Sąd podniósł, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, o jaką liczbę dokumentów chodzi, a to z kolei nie pozwala ocenić trafności stanowiska organu, że ze względu na kryterium ilościowe wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie wykluczył, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a jedynie wskazał na niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności pozwalających na dokonanie kwalifikacji wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej, to przy przyjętym przez Sąd i niezakwestionowanym w skardze kasacyjnej rozumieniu pojęcia informacji przetworzonej, o jakim stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz przyjętym stanie faktycznym i jego ocenie również niezakwestionowanymi w skardze kasacyjnej, prawidłowe było uchylenie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 16 ust. 1 cytowanej ustawy jako wydanej przedwcześnie.

Zarzut niewłaściwego zastosowania art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że żądana przez KIGEiT informacja publiczna nie jest informacją publiczną przetworzoną okazał się zatem nieuzasadniony w realiach niniejszej sprawy. Należy mieć na uwadze, że we wniosku z dnia 20 marca 2014 r. wnioskodawca domagał się udostępnienia informacji publicznej w zakresie wyszczególnionej we wniosku działalności organu od dnia 5 lutego 2014 r. do dnia udzielenia odpowiedzi, co oznacza, że wniosek dotyczył stosunkowo niedługiego okresu działalności organu. Okoliczność ta w braku wyjaśnienia przez organ nawet w przybliżeniu, jakiej w istocie ilości kontroli przeprowadzonych w okresie objętym wnioskiem i liczby dokumentów wniosek mógł dotyczyć, nie dawała podstaw do zaakceptowania stanowiska organu, że uwzględnienie wniosku wymagało znacznego nakładu pracy związanego z koniecznością ponadstandardowej analizy dokumentów, czynności związanych z ich przeglądaniem i dostosowaniem do przedmiotu żądania oraz wykreowania nowej informacji w postaci zestawienia, którego organ nie posiada w swojej dokumentacji – w stopniu pozwalającym zakwalifikować wnioskowaną informację jako informację publiczną.

Konieczne było wykazanie, że mimo niedługiego okresu objętego wnioskiem jego zakres przedmiotowy jest szeroki w stopniu czyniącym informację publiczną prostą informacją publiczną przetworzoną, a w zaskarżonej decyzji kwalifikacji takiej nie wykazano. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2016 r., I OSK 638/15, zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można uznać za uzasadniony w sytuacji, gdy organ w sprawie nie dokonał analizy żądania w kontekście kryterium ilościowego wnioskowanej informacji prostej, co pozwoliłoby na ustalenie, czy przekształca się ona w informację prostą.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.