Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1485/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienie informacji publicznej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Wnioskiem z dnia 7 lutego 2014 r. (data wpływu do organu) Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji (dalej jako KIGEiT) wystąpiła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako Prezes UKE) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
"1. odpowiedzi na pytanie, czy w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek Prezes UKE wszczął postępowania kontrolne lub pokontrolne względem jakichkolwiek przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
- 2. w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, proszę o udostępnienie kopii pism zawiadamiających tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych o wszczęciu postępowań kontrolnych lub pokontrolnych, o których mowa w pkt 1;
- 3. odpowiedzi na pytanie, czy w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek Prezes UKE zakończył jakiekolwiek postępowania kontrolne lub pokontrolne względem jakichkolwiek przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
- 4. w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3, proszę o odpowiedź na pytanie, jak zakończyły się postępowania kontrolne lub pokontrolne, zakończone w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia odpowiedzi na niniejszy wniosek;
- 5. w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3, proszę o udostępnienie kopii pism (zaleceń pokontrolnych itp.) kończących postępowania kontrolne lub pokontrolne, o których mowa w pytaniu 3;
- 6. proszę o udostępnienie kopii pism wszczynających postępowania zmierzające do nałożenia kar pieniężnych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych".
Pismem z dnia 13 lutego 2014 r. Prezes UKE wezwał KIGEiT do wykazania, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, szczególnie istotnego interesu publicznego dla jakiego zażądano przetworzonych informacji w zakresie wskazanym w pkt. 2, 4, 5 i 6 wniosku o informację publiczną. Prezes UKE pismem z dnia 18 lutego 2014 r. udostępnił wnioskodawcy informację publiczną w zakresie pytań nr 1 i 3 zawartych we wniosku o informację publiczną.
Pismem z dnia 26 lutego 2014 r. wnioskodawca udzielił odpowiedzi na wezwanie Prezesa UKE z dnia 13 lutego 2014 r. podnosząc, iż zebranie i sporządzenie kopii dokumentów nie oznacza, że żądanie KIGEiT dotyczy informacji przetworzonej. Nie wymaga bowiem od Prezesa UKE dokonania analiz, obliczeń lub złożonych działań myślowych, a także nie doprowadzi do powstania nowej informacji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezes UKE odmówił KIGEiT udostępnienia informacji publicznej żądanej w pkt 2, 4, 5 i 6 wniosku z dnia 5 lutego 2014 r. uznając, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w otrzymaniu takiej informacji.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KIGEiT wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i udostępnienie KIGEiT informacji publicznej w żądanym zakresie, albowiem organ błędnie przyjął, iż wnioskowana informacja ma walor informacji przetworzonej.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezes UKE działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.Dz. U. z 2014 r., poz. 243) oraz w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej jako "u.d.i.p."), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. W motywach rozstrzygnięcia organ podkreślił, że na gruncie orzecznictwa odnoszącego się do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. należy przyjąć, iż informacja publiczna będzie miała charakter przetworzony, gdy spełnione będą następujące przesłanki: 1) informacja w chwili złożenia wniosku nie istnieje (wniosek wymaga sporządzenia nowego dokumentu), 2) udostępnienie tej informacji wymaga jej opracowania, czy zredagowania w oparciu o różne kryteria przy dokonaniu stosownych czynności analitycznych, 3) udostępnienie tej informacji wymaga takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.
Zdaniem organu, żądana przez wnioskodawcę informacja publiczna jest informacją, która w chwili złożenia wniosku o informację publiczną nie istniała. Prezes UKE nie tworzy bowiem zbiorów dokumentacji, zawierającej pisma wszczynające postępowania kontrolne, zalecenia pokontrolne, decyzje i pisma kończące postępowania kontrolne lub pokontrolne, zawiadomienia o wszczęciu postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej oraz rejestrów informacji o tym, jak zakończyły się postępowania kontrolne lub pokontrolne. W następstwie zatem zgromadzenia dokumentów i stworzenia rejestru informacji, według kryteriów zawartych we wniosku o informację publiczną, powstałaby zupełnie nowa informacja publiczna w postaci żądanego zbioru informacji (zestawienia danych objętych wnioskiem o informację publiczna), której obecnie Prezes UKE w postaci żądanej przez wnioskodawcę nie posiada. Wnioskodawca przy tym żąda udostępnienia informacji publicznej według kryteriów przez niego określonych, poprzez wskazanie rodzaju żądanych pism, okresu, z którego żądane pisma mają pochodzić oraz rodzaju podmiotów, do których mają się odnosić (przedsiębiorców telekomunikacyjnych), a nie kryteriów, do stosowania których Prezes UKE jest zobowiązany przepisami prawa.
W ocenie Prezesa UKE, wnioskodawca żąda udostępnienia znacznej ilości informacji prostych, podlegających odpowiedniej analizie. Z uwagi zatem na konieczność poddania analizie, opracowaniu i zbadaniu znacznej ilości informacji dotyczących postępowań kontrolnych i pokontrolnych prowadzonych przez Prezesa UKE od dnia 1 stycznia 2013 r., a w tym pism zawiadamiających o wszczęciu tych postępowań i pism kończących ww. postępowania oraz dodatkowo pism wszczynających postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych, należało uznać, że wniosek o informację publiczną w pkt 2,4, 5 i 6 dotyczy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.
Organ podkreślił, iż udostępnienie informacji publicznej, której dotyczy wniosek o informację publiczną w pkt 2, 4, 5 i 6, wiązałoby się z dokonaniem następujących czynności:
- a) wybranie akt prowadzonych postępowań kontrolnych oraz postępowań w sprawach nałożenia kar pieniężnych z uwzględnieniem wskazanego przez wnioskodawcę okresu, z którego mają one pochodzić (w tym wezwania komórek organizacyjnych UKE i delegatur zamiejscowych),
- b) wyselekcjonowanie z wybranych akt postępowań kontrolnych i pokontrolnych, tych, które są prowadzone wobec przedsiębiorców telekomunikacyjnych,
- c) wyselekcjonowanie z wybranych akt określonego rodzaju postępowań, pism wskazanych przez wnioskodawcę tj.: pism wszczynających postępowania kontrolne, zaleceń pokontrolnych, ewentualnie także decyzji wydanych w trybie postępowania pokontrolnego (na podstawie art. 201 Prawa telekomunikacyjnego), zawiadomień o wszczęciu postępowań w sprawie nałożenia kary,
- d) sporządzenie kopii ww. pism,
- e) sporządzenie — na podstawie zebranych w następstwie realizacji czynności wskazanych powyżej w lit. a i b — odpowiedzi na pytanie, jak zakończyły się postępowania kontrolne lub pokontrolne, zakończone w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną (dotyczy udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 4 wniosku o informację publiczną).
Wszystkie wyżej wymienione czynności, niezbędne do sporządzenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, należałoby przeprowadzić w większości komórek organizacyjnych UKE. Spowodowane jest to charakterem czynności kontrolnych oraz pokontrolnych Prezesa UKE, które są jednym z głównych obszarów działalności prowadzonej na podstawie przepisów Prawa telekomunikacyjnego i z tego powodu zadania te realizowane są w różnym zakresie przez niemal wszystkie komórki organizacyjne UKE. Ponadto zbiory dokumentów, których dotyczy wniosek o informację publiczną mają niejednorodny charakter, zgromadzone w nich dokumenty odnosiły się bowiem do różnych podmiotów kontrolowanych przez Prezesa UKE (a zatem nie tylko przedsiębiorców telekomunikacyjnych). W tym wypadku zakres czynności analitycznych byłby rozbudowany z uwagi na szeroki zakres żądanych informacji (wskazanych rodzajowo) i kryteria wyboru tych informacji określone we wniosku.
Prezes UKE stwierdził, iż brak jest w niniejszej sprawie szczególnego interesu publicznego, jaki mógłby przemawiać za udostępnieniem wnioskowanej informacji przetworzonej. Argumenty wskazane przez wnioskodawcę w toku postępowania za taką kwalifikacją nie przemawiały, albowiem samo podkreślenie znaczenia KIGEiT jako organizacji reprezentującej interes społeczny oraz działającej na rzecz tego interesu, w tym także występującej w roli strony w konkretnych postępowaniach przed Prezesem UKE oraz biorącej udział w procesie legislacyjnym, nie stanowi uzasadnienia dla istnienia interesu publicznego w udostępnieniu informacji objętych pkt 2, 4, 5 i 6 wniosku z dnia 5 lutego 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę na powyższą decyzję uznał, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p., Prezes UKE jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Odwołując się do treści art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Sąd stwierdził, że pojęcie "informacja przetworzona" nie zostało ustawowo zdefiniowane, natomiast w orzecznictwie i piśmiennictwie przeważa wykładnia, zgodnie z którą przeniesienie informacji na inny nośnik, pomijanie pewnych fragmentów, czy proste zsumowanie danych są tego rodzaju zabiegami, które nie pozwalają mówić o "przetworzeniu", a co najwyżej o "przekształceniu" informacji w inną formę i nie stanowi informacji przetworzonej. Z "przetworzeniem" informacji nie można zrównać również samego faktu wyszukania w rejestrach, ewidencjach, czy innego rodzaju zestawieniach informacji określonych we wniosku.
W takim przypadku organ udziela prostej informacji publicznej. Natomiast za informację publiczną przetworzoną uznaje się taką informację, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Informacja przetworzona jawi się jako pewnego rodzaju kompilacja posiadanych przez organ danych. W jej efekcie powstaje nowy, czyli przetworzony dokument, czy też zespół danych.
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie można przyjąć, że KIGEiT domaga się uzyskania informacji publicznej przetworzonej. Domaga się on bowiem udostępnienia informacji źródłowej, posiadającej walor dokumentu urzędowego (pkt 2, 4 i 6 wniosku). Natomiast potencjalna realizacja pkt 5 wniosku o udostępnienie kopii pism (decyzji, zaleceń pokontrolnych) kończących postępowania kontrolne przeprowadzone u przedsiębiorców telekomunikacyjnych obrazuje sposób zakończenia tych postępowań (pkt 4 i 5 wniosku stanowi rozwinięcie pytania 3 wniosku). Zatem KIGEiT nie żąda udostępnienia jakościowo nowej informacji, a jedynie informacji już istniejącej, którą co do zasady należy odszukać w aktach postępowania, uporządkować i skopiować. Te zaś czynności są udziałem realizacji wniosku o udostępnienie informacji prostej. Zdaniem Sądu samo zebranie wnioskowanych dokumentów, odpowiednie ich zestawienie i uszeregowanie według określonego kryterium (a takich czynności musiałby dokonać Prezes UKE rozpoznając wniosek skarżącej z dnia 5 lutego 2014 r.) nie jest cechą informacji przetworzonej, ale pracochłonnej. Wobec powyższego Sąd uznał, że organ w istocie, pomimo obszernego uzasadnienia decyzji, nie przedstawił przekonywujących argumentów, dlaczego uznaje żądaną informację za informację przetworzoną.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku Prezes UKE podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw.z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że żądana przez KIGEiT informacja publiczna nie jest informację przetworzoną, podczas gdy żądanie informacje mieszczą się w kategorii informacji publicznej przetworzonej.
Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez oddalenie skargi KIGEiT.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wniosek KIGEiT oprócz żądania kserokopii poszczególnych dokumentów zawierał także żądanie w zakresie dokonania zestawień w postaci odpowiedzi na postawione pytania. Stworzenie tych odpowiedzi nie stanowi, zdaniem skarżącego kasacyjnie jedynie wyodrębnienia ze zbioru dokumentów niezbędnych do udostępnienia, ale wymaga dokonania analizy wszystkich postępowań kontrolnych prowadzonych przez Prezesa UKE we wskazanym okresie, posegregowania ich na te, które zostały zakończone w okresie którego dotyczył wniosek i te, które pozostawały w dalszym ciągu w toku.
Następnie podzielenia zakończonych postepowań kontrolnych na takie, które zakończyły się zaleceniami kontrolnymi oraz takie, które skutkowały wszczęciem postępowania w sprawie nałożenia kary. W ocenie Prezesa UKE nie ulega wątpliwości, że stworzenie dokumentów stanowiących odpowiedź na pytania zawarte w pkt 1, 3 i 4 wniosku spełnia wszystkie przesłanki do uznania za informację publiczną przetworzoną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej rozróżnia dwa rodzaje informacji: prostą i przetworzoną. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależało zatem od ustalenia, której z nich żądała skarżąca. Informacja prosta może być definiowana w sposób negatywny, jako informacja, która nie wymaga przetworzenia (P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2011, s. 55). Każda informacja prosta nie jest zatem informacją przetworzoną i odwrotnie: informacja przetworzona nie jest informacją prostą. Wadą definicji negatywnej jest fakt, że nie oddaje ona istoty tego rodzaju informacji. Dlatego też, poszukując pozytywnej definicji informacji prostej, można uznać, że taką informacja jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1857/13). Informacja prosta to taka, która jest już w posiadaniu zobowiązanego i może zostać od razu udzielona wnioskodawcy, a jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu.
Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces przekształcenia, a zatem udostępnienie informacji prostej nie wiąże się z koniecznością wykonania pewnych dodatkowych, ponadprzeciętnych czynności, które z informacji prostych tworzyłyby nową informację. Informacja prosta może być udostępniona od razu w formie w jakiej jest w posiadaniu zobowiązanego, albo też może być udostępniona wtedy, gdy po pewnych zwykłych, niewymagających większego wysiłku czynnościach może zostać udostępniona. Czynności takie nie powodują powstania nowej informacji, lecz tylko stanowią pewne jej "obrobienie", tak aby mogła zostać udostępniona wnioskodawcy.
Na pojęcie informacji przetworzonej składają się dwa elementy. Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 978/09; podobnie wyroki NSA: z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 951/08, z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 529/13), a więc przetworzenie informacji wymaga zatem dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 3097/12).
Informacja nie była w posiadaniu zobowiązanego, ale została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podnosi się jednak, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (wyrok NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 865/13). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością. Nie będą więc informacją przetworzoną analizy albo opinie sporządzane przez zobowiązanego, lub dla jego potrzeb, które zostały wytworzone w związku z jego bieżącą działalnością albo analizy dla potrzeb statystycznych. Takie dokumenty już istnieją i ich ujawnienie nie wymaga stworzenia nowej informacji.
Trudności w orzecznictwie wiążą się z zakreśleniem granicy pomiędzy informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. W tym zakresie wystąpiły się w orzecznictwie dwa poglądy. Zgodnie z pierwszym nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych, z wielu dokumentów jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia (wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2875/12), a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji (wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1292/12).
Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań przez angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną. Nadal są one informacją prostą, tylko występującą w pewnym zestawieniu. Drugi pogląd reprezentowany w większości orzecznictwa i doktryny, wskazuje, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11; podobnie wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12).
Ten pogląd zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, należy uznać za prawidłowy. Nie oznacza to jednak, że w rozpoznawanej sprawie organ wykazał, byśmy mieli do czynienia z informacją przetworzoną. Słusznie bowiem Sąd I instancji zwrócił uwagę, że poza udzieleniem odpowiedzi na pytanie, jak zakończyły się postępowania kontrolne lub pokontrolne względem podmiotów telekomunikacyjnych (pkt 4 wniosku), Izba domagała się udostępnienia informacji źródłowej, posiadającej walor dokumentu urzędowego tj. kopii pism zawiadamiających przedsiębiorców telekomunikacyjnych o wszczęciu postepowań kontrolnych lub pokontrolnych (pkt 2 wniosku), czy też udostępnienie kopii pism wszczynających postępowania zmierzające do nałożenia kar pieniężnych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych (pkt 6 wniosku). Takie sformułowanie wniosku nie wskazywało, by Izba żądała analizy materiału źródłowego, czy udostępnienia jakościowo nowej informacji, a jedynie informacji już istniejącej, którą należało odszukać, uporządkować i skopiować.
Oceniając czy powołana przez organ argumentacja mająca uzasadniać stanowisko organu co do charakteru wnioskowanej informacji (przetworzona) jest przekonująca, Sąd I instancji słusznie uznał, że Prezes UKE nie wykazał, by ze względu na przygotowanie dużej ilości informacji prostej, należało zakwalifikować ją jako przetworzoną, co wiązałoby się z czynnościami wykraczającymi poza zwykłą działalność zobowiązanego tj., jak dużo pracy i środków będzie wymagała realizacja wniosku o udzielenie informacji. Organ nie wskazał nawet w przybliżeniu ilości kontroli przeprowadzonych w przedsiębiorstwach telekomunikacyjnych w okresie objętym wnioskiem.
Nie sposób w tej sytuacji przychylić się do twierdzenia Prezesa UKE, że "ogół czynności" zmierzających do dokonania analizy wszystkich prowadzonych postępowań kontrolnych na takie, które skutkowały wydaniem zaleceń pokontrolnych oraz takie, które doprowadziły do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary, wiąże się z przetworzeniem "bardzo obszernych informacji".
Zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zatem uznać za uzasadniony, w sytuacji gdy organ w sprawie nie dokonał analizy żądania KIGEiT w kontekście kryterium ilościowego wnioskowanej informacji prostej, co pozwoliłoby na ustalenie, czy przekształca się ona w informację przetworzoną.
Z wymienionych wyżej względów, skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.