Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 listopada 2019 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 9 stycznia 2019 r. nr DLI.VII.4615.64.2018.KW w przedmiocie ustalenia odszkodowania - 1. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 sierpnia 2018 r. nr 3546/2018;
- 2. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 13.382 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Nieruchomość położona w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy, w obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. 0,1186 ha, decyzją Wojewody Mazowieckiego z 23 listopada 2017 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, częściowo zmienioną decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z 31 października, została przeznaczona pod rozbudowę oznaczonej w decyzji ulicy.
Decyzją z 29 sierpnia 2018 r., Wojewoda Mazowiecki orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w łącznej kwocie 1.009.672,00 zł za prawo własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz B. S. w wysokości 336.557,34 zł za udział wynoszący 1/3, na rzecz H. B. w wysokości 336.557,33 zł za udział wynoszący 1/3 oraz na rzecz I. P. w kwocie 336.557,33 zł za udział wynoszący 1/3, w pkt 2 o powiększeniu ustalonego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, a także w pkt 3 o zobowiązaniu Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do wypłaty ustalonego w punkcie 1 odszkodowania
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, zarzucając nieprawidłowe sporządzenie operatu szacunkowego.
Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z 9 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 29 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 12 ust. 1, 2 oraz 4 pkt 1 i 2 i art. 18 ust. 1 i 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1474, dalej specustawa drogowa). Wskazał, że podstawę dla ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomość jest operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody Mazowieckiego w dniu 6 marca 2018 r., przez rzeczoznawcę majątkowego T. S. Dla dokonania oceny ww. dowodu o wartości nieruchomości organ miał na uwadze przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm., dalej: u.g.n.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r, Nr 207, poz. 2109 ze zm., dalej: rozporządzenie).
Minister stwierdził, że operat szacunkowy z 6 marca 2018 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami, a procedura szacowania przedmiotowej nieruchomości przeprowadzona zastała prawidłowo. Wobec częściowego przeznaczenia nieruchomości pod usługi, oraz wobec faktycznego wykorzystywania całości działki jako nieruchomości o charakterze usługowo - mieszkaniowym, a także wobec faktu, iż ceny takich nieruchomości osiągają ceny wyższe niż ceny nieruchomości drogowych, wycena została dokonana w oparciu o transakcje nieruchomościami o charakterze inwestycyjnym o przeznaczeniu pod zabudowę usługową i usługowo - mieszkaniową. Autorka operatu wyjaśniła przyjęty przez siebie wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzowała przyjęty rynek transakcyjny. Opinia biegłej spełnia, zdaniem organu, wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących.
Odnosząc się natomiast do zarzutów wskazanych w odwołaniu, organ uznał iż nie zasługują one na uznanie. W zakresie zarzutu, że biegła powinna była przeanalizować transakcje nieruchomościami drogowymi na rynku lokalnym, jest on o tyle chybiony, że biegła takiej analizy dokonała na str. 8 operatu szacunkowego. Jeżeli natomiast odwołujący się miał na myśli, że wycena działki nr [...] powinna była zostać przeprowadzona w oparciu o transakcje nieruchomościami drogowymi w związku z częściowym jej przeznaczeniem pod rozbudowę [...] (co jest nie do końca jasne, bowiem w odwołaniu skarżący wskazuje działkę nr [...] z obrębu [...] jako tę która ma przeznaczenie częściowo drogowe), to i w tym zakresie organ nie przyznał racji odwołującemu się. Zdaniem Ministra, biegła wykazała, że przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia (tj. pod drogi) nie powoduje zwiększenia jej wartości, wobec czego prawidłowo wyceniła przedmiotową działkę w oparciu o przeznaczenie, które oprócz tego, że wynika z zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przede wszystkim wynika z aktualnego sposobu jej użytkowania.
Przesądza o tym bowiem treść normy prawnej zawartej w ww. art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. Organ wskazał, że rzeczoznawca majątkowy ustaliła przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości o charakterze usługowo - mieszkaniowym biorąc pod uwagę faktyczny sposób wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości, na co wskazuje choćby analiza zdjęć przedmiotowej działki, w tym zdjęć satelitarnych, zapisy studium kierunków i uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego miasta Warszawy z dnia 16 października 2014 r. dotyczące działki nr [...], która jest przeznaczona pod usługi (U. 12), z której działka nr [...] została wydzielona.
Również w rejestrze gruntów znajduje się informacja, iż przedmiotowa działka stanowi m.in. budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa oraz budynki mieszkalne. Zdaniem Ministra, ustalając wartość rynkową nieruchomości właściwe jest uwzględnienie przeznaczenia nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zgodnego z celem wywłaszczenia, jedynie w sytuacji, gdy wzięcie pod uwagę tej okoliczności spowoduje zwiększenie wartości rynkowej nieruchomości (...) W świetle zasady korzyści, wynikającej z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n., brak jest więc podstaw do automatycznego przyjęcia cen nieruchomości drogowych jako mających pierwszeństwo przed cenami nieruchomości uwzględniających aktualny (dotychczasowy) sposób użytkowania. W ramach ustalania odszkodowania konieczne jest ustalenie, które ceny są korzystniejsze dla wywłaszczanego.
Na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Miasto Stołeczne Warszawa wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z operatu szacunkowego z dnia 14 lutego 2019 r. na okoliczność faktycznej wartości nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obr. [...], a w konsekwencji na okoliczność ustalenia prawidłowej wysokości odszkodowania za ww. nieruchomość.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że główne zarzuty skargi dotyczą operatu szacunkowego z 6 marca 2018 r., który zdaniem skarżącego znacznie zawyża cenę za wywłaszczoną nieruchomość, przyjmując za podstawę usługowe przeznaczenie tej nieruchomości a do porównań nieruchomości o tożsamym charakterze, co rzutowało w sposób istotny na zawyżenie wartości szacowanej nieruchomości. Tymczasem zdaniem skarżącego, wywłaszczona nieruchomość w części przeznaczona jest pod drogi (pas drogowy ulicy [...]), a w części pod usługi (na potwierdzenie tej tezy skarżący przedłożył sporządzony na jego zlecenie operat szacunkowy z 14 lutego 2019 r., w którym wartość nieruchomości oceniono na kwotę 763.797.00 zł w tym wartość gruntu na kwotę 736.506.00 zł, a naniesienia budowlane na kwotę 27.291.00 zł).
Sąd I instancji podkreślił, że przeznaczenie prywatnej nieruchomości na cel publiczny powoduje konieczność jej nabycia przez podmiot, który będzie realizował ten cel. Przy tym cena nieruchomości nie zmienia się z uwagi na to, czy jest ona nabywana przymusowo, czy też w drodze umowy cywilnoprawnej. W ocenie WSA, trudno racjonalnie uzasadnić obniżenie odszkodowania za przejęte prawo do nieruchomości tym, że określone, przyszłe przeznaczenie nieruchomości, odmienne od dotychczasowego powoduje jej niższą cenę. Taką regulację określić można jako zasadę korzyści, której celem jest ustalenie odszkodowania w wysokości odpowiadającej najkorzystniejszej dla wywłaszczanego wartości.
Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji uznał, że szczegółowe zasady określania wartości nieruchomości przejmowanych pod drogi publiczne zawarte w § 36 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) nie mogą wyłączyć obowiązku zastosowania art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. Przepisy te zostały bowiem zawarte w akcie wyższego rzędu - ustawie. W tej sytuacji, w ocenie Sądu I instancji, uznanie, iż § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia zawiera normę pozostającą w sprzeczności z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n., wyłączającą przepisy ustawy, oznaczałoby, iż ww. rozporządzenie w tej części narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Rozporządzenie zaś będąc aktem wykonawczym do ustawy, nie może pozostawać w sprzeczności przede wszystkim z ustawą, na podstawie której zostało wydane. W tej sytuacji należy przyjąć, iż § 36 ust. 4 powołanego rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. znajdzie zastosowanie przy ustaleniu wartości gruntów jedynie wówczas, gdy wartość nieruchomości, przy uwzględnieniu przeznaczenia gruntu pod drogi publiczne, będzie wyższa.
Innymi słowy, ustalając wartość rynkową nieruchomości właściwe jest uwzględnienie przeznaczenia nieruchomości zgodnego z celem wywłaszczenia, jedynie w sytuacji, gdy wzięcie pod uwagę tej okoliczności spowoduje zwiększenie wartości rynkowej nieruchomości.
W ocenie Sądu I instancji, w świetle zasady korzyści, wynikającej z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n., brak jest podstaw do automatycznego przyjęcia cen nieruchomości drogowych jako mających pierwszeństwo przed cenami nieruchomości uwzględniających aktualny (dotychczasowy) sposób użytkowania. W ramach ustalania odszkodowania konieczne jest ustalenie, które ceny są korzystniejsze dla wywłaszczanego. Dlatego też w sprawach o odszkodowanie istotnym jest ustalenie stanu faktycznego, co przekłada się wprost na wysokość wyliczonego odszkodowania.
Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono bezspornie stanu planistycznego nieruchomości, co ma bardzo istotny wpływ na ustalenie odszkodowania (duże znaczenie cenotwórcze). Sąd na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest w stanie ocenić czy wywłaszczona nieruchomość miała przeznaczenie usługowo-mieszkaniowe jak przyjęła biegła wykonująca operat na zlecenie Wojewody, czy też częściowo drogowe, a częściowo usługowe jak przyjęła to biegła wykonująca operat na zlecenie skarżącego (jeśli tak to w jakiej proporcji). Obie biegłe ustaliły przeznaczenie nieruchomości w oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy (brak planu zagospodarowania przestrzennego dla tej części Warszawy). Tylko, że biegła sporządzając operat dla Wojewody oparła się na studium zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 16 października 2014 r. nr [...], w którym działka nr [...] położona była na terenie oznaczonym symbolem u (tereny usług), a biegła sporządzając operat dla skarżącego oparła się na studium zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 października 2006 r. nr [...], z którego wynika, że znaczna część (jaka ?) dz. nr [...] przeznaczona jest pod poszerzenie ulicy [...], a dopiero reszta pod usługi.
W aktach rozpatrywanej sprawy brak jest powyższych wypisów ze studium, a wydrukowane przez Sąd z internetu dokumenty ze względu na skalę są zupełnie nieczytelne. Zdaniem Sądu I instancji, do czasu bezspornego ustalenia jakie było rzeczywiste przeznaczenie wywłaszczonej nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Warszawy – [...] obowiązującemu w dacie wydania zaskarżonej decyzji bezcelowa i przedwczesna jest ocena operatu szacunkowego, który stanowił dla organu podstawę do ustalenia odszkodowania. W ocenie WSA, organy obu instancji (utrata ważności dotychczasowego operatu) powinny w sposób niebudzący wątpliwości, w oparciu o studium uwarunkowań ustalić przeznaczenie wywłaszczonej nieruchomości, a następnie zlecić ponowną wycenę nieruchomości biegłemu rzeczoznawcy, który zgodnie ze stanem prawnym, faktycznym i swoją wiedzą ponownie wyceni wywłaszczoną nieruchomość. Dopiero wówczas będzie możliwa ocena operatu przez Sąd.
Z tych względów, uznając, że w sprawie doszło do naruszenia art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, Sąd I instancji orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Mazowieckiego w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022r., poz.329), zwanej dalej P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Miasto Stołeczne Warszawa wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 134 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2020, poz. 65), w zw. z § 36 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.), poprzez błędną interpretację tzw. zasady korzyści w przypadku określania wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa w trybie specustawy drogowej;
- II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na ustaleniu, iż istnieje wątpliwość co do obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego dla dz. ew. [...] z obrębu [...], to jest czy jest to studium zatwierdzone Uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 16 października 2014 r. nr [...], czy studium zatwierdzone Uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 października 2006 r., nr [...], podczas gdy Uchwała z 16 października 2014 r. wprowadzała jedynie zmiany do studium zatwierdzonego Uchwałą z 10 października 2006 r., co wynika wyraźnie z brzmienia jej treści,
- - art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci wypisu i wyrysu ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy dla dz. ew. [...] z obrębu [...], w sytuacji, gdy zdaniem Sądu I instancji zachodziła istotna wątpliwość co do przeznaczenia działki w studium i okoliczność ta miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a przeprowadzenie wskazanego dowodu nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
W złożonej skardze kasacyjnej Miasto Stołeczne Warszawa powołało obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania dopatruje się w błędnej ocenie materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, że istnieje wątpliwość co do tego jakie studium obowiązuje na terenie spornej działki ewidencyjnej i jakie w świetle tego aktu jest jej przeznaczenie. Ponadto w kasacji podniesiono, że Sąd I instancji miał możliwość wyjaśnienia wszelkich niejasności w sytuacji gdy do skargi dołączono aktualny wypis z obowiązującego na tym terenie studium.
Z tej racji w skardze kasacyjnej wskazano na przekroczenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. w związku z art. 77 i art. 80 K.p.a, a także art. 106 § 3 P.p.s.a.
Nie może budzić wątpliwości, że ustalenia co do tego jakie studium obowiązuje na spornym terenie w sytuacji braku planu, to kwestia istotna z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy. Przeznaczenie nieruchomości w studium ma bowiem wpływ na wybór właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości zgodnie z art. 154 u.g.n., w konsekwencji zaś na ustalenie wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb ustalanego odszkodowania (§ 36 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego).
Wbrew stanowisku autora kasacji załączony do skargi dokument studium nie obrazuje precyzyjnie w jakiej części sporna działka przeznaczona jest w nim pod drogi, w jakiej na cele usługowe.
Obecna na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego kasacyjnie przyznała, że nie dysponuje innymi dokumentami dotyczącymi studium, aniżeli te które złożyła przy skardze. W Jej ocenie konieczne w związku z tym będzie powołanie biegłego, aby zbadał przeznaczenie poszczególnych części spornej nieruchomości w studium, aktualnym dla tego obszaru.
W tej sytuacji zgodzić należało się ze stanowiskiem Kontrolowanego Sądu że niemożliwe było wyjaśnienie w trakcie postępowania sądowadministracyjnego przeznaczenia spornej nieruchomości w studium, co czyniło koniecznym stwierdzenie że stan planistyczny nieruchomości nie został wyjaśniony. Brak w sprawie bezspornych ustaleń, czy wywłaszczona nieruchomość miała przeznaczenie usługowo-mieszkaniowe jak przyjęła biegła wykonująca operat na zlecenie Wojewody, czy też częściowo drogowe, a częściowo usługowe jak przyjęła biegła wykonująca operat na zlecenie skarżącego (jeśli tak to w jakiej proporcji).
Rację więc przyznać należało Kontrolowanemu Sądowi, że do czasu bezspornego ustalenia jakie było rzeczywiste przeznaczenie wywłaszczonej nieruchomości w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Warszawy – [...] bezcelowa i przedwczesna była ocena operatu szacunkowego, który stanowi dla organu podstawę do ustalenia odszkodowania
Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. w zw. z § 36 ust. 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.) poprzez niewłaściwą interpretację tych przepisów.
W kontrolowanym uzasadnieniu w sposób prawidłowy zinterpretowano, że § 36 ust. 4 rozporządzenia znajduje zastosowanie przy ustalaniu wartości gruntów jedynie wówczas gdy wartość nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia gruntu pod drogi publiczne będzie wyższa, to jest gdy wzięcie pod uwagę tej okoliczności spowoduje zwiększenie wartości rynkowej nieruchomości. Przepis ten nie może być podstawą wyliczeń, jeżeli nieruchomość na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji nie była przeznaczona pod drogę publiczną w planie, decyzji o warunkach zabudowy, czy w studium.
Słusznie Sąd I instancji przyjął również, że w świetle zasady korzyści z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. brak jest podstaw do automatycznego przyjmowania cen drogowych jako mających zastosowanie przed cenami uwzględniającymi aktualny (dotychczasowy) sposób użytkowania. Ustalając odszkodowanie trzeba zawsze uważać, które ceny są korzystniejsze dla wywłaszczanego.
Zgodzić należało się ze stanowiskiem kontrolowanego Sądu, że operat szacunkowy winien zawierać wszystkie niezbędne dane, konieczne do określenia wartości przejmowanej nieruchomości, w tym kompletne ustalenia co do tego w jakiej części sporna nieruchomość przeznaczona była w studium pod drogę, w jakiej pod usługi. W operacie nie może też zabraknąć danych, niezbędnych dla zastosowania zasady korzyści, o ile z badań rynku będzie wynikała taka konieczność.
W tym stanie rzeczy słusznie w kontrolowanym wyroku wskazano, że konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w istotnej części czyniła niezbędnym uchylenie decyzji organów obu instancji.
Mając na względzie powyższe skargę kasacyjną jako niezasadną należało oddalić (art. 184 P.p.s.a.).