Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 lipca 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 75/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi R. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 22 lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga R. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu w/w wniosku odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. WSA w Warszawie umarzając postępowanie wskazał, że skoro skarga R. W. wpłynęła do Sądu w dniu 22 lutego 2010 r. to w momencie jej rozpoznania przez Sąd Minister Infrastruktury nie pozostawał już w bezczynności, gdyż rozpoznał wniosek skarżącego tj. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. W tej sytuacji postępowanie sądowe podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe.
Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostawał, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył, działający za pośrednictwem pełnomocnika, R. W. wnosząc o podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody Gorzowskiego z dnia [...] sierpnia 1998 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek prac związanych z założeniem i przeprowadzeniem gazociągu tranzytowego. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny faktu, który organ administracji ustalił z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stwierdzono, że błąd sądu w ustaleniach faktycznych polegał na zaakceptowaniu błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez Ministra Infrastruktury, który, zdaniem autora skargi kasacyjnej, pozostawał w bezczynności, gdyż nie rozpatrzył wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2010 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
W ocenie skarżącego stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a., WSA w Warszawie powinien był dokonać oceny postępowania Ministra Infrastruktury z punktu widzenia zarzutów stawianych jej w skardze z dnia 21 lutego 2010 r., ale także zdarzeń, które miały miejsce po złożeniu pisemnej skargi. Wniesiono także o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Na przedmiotowym etapie postępowania nie doszło bowiem do merytorycznego rozpoznania sprawy. Wskazać należy, że przedmiot niniejszej sprawy ogranicza się do skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury w sprawie z wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Bezspornym jest natomiast, iż do czasu rozpatrzenia skargi Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] rozstrzygnął sprawę wniosku skarżącego o w/w przedmiocie. W momencie zatem rozpoznania przez Sąd przedmiotowej skargi Minister Infrastruktury nie pozostawał już w bezczynności. Skoro tak to WSA w Warszawie zasadnie przyjął, że wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a postępowanie sądowe podlegało umorzeniu. Skoro zaś postępowanie ze skargi R. W. podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, to Sąd I instancji nie mógł rozpoznać skargi co do istoty sprawy.
Wobec powyższego i odnosząc się do wskazywanych przez skarżącego uchybień jakich dopuścił się w/w organ na etapie postępowania administracyjnego podać trzeba, że pozostają bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Podkreślić należy, że skarżący może zakwestionować przedstawione nieprawidłowości w postępowaniu w/w organu np. nierozpatrzenie w terminie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Może to jednak nastąpić dopiero w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.