Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1722/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Z., dalej skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Ww. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Kierownika Filii Nr 1 OPS Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku na zagospodarowanie lokalu socjalnego i ekonomiczne usamodzielnienie się, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ ten ustalił, że w dniu 14 maja 2010 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w wysokości 6000 zł na zagospodarowanie otrzymanego lokalu socjalnego nr 6 przy ulicy [...] w Warszawie. Wniosek ten został rozstrzygnięty decyzją odmowną z [...] lipca 2012 r., od której skarżący złożył odwołanie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] września 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Wa 2252/10 uchylił decyzje organów obu instancji.
Z wnioskiem o pomoc w formie świadczenia pieniężnego na ekonomiczne usamodzielnienie się skarżący wystąpił też w dniu 1 września 2010 r. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. organ I instancji odmówił przyznania tego świadczenia, a organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę na w/w decyzje, wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2554/10 uchylił zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżący faktycznie wnosił o pomoc w formie zasiłku celowego na zagospodarowanie lokalu socjalnego, zatem zakres obu wniosków był tożsamy w związku z czym wnioski te winny być rozpatrzone równocześnie.
Ponownie rozpatrując w/w wnioski organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił skarżącemu przyznania zasiłku celowego na zagospodarowanie lokalu socjalnego i ekonomiczne usamodzielnienie się. Organ ten ustalił, że w dacie składania wniosków skarżący prowadził samodzielne gospodarstwo domowe, legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe, a jego dochód stanowił zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł i zasiłek stały w kwocie 444 zł w maju 2010 r. oraz 324 zł we wrześniu 2010 r. Obecnie skarżący nadal prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego dochód stanowi kwota 477 zł, na którą składa się zasiłek stały w wysokości 324 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Lokal, na którego zagospodarowanie miał być przeznaczony wnioskowany zasiłek, nie jest zamieszkały przez skarżącego. Umowa najmu tego lokalu była zawarta na czas określony do dnia 5 maja 2011 r. Z uwagi na niezamieszkiwanie w lokalu Zarząd Dzielnicy nie wyraził zgody na ponowne zawarcie ze skarżącym umowy najmu.
Powołując się na art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej organ I instancji wskazał, że przyznanie zasiłku celowego z pomocy społecznej nie jest obowiązkiem organów administracji i nie rodzi dla strony roszczenia o przyznanie świadczenia w określonej wysokości i formie. Rozstrzygnięcie to leży w sferze uznania administracyjnego. Uznanie nakłada obowiązek załatwienia sprawy w sposób zgodny z słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza on możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Wnioski skarżącego stały się, zdaniem organu, bezprzedmiotowe na skutek ustania stosunku najmu a zatem celu, na jaki pomoc miała być przyznana. Obecnie cel ewentualnej pomocy nie może być zrealizowany wobec braku zgody na zawarcie ze skarżącym umowy najmu. Skarżący nie wskazał także jakiegokolwiek innego tytułu najmu, z którego wynikałaby potrzeba zagospodarowania innego lokalu.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że wystąpił o przedłużenie umowy najmu przedmiotowego lokalu.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał m.in., że celem pomocy społecznej jest udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swojej sytuacji bytowej. Taką też funkcję spełnia zasiłek celowy. Niezależnie od tego wskazał, że w sytuacji braku tytułu prawnego do lokalu socjalnego, na zagospodarowanie którego skarżący zwrócił się o pomoc, pomoc w zakresie tego właśnie celu nie mogła zostać przyznana. Stwierdzono, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe decyzje, zarzucając niezałatwienie zgłoszonego przez niego wniosku zgodnie z jego słusznym interesem, nierealizowanie wyroków sądowych, działanie w sposób przewlekły i nieterminowy. Podniósł błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na nieuwzględnieniu złożenia skierowania do podpisania umowy najmu z Gminą. Wskazał też na fakt zameldowania na pobyt stały od czerwca 2010 r. w lokalu, którego dotyczy wniosek i zarzucił w związku z tym, że brak jest przeszkód w realizacji zasiłku. Zarzucił też, że organ z jednej strony podnosi ustanie stosunku najmu lokalu, a z drugiej, że wniosek jest rozpatrywany przez Zarząd Dzielnicy [...].
W piśmie procesowym złożonym w toku postępowania pełnomocnik skarżącego podniósł, że w dniu 11 lutego 2011 r. skarżący złożył wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu nr 6 przy [...] w Warszawie, a zatem wszczął procedurę mającą na celu uzyskanie tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Nadto wskazał, że skarżący spełnia wymagane przez ustawę o pomocy społecznej kryteria dochodowe.
Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.
Rozpatrując skargę Sąd I instancji wskazał, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola decyzji uznaniowej ogranicza się do zbadania jej zgodności z prawem. Celem tej kontroli jest ustalenie, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 k.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków finansowych.
Mając powyższe na uwadze wskazał, że podstawą odmowy przyznania zasiłku celowego w sprawie było stwierdzenie przez organy bezprzedmiotowości wniosków skarżącego. Bezprzedmiotowość ta nastąpiła na skutek ustania stosunku najmu, a tym samym celu, dla którego pomoc miała być przyznana. Zarówno wniosek z 14 maja 2010 r., jak i z dnia 1 września 2010 r. odnosiły się do uzyskania świadczenia na zagospodarowanie otrzymanego lokalu socjalnego nr 6 przy ulicy Siedleckiej 32 w Warszawie. Aczkolwiek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dwóch prawomocnych wyrokach sygn. akt I SA/Wa 2554/10 oraz I SA/Wa 2252/10 nakazał organom rozpoznającym sprawę uwzględnienie okoliczności otrzymania lokalu przez skarżącego, to prawidłowo zdaniem Sądu I instancji organy uznały, że cel ewentualnej pomocy nie może zostać obecnie zrealizowany. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak tytułu prawnego skarżącego do lokalu socjalnego w dacie wydawania zaskarżonych decyzji.
Umowa najmu tego lokalu zawarta była na czas określony do dnia 5 maja 2011 r. i nie została przedłużona, ani zawarta ponownie. Ocena organów, że skarżący nie legitymował się tytułem prawnym do przedmiotowego lokalu socjalnego w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji jest - w ocenie Sądu I instancji - w świetle zebranego materiału dowodowego prawidłowa. Znajduje bowiem oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Oceny tej nie zmienia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że wystąpił on z wnioskiem o zawarcie umowy najmu z Gminą, jak też fakt zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu socjalnym. Okoliczność ta nie stwarza bowiem tytułu prawnego do tego lokalu. Jest jedynie konsekwencją zawartej uprzednio umowy najmu. Poza sporem pozostaje, że skarżący nie wskazał również jakiegokolwiek innego tytułu, z którego wynikałaby potrzeba zagospodarowania innego lokalu.
W świetle powyższego stwierdzić, zdaniem Sądu I instancji należy, że skoro skarżący wystąpił z wnioskami o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zagospodarowanie lokalu, do którego nie dysponował tytułem prawnym w dacie rozpoznawania złożonych wniosków, to odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia nie narusza granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wskazało, że instytucja uznania administracyjnego wyklucza automatyczne przyznanie wnioskowanego świadczenia osobie wnioskującej i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniem. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy społecznej.
Zasiłek celowy można przyznać wyłącznie na zaspokojenie niezbędnej potrzeby życiowej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. Organy udzielające pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. W świetle powyższego nie można, zdaniem Sądu I instancji, postawić organom zarzutu dowolności w podjęciu decyzji o odmowie przyznania pomocy pieniężnej na zagospodarowanie lokalu, do którego tytułu skarżący nie posiadał.
Nie można też, zdaniem Sądu I instancji, skutecznie powoływać się na zarzut naruszenia art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., skoro nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy polegająca na wygaśnięciu z dniem 5 maja 2011 r. umowy najmu przedmiotowego lokalu socjalnego. Ocena prawna, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., jest wiążąca tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych, w związku z czym traci moc m.in. w przypadku zmiany, już po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a taką istotną okolicznością faktyczną w przedmiotowej sprawie jest ustanie stosunku najmu, a w konsekwencji brak tytułu prawnego do lokalu socjalnego nr 6 przy Siedleckiej 32 w Warszawie.
Reasumując Sąd I instancji wskazał, że nie stwierdził uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena "niezbędnej potrzeby bytowej", jako przesłanki przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zagospodarowanie lokalu mieszkalnego, jest uwarunkowana istnieniem tytułu prawnego do lokalu, podczas gdy przesłanka "niezbędnej pomocy bytowej" powinna zostać poddana ocenie bez względu na fakt, czy skarżącemu przysługuje tytuł prawny do lokalu.
W uzasadnieniu podniósł, że wykładnia art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej odnosi się wyłącznie do oceny stanu faktycznego, który powinien uzasadniać zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że za niezbędną potrzebę życiową uznać należy jedynie taką, która jest nieodzowna do egzystencji. Niezbędna potrzeba bytowa, to potrzeba uzasadniona tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, takimi jak życie, czy zdrowie. Co do zasady, zapewnienie zamieszkania stanowi niezbędną potrzebę bytową.
W świetle powyższego należy zdaniem pełnomocnika skarżącego uznać, że w postępowaniu mającym na celu przyznanie zasiłku celowego, rozpatrywane jest kryterium dochodowe wnioskodawcy (spełnienie tegoż kryterium przez skarżącego jest bezsporne w przedmiotowej sprawie), a następnie badane są okoliczności faktyczne odnoszące się do ustalenia, czy potrzeba istnieje i czy jest niezbędna. Okoliczność zatem, że skarżący stara się o uzyskanie tytułu prawnego do lokalu socjalnego, w którym jest zameldowany, w którym zamieszkuje i z którego na co dzień korzysta w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, a zarazem w którym istnieje konieczność ponoszenia kosztów na niezbędne naprawy, remonty i inne podstawowe urządzenia użytku codziennego, zaś brak zaspokojenia tychże potrzeb może zagrażać zdrowiu skarżącego, jest wystarczająca do uznania, że spełnione są przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu zasiłku celowego.
"Niezbędnej potrzeby bytowej" nie wyłącza okoliczność, że sytuacja prawna zamieszkiwanego lokalu jest nieuregulowana, gdyż wobec przyjęcia takiej interpretacji, pomoc społeczna stałaby się niedostępna dla osób zamieszkujących bez żadnego tytułu prawnego, lecz poprzez ten fakt, nie mniej potrzebujących wsparcia w zaspokojeniu ich niezbędnych potrzeb bytowych oraz korzystających w pierwszym rzędzie ze wsparcia pomocy społecznej.
W tej sytuacji błędnie, zdaniem pełnomocnika skarżącego, odmówiono skarżącemu przyznania zasiłku celowego, gdyż odmowa została oparta na przesłance, która nie została wskazana w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Pełnomocnik skarżącego dodał, że u skarżącego rozpoznano chorobę nowotworową oraz inne ciężkie schorzenia zdrowotne, co wynika z dołączonej dokumentacji lekarskiej. Wobec tak ciężkiego stanu zdrowia, nie ulega zdaniem pełnomocnika skarżącego wątpliwości, że skarżący spełnia wszelkie przesłanki wskazane w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Dodatkowo podniósł, że złożony przez skarżącego wniosek o zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu nr 6 przy ul. Siedleckiej 32 w Warszawie nie został rozpoznany, a termin na rozpatrzenie sprawy został wielokrotnie przekroczony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu.
W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał podstawę wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucając naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.s., przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena "niezbędnej potrzeby bytowej", jako przesłanki przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zagospodarowanie lokalu mieszkalnego, jest uwarunkowana istnieniem tytułu prawnego do lokalu, podczas gdy przesłanka "niezbędnej pomocy bytowej" powinna zostać poddana ocenie bez względu na fakt, czy skarżącemu przysługuje tytuł prawny do lokalu.
Zgodnie z owym przepisem prawa, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy.
Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że ową niezbędną potrzebą bytową, na zaspokojenie której skarżący zwrócił się o pomoc wnioskami z dnia 14 maja 2010 r. i z dnia 1 września 2010 r., była pomoc finansowa w kwocie 6 000 zł na zagospodarowanie otrzymanego lokalu socjalnego nr 6 położonego przy ulicy [...] w Warszawie oraz usamodzielnienie się. Wnioskowana pomoc odnosiła się zatem, jak to prawidłowo oceniono w sprawie, do uzyskania świadczenia na zagospodarowanie ww. lokalu socjalnego.
Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że na datę rozstrzygania sprawy przez organy administracji skarżący nie dysponował prawem do ww. lokalu socjalnego. Umowa najmu ww. lokalu socjalnego została bowiem zawarta na czas określony do dnia 5 maja 2011 r. i nie została przedłużona, ani zawarta ponownie. Skarżący nie wskazał również jakiegokolwiek innego tytułu, z którego wynikałaby potrzeba zagospodarowania innego lokalu mieszkalnego i usamodzielnienia się. Trafnie w świetle powyższego Sąd I instancji przyjął, że skoro skarżący wystąpił z wnioskami o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zagospodarowanie lokalu, do którego nie dysponował tytułem prawnym w dacie rozpoznawania złożonych wniosków, to zasadnie organy odmówiły przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia albowiem zniweczeniu uległa potrzeba, na zaspokojenie której zasiłek miał być przyznany. Innymi słowy, odpadł cel, na który zasiłek celowy miał być przyznany.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, że zapewnienie mieszkania stanowi niezbędną potrzebę bytową. Należy jednak mieć na względzie, że w niniejszej sprawie skarżący wnosił o przyznanie zasiłku celowego nie na zapewnienie mieszkania, lecz na usamodzielnienie się i na zagospodarowanie mieszkania, do którego posiadał tytuł prawny w dniu składania wniosku. Sytuacja ta jednak uległa zmianie. W dniu bowiem rozstrzygania sprawy przez organy skarżący nie legitymował się prawem do żadnego lokalu mieszkalnego. Na datę rozstrzygania sprawy przez organy owa potrzeba, na zaspokojenie której skarżący zwrócił się o pomoc, zatem nie istniała.
Trafnie w tej sytuacji Sąd I instancji przyjął w zaskarżonym wyroku, że wobec ustania stosunku najmu lokalu mieszkalnego, na którego zagospodarowanie i usamodzielnienie się skarżącego miała być przyznana pomoc, wnioski skarżącego wszczynające postępowanie administracyjne w sprawie stały się bezprzedmiotowe. Cel bowiem ewentualnej pomocy nie może zostać obecnie zrealizowany.
Z powyższego wynika, że Sąd I instancji nie dopuścił się błędnej wykładni art. 39 ust. 1 u.p.s. skoro przyjął, że wobec tego, iż odpadł cel, na który wnioskowana pomoc finansowa miała być przyznana, pomocy tej obecnie przyznać nie można.
Zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenia, że skarżący mieszka w ww. lokalu socjalnym, na którego zagospodarowanie miał być przyznany zasiłek, w związku z czym istnieje konieczność ponoszenia kosztów na niezbędne naprawy, remonty i inne podstawowe urządzenia użytku codziennego, co w ocenie autora skargi kasacyjnej uzasadnia przyznanie wnioskowanego zasiłku celowego, pozostają w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w sprawie. Z ustaleń tych wynika, że lokal, na którego zagospodarowanie miał być przeznaczony wnioskowany zasiłek, nie jest zamieszkały przez skarżącego. Umowa najmu tego lokalu była zawarta na czas określony do dnia 5 maja 2011 r. Z uwagi na niezamieszkiwanie w lokalu Zarząd Dzielnicy nie wyraził zgody na ponowne zawarcie ze skarżącym umowy najmu. Powyższych ustaleń autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował, w związku z czym uznać je należy za prawidłowe.
Bez znaczenia także pozostaje w sprawie okoliczność, że skarżący jest zameldowany w przedmiotowym lokalu socjalnym, jak również, że wystąpił on z wnioskiem o zawarcie umowy najmu tego lokalu. Wnioskowany zasiłek celowy miał być przyznany na zagospodarowanie otrzymanego lokalu socjalnego i usamodzielnienie się, a nie na zameldowanie się w nim, czyli rejestrację w nim swojego pobytu przez skarżącego.
Nie może także, w świetle art. 39 ust. 1 u.p.s., odnieść zamierzonego skutku odwoływanie się przez autora skargi kasacyjnej do trudnej sytuacji życiowej skarżącego oraz jego stanu zdrowia.
W tej sytuacji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej uznać należało za nietrafny.
Skoro zatem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawy p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258 – art. 261 p.p.s.a. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.