Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. M. na decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, iż skarga jest niedopuszczalna, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podał, iż z art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 100, poz.1086 ze zm.) wynika, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości (ust. 1), a strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie przekazania sprawy do sądu powszechnego (ust. 3). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dodano, iż strona została prawidłowo pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia od decyzji.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie wniesiono o jego uchylenie oraz o zwrot poniesionych kosztów opłaty sądowej, kosztów sądowych pełnomocnictwa według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik skarżącego zawnioskował o dopuszczenie dowodu z kopii mapy zasadniczej ewidencyjnej na okoliczność, że działka nr 2925 i 2928/3 stanowiąca własność Gminy T. była przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego i że Gmina ta była stroną postępowania, ponadto decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] sierpnia 2003, nr [...] oraz z protokołu granicznego, dotyczącego rozgraniczenia działki nr 2925 i wykazu zmian gruntowych w obrębie Ł., gmina T., zatwierdzonego przez Starostę Rzeszowskiego w dniu 21 lipca 2003 r. Podniesiono, iż skarga została wniesiona do właściwego sądu, a sąd wojewódzki odrzucając przedmiotową skargę naruszył art. 33 prawa geodezyjnego. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż Wójt Gminy T. nie posiadał uprawnienia do decydowania we własnej sprawie i wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości we własnej sprawie jako strona postępowania.
W zaistniałej sytuacji należało się zwrócić do Starosty Rzeszowskiego o wyznaczenie innego, uprawnionego organu do wydania decyzji. Wówczas skarżąca w przypadku jej kwestionowania mogła wnieść skargę do Sądu Rejonowego w Rzeszowie. Decyzja Wójta Gminy T. jako nieuprawnionego organu do wydania decyzji, nieważna z mocy samego prawa, kwalifikowała się do zaskarżenia do WSA w Rzeszowie z wnioskiem o jej uchylenie, nie zaś do sądu powszechnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Przepis art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa m. in. wymagania materialne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej, którymi są: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; b) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; c) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; d) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie dotyczącym postępowania cywilnego panuje niekwestionowany pogląd, że braki w tym zakresie nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną – por. np. postanowienie SN z 12.12.2000 r., V CKN 1780/00, OSN 2001, nr 3, poz.
52. Pogląd ten został zaakceptowany w literaturze z zakresu postępowania sądowoadministracyjnego – B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 467; B. Gruszczyński, Środki odwoławcze, [w:] Zagadnienia, s. 83; A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 16.03.2004 r., FSK 209/04, OSP 2004, nr 6, poz. 73, a także w orzecznictwie NSA – por. np. postanowienie z 16.03.2004 r., FSK 209/04. W skardze kasacyjnej należy zatem przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba więc m. in. wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony. Nie wystarczy przy tym przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji. Konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało – por. T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, s. 139. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty pogwałcenia przepisów prawa materialnego lub p.p.s.a., jak i odsyłanie do pism procesowych zawartych w aktach sprawy. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W postanowieniu z 15.03.2004 r., FSK 258/04, (Prz. Podat. 2004, nr 7, poz.
53) podkreślono, że autor skargi ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Nie stanowi przytoczenia podstawy powtórzenie treści art. 174 p.p.s. Autor skargi ma wskazać jaki konkretny przepis postępowania (przez oznaczenie go numerem jednostki systematycznej aktu normatywnego) został naruszony przez orzekający sądu i na czym - jego zdaniem – to naruszenie polegało oraz jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest niezbędne dla wyznaczenia granic skargi kasacyjnej, w ramach których podlega ona rozpoznaniu przez NSA (art. 183). Braki skargi w tym zakresie powodują zatem jej odrzucenie, albowiem przy związaniu NSA granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1) uniemożliwiają one merytoryczne rozpoznanie tego środka prawnego. Sąd ten nie może jedynie domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia, czy sąd I instancji prawidłowo zastosował prawo.
Skarga kasacyjna J. M. nie spełnia tych wymagań, ponieważ nie zawarto w niej przytoczenia podstaw kasacyjnych.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za niedopuszczalną i na podstawie art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.