Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 101/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odrzucił wniesioną przez M. P. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, jako wniesioną po terminie (zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona w dniu 7 grudnia 2011 r., natomiast skarga została złożona dopiero w dniu 10 stycznia 2012 r.).
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wywiodła skarżąca, zaskarżając zakwestionowane orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia wg norm prawem przepisanych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. 1/ art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia, którego nie poprzedziła kontrola działania organu administracji publicznej polegająca na ocenie, czy organ dokonał wszechstronnej analizy w przedmiocie uchybienia przez skarżącą terminowi do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, 2/ art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącej na zakwestionowaną decyzję, w sytuacji gdy ww. skarga została złożona w ustawowym trzydziestodniowym terminie oraz poprzez uniemożliwienie skarżącej ustosunkowania się na rozprawie do twierdzeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, dotyczących uchybienia terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wskazano, że z oświadczenia skarżącej wynika, iż zaskarżoną decyzję odebrała w dniu 12 grudnia 2012 r. Tym samym ustawowy termin do złożenia skargi upływał z dniem 11 stycznia 2012 r., a zatem wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 r. skarga została złożona w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach zgłoszonych zarzutów kasacji, a tak rozpoznawana skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 3 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sprowadzające się do przyjęcia, że Sąd I instancji w wyniku braku wnikliwej analizy bezpodstawnie uznał, że przedmiotowa skarga zastała wniesiona po terminie.
Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zaś termin ten określa przepis art. 53 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym oddanie pisma m.in. w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.).
Nadto zauważyć należy, że zgodnie z wymogiem zawartym w art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie skarżąca zakwestionowała decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2011 r., która to decyzja została doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego - korespondencja została odebrana przez męża skarżącej W. P. w dniu 7 grudnia 2011 r. (potwierdzenie odbioru – k. 16 akt administracyjnych). Natomiast skarga na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem właściwego organu, została wniesiona w dniu 10 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę).
Odnosząc się zaś do argumentów skargi kasacyjnej podnieść należy, że nie można uznać za zasadne twierdzenia skarżącej, iż zaskarżona decyzja została jej doręczona w dniu 12 grudnia 2012 r., albowiem na tę okoliczność nie przedstawiono żadnych dowodów. W szczególności brak jest jakichkolwiek dowodów na okoliczność, że data doręczenia zaskarżonej decyzji jest inna, niż widniejąca na potwierdzeniu odbioru korespondencji zawierającej zakwestionowaną decyzję.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rację ma Sąd I instancji, iż skarga ta została wniesiona po upływie trzydziestu dni od daty doręczenia decyzji. Zatem, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, stanowisko Sądu I instancji odrzucające wniesioną skargę jako wniesioną po terminie jest prawidłowe. Tym samym zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. jako nieusprawiedliwione nie mogły skutkować uchyleniem zakwestionowanego postanowienia.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu podnieść należy, że orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należnym od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym przepisami art. 258-261 p.p.s.a. Zatem wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną pełnomocnik ustanowiony na zasadzie prawa pomocy powinien złożyć do Sądu I instancji.