Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 738/09, po rozpatrzeniu skargi Gminy Miejskiej Kraków na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia [...] maja 2006 r. nr [...].
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] maja 2006 r., po rozpatrzeniu wniosku Gminy Kraków o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 1999 r. orzekającej o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości składającej się z działki nr [...] o powierzchni 6,8973 ha, objętej KW nr [...] i Kw nr [...], w części dotyczącej powstałej w wyniku podziału działki nr [...] i przejściu własności tej działki na rzecz Gminy Kraków, odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymało w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 36/07 oddalił skargę Gminy Kraków uznając ją za niezasadną. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że decyzja administracyjna jest aktem prawnym sformalizowanym, co nie dotyczy nielicznych sytuacji, w których jej wydanie nie następuje na piśmie.
Forma decyzji uznawana jest za istotny element charakterystyki aktu administracyjnego, gdzie określone znaczenie posiadają także poszczególne jego składniki. Praktyka wskazuje, że z uwagi na treść art. 9 kpa do decyzji wprowadzane są także inne pouczenia, mające charakter informacyjny. Specyfika niniejszej sprawy nakazuje zwrócić uwagę na fakt, że konkretyzacja prawa dokonuje się wyłącznie w rozstrzygnięciu (osnowie, sentencji), nie zaś w innych elementach decyzji. Dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności części decyzji administracyjnej. Taka możliwość istnieje wówczas, gdy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem orzekania w osobnej decyzji. Nie jest zasadnym nadawanie poszczególnym elementom decyzji odmiennego charakteru, waloru i znaczenia niż wynikający z wprost z jej treści, w szczególności zaś uznanie za rozstrzygnięcie tych składników, które określono jednoznacznie jako pouczenie.
Rozstrzygnięcie decyzji podziałowej mówi wyłącznie o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. Faktem jest, że podstawa prawna kwestionowanej decyzji uwzględnia także art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarówno ten przepis, jak inne regulacje o podziale nieruchomości w chwili jej wydania nie przewidywały kompetencji dla organów administracji publicznej do władczego, konstytutywnego lub deklaratoryjnego orzekania w przedmiocie przejścia w tym trybie prawa własności, zaś jego powołanie stosownie do treści przedmiotowego aktu administracyjnego, może być łączone jedynie z elementem informacyjnym nazwanym pouczeniem, a nie z rozstrzygnięciem czy jego uzasadnieniem. Decyzja o podziale nieruchomości może prowadzić do określonych skutków pozostających poza sferą orzekania organów administracyjnych. W sprawie niniejszej kwestionowana decyzja zawiera błędne pouczenie, które uwzględnia treść powołanego art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Samo przytoczenie treści tego przepisu związanego z pouczeniem nie może być traktowane jako rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, skoro zarówno z osnowy decyzji, jaki i jej uzasadnienia wynika w sposób jednoznaczny, że kwestia przeniesienia prawa własności nie była przedmiotem analizy i orzekania organu administracji. Wada decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 1999 r. tkwi w fakcie nieuprawnionego powołania przez organ administracji w podstawie decyzji przepisu art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W orzecznictwie i doktrynie prawa administracyjnego ugruntowany jest uzasadniony pogląd, że brak zamieszczenia w decyzji podstawy prawnej jej wydania lub zamieszczenie wadliwej podstawy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w ten sposób decyzji. Fakt, że błędne pouczenie czy wadliwe wskazanie w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji art. 98 powołanej ustawy doprowadziło do wpisania na wniosek Spółdzielni "[...]" w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości składającej się z działki nr [...] Gminy Miejskiej Kraków jako właściciela tej nieruchomości nie ma dla sprawy znaczenia.
Powoływanie się zaś na taką a nie inną interpretację treści decyzji przez sąd wieczystoksięgowy jest całkowicie dowolne, bowiem orzeczenie o wpisie nie zawiera uzasadnienia. Błędne jest stwierdzenie, że kwestionowana decyzja dla sądu wieczystoksięgowego stanowiła jedyny dowód przejścia własności nieruchomości na podstawie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również, że z uwagi na zasadę autonomii orzecznictwa sądowego i administracyjnego sąd nie będzie mógł badać legalności aktu administracyjnego, który został powołany jako podstawa wpisu.
Na skutek skargi kasacyjnej Gminy Miasta Krakowa Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 493/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd wieczystoksięgowy wskazał w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości jako podstawę dla dokonanego wpisu prawa własności działki o nr [...] na rzecz Gminy Kraków przedmiotową decyzję z 1999 r. Okoliczność ta dowodzi zatem, że to ta właśnie decyzja była podstawą dokonanego wpisu.
Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę, że kolejna decyzja dotycząca dalszego podziału działki nr [...], tj. decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2001 r., powieliła błąd zawarty w decyzji kwestionowanej stwierdzając (przed sprostowaniem), że wspomniana wyżej działka stanowi własność Gminy Kraków. Następnie decyzję tę sprostowano określając właściciela działki jako Skarb Państwa, ale wskazując Gminę jako użytkownika wieczystego. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego powyższe okoliczności dowodzą, że utrzymywanie w obrocie prawnym decyzji podziałowej z 1999 r. już obecnie skutkuje szeregiem negatywnych konsekwencji, wprowadzających do obrotu prawnego niezgodność z prawem. Zgodnie z treścią art. 107 § 1 kpa pouczenie zawarte w decyzji administracyjnej winno zawierać jedynie informację, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, względnie w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, pouczenie powinno zawierać informację o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Ponieważ ta regulacja prawna ma charakter przepisu rangi ustawy, stosowanie praktyki odmiennej jest prawnie wadliwe i z tego powodu niedopuszczalne. Zamieszczenie zatem, w części decyzji nazwanej przez organ pouczeniem, szeregu informacji dotyczących nie tylko środków odwoławczych, ale przedmiotowego przejścia prawa własności gruntu w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sposobu ustalenia odszkodowania za tenże grunt, możliwości nałożenia opłaty adiacenckiej, budzić może uzasadnione wątpliwości, czy rzeczywiście tego rodzaju informacje mogły być traktowane jedynie jako pouczenie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji oceniając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie o odmowie stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji naruszył art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż przywiązując zbyt dużą wagę do faktu, że w/w informacje, niezwiązane w żaden sposób z instytucją środka odwoławczego, zostały zamieszczone w graficznie wydzielonej części decyzji, określonej przez organ jako pouczenie, nie rozważył dostatecznie, jakie doniosłe konsekwencje prawne wywołuje i może jeszcze wywołać pozostawanie w obrocie prawnym tak wadliwej decyzji.
Zamiast ścisłego trzymania się stanowiska związanego z zamieszczeniem stwierdzenia o przejściu prawa własności działki nr [...] na rzecz Gminy w wydzielonej części decyzji, określonej mianem pouczenia, należało w tym wypadku zanalizować treść decyzji jako całości aktu, zwłaszcza że decyzja ta w swej podstawie prawnej wskazywała już, że została wydana m.in. na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie tyle bowiem w tym wypadku było istotne miejsce, w którym stwierdzono o przejściu prawa własności działki, ale istotna była treść rozstrzygnięcia całej decyzji i skutki jakie ona wywołała.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. uchylił zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Sąd I instancji powołał sie na treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) i wyjaśnił, że Sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Sądu Wojewódzkiego w sprawie niniejszej istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zamieszczenie w decyzji pouczenia niezgodnego z prawem i nieprzewidzianego art. 107 § 1 kpa jest rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Sąd I instancji przywołał obszerne fragmenty zapadłego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i stanął na stanowisku, że decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władczym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej skierowanym do konkretnego adresata. Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 104 i 107 kpa) decyzja jest formą załatwienia sprawy administracyjnej. Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji. Akt administracyjny zawierający decyzję administracyjną musi mieć odpowiednią formę. Decyzja administracja jest aktem jednolitym, co oznacza, że jej częścią jest oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Zatem pouczenie jest elementem decyzji, a tak sformułowane jak w decyzji, która jest przedmiotem sprawy, oznacza, że element nazwany "pouczeniem" w istocie rzeczy jest rozstrzygnięciem, skoro w jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając zatem na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd Wojewódzki doszedł do przekonania, że przedmiotowa decyzja dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność w części objętej rozstrzygnięciem nazywanym pouczeniem. Skoro więc kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu nadzoru naruszają prawo, to Sąd ten na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c uchylił zaskarżone decyzje.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] "[...]". Skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu istotne naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia a polegające na:
- a) obrazie art. 156 § 1 ust. 2 kpa wyrażające się w wadliwym przyjęciu, jakoby doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez zamieszczenie w decyzji pouczenia niezgodnego z prawem i nieprzewidzianego w art. 107 kpa i tym samym przyjęciu jakoby umieszczenie w pouczeniu informacji wykraczających poza wskazanie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, miało determinować uznanie, że decyzja obarczona jest rażącą wadą;
- b) obrazie art. 156 § 1 ust. 2 kpa wyrażające się w przyjęciu, że można stwierdzić nieważność decyzji w części dotyczącej jedynie deklaratoryjnego i informacyjnego stwierdzenia (de facto przepisania ustawy), podczas gdy stwierdzić nieważność decyzji można ewentualnie jedynie w odniesieniu do jej rozstrzygnięcia (sentencji) obejmującej zatwierdzenia podziału nieruchomości.
Ponadto skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi istotne naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie, polegające na:
- c) obrazie art. 96 i 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa zatwierdzającej podział nieruchomości polegające na błędnym przyjęciu, że relewantne i podlegające prawnoadministracyjnemu wartościowaniu są inne "składniki" decyzji (i to zawarte w pouczeniu), pomimo że zgodnie z tym przepisem decyzja wójta, burmistrza lub prezydenta miasta sprowadzać się powinna tylko i wyłącznie do zatwierdzenia podziału i tylko w tej warstwie może być oceniana z punktu widzenia jej ważności tudzież nieważności;
- d) obrazie art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na wykroczeniu przez Sąd poza swoje kompetencje i antycypowaniu ewentualnych rozstrzygnięć sądów powszechnych orzekających o uzgodnieniu treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i ferowaniu, że sądy orzekające w tej sprawie z całą pewnością byłyby związane decyzją i nie mogłyby uznać, że mamy do czynienia z tzw. "bezwzględną wadą decyzji".
Mając na uwadze powyższe naruszenia, na zasadzie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Gminy Miejskiej Kraków na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła pogłębione wywody na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, więc Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ nie zawiera uzasadnionych zarzutów.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mógł odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku. Przepisy te są przepisami prawa o charakterze ustrojowym, które określają zakres sprawowanego przez sądy administracyjne wymiaru sprawiedliwości oraz zakreślają właściwość sądów administracyjnych, dlatego też nie można ich traktować jako przepisów samodzielnie określających tok postępowania sądowoadministracyjnego.
Sąd mógłby naruszyć wskazane przepisy odmawiając rozpoznania skargi, mimo jej wniesienia z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy jej kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła. Zważyć należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.
W tej sytuacji przypomnieć należy, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 493/08, uchylił zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 36/07 oddalający skargę Gminy Miasta Kraków i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę związany był, zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku. Przepis ten stanowi bowiem, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 738/09 był zatem obowiązany zastosować się do zaleceń i wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego, które były wynikiem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego związanych z wykładnią art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 107 § 1 kpa. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe, przy czym jak przyjmuje się w judykaturze, z określenia "związany jest wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2006 str. 421).
Tym samym uznać należy, że sąd rozpoznając sprawę przekazaną do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, a okoliczności sprawy znajdujące odzwierciedlenie w jej aktach nie mogą być na nowo rozpoznawane przez sąd I instancji w granicach określonych w art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli wykaże, że stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, bądź po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny sprawy. W niniejszej jednak sprawie nie mamy do czynienia z żadną z tych sytuacji, zatem Naczelny Sąd Administracyjny badał obecnie zasadność skargi kasacyjnej mając na uwadze konieczność zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołanego wyżej art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przypomnieć należy, że uchylając zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 36/07 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "że utrzymywanie w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. już obecnie skutkuje szeregiem negatywnych konsekwencji, wprowadzających do obrotu prawnego niezgodność z prawem" a "Sąd I instancji, oceniając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie o odmowie stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji naruszył art. 156 § 1 pkt 2 kpa, gdyż przywiązując zbyt dużą wagę do faktu, że w/w informacje, niezwiązane w żaden sposób z instytucją środka odwoławczego, zostały zamieszczone w graficznie wydzielonej części decyzji, określonej przez organ jako pouczenie, nie rozważył dostatecznie, jakie doniosłe konsekwencje prawne wywołuje i może jeszcze wywołać pozostawanie w obrocie prawnym tak wadliwej decyzji".
W ocenie tego Sądu właściwe pouczenie winno być "ograniczone jedynie do treści, która - zgodnie z art. 107 § 1 kpa - mogła je stanowić", ponieważ "decyzja ma ustawowo określoną strukturę, organ nie ma pozostawionej dowolności, jakie treści, z punktu widzenia formalnego, mogą być zawarte w poszczególnych częściach decyzji". Nadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kwestionowana decyzja podziałowa "została wydana na podstawie m.in. art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami" i przesądził, że "nie tyle bowiem w tym wypadku było istotne miejsce, w którym stwierdzono o przejściu prawa własności działki, ale istotna była treść rozstrzygnięcia całej decyzji i skutki jakie ona wywołała". Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny zalecił przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważenie przez Sąd I instancji, "czy zaskarżona decyzja była prawidłowa mając na względzie ocenę - pod kątem nieważności - decyzji kontrolowanej zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości - w części, w której decyzja ta dotyczy przejścia prawa własności działki nr [...]".
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, iż ponownie rozpatrując sprawę Sąd Wojewódzki zważy, że jako podstawę rozstrzygnięcia o podziale przedmiotowej nieruchomości organ wskazał m.in. art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który nie mógł być podstawą decyzji administracyjnej, a ponadto w treści tego aktu wypowiedział się o przejściu prawa własności tej działki na rzecz Gminy Miasta Kraków i choć wypowiedź tę zawarł w części decyzji nazwanej pouczeniem, to informacja ta nie mogła w istocie rzeczy stanowić pouczenia w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Poza tym Sąd I instancji winien był również uwzględnić fakt, że stwierdzenie dotyczące przejścia prawa własności stanowiło odrębne zagadnienie, a więc i odrębną niejako część decyzji, pozostając bez wpływu na tę część kontrolowanej decyzji, w której organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości.
Mając na względzie taką ocenę prawną i wskazania co do dalszego sposobu postępowania, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 738/09, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2006 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2006 r., które odmawiały stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, w części dotyczącej powstałej w wyniku podziału działki nr [...] i orzekającej o przejściu własności tej działki na rzecz Gminy Kraków. Zasadnie również i w zgodzie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku, Sąd I instancji uznał, że decyzja podziałowa Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] listopada 1999 r., w części objętej rozstrzygnięciem nazwanym "pouczeniem" dotyczącym działki nr [...] i orzekającym o przejściu własności tej działki na rzecz Gminy Kraków, jest dotknięta wadą powodującą jej nieważności i w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2006 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2006 r. Oznacza to, że w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni i prawidłowo zastosował art. 190 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i związany wykładnią zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 493/08, ocenił zgodność decyzji podziałowej w części odnoszącej się do działki nr [...] i orzekającej o przejściu własności tej działki na rzecz Gminy Kraków z treścią art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Ze wskazanych wyżej powodów stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania nie mogą odnieść oczekiwanego skutku zawarte w złożonej skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia zdaniem skarżącego art. 156 § 1 pkt 2 kpa (a nie jak w skardze kasacyjnej błędnie określono "art. 156 § 1 ust. 2 kpa", która to jednostka redakcyjna nie istniej) oraz art. 96 i 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które faktycznie zmierzają do podważenia dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym wyroku wykładni prawa, czyli są działaniem sprzecznym z dyspozycją art. 190 zdanie 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi jednoznacznie, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty te stanowią zatem niedopuszczalną polemikę z dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.