Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 122/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. G. na bezczynność P. Spółka Akcyjna w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. zobowiązał P. Spółka Akcyjna w Lublinie do załatwienia wniosku K. G. z dnia 14 września 2011 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdził, że bezczynność P. Spółka Akcyjna w Lublinie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądził od P. Spółka Akcyjna w Lublinie na rzecz K. G. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku podano następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 25 marca 2013 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga K. G. na bezczynność P. Spółka Akcyjna w Lublinie polegającą na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 14 września 2011 r. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 14 września 2011 r. wystąpił do P. Spółka Akcyjna w Lublinie o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych na działce nr [...], położonej w miejscowości M. Skarżący podniósł, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał wnioskowanych dokumentów w żądanej formie ani rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej czy też o umorzeniu postępowania.
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Spółki do udzielenia informacji zgodnie z jego wnioskiem.
W odpowiedzi na skargę P. Spółka Akcyjna w Lublinie wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazała, że w świetle art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej. Ponadto Spółka nie jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej, gdyż prowadzona przez nią działalność ma charakter cywilnoprawny. Wykonywane przez Spółkę zadania operatora systemu dystrybucyjnego, pomimo iż podlegają nadzorowi Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, nie stanowią zadań publicznych. Dokumenty, których wydania domagał się skarżący, wiążą się z dochodzeniem przez niego od Spółki roszczeń cywilnoprawnych, a takie działanie świadczy o indywidualnym, prywatnym interesie skarżącego, niemającym nic wspólnego z informacją publiczną.
W ocenie Spółki, nawet gdyby uznać, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a sama Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, to brak byłoby podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż wymiana pism pomiędzy Spółką a skarżącym nie została zakończona, a zatem skarga jest przedwczesna. Ponadto, ujawnienie żądanych informacji prowadziłoby do naruszenia chronionej ustawowo "tajemnicy przedsiębiorstwa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r.. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uznał skargę za zasadną i zobowiązał P. Spółka Akcyjna w Lublinie do załatwienia wniosku skarżącego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że wniosek z dnia 14 września 2011 r. skierowany był do P. Spółka Akcyjna z siedzibą w Lublinie, został jedynie złożony na adres Oddziału tej Spółki w Rzeszowie. Niezasadne jest więc stanowisko Spółki, że skarżący skierował swój wniosek do niewłaściwego podmiotu, co skutkować winno odrzuceniem skargi.
Sąd odwołał się do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., następnie podał, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy organ nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej ustawa).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym ustawy.
W myśl art. 4 ust 1 pkt 1–5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Zgodnie z art. 4 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), pozycję dominującą ma podmiot, który posiada kontrolę nad przedsiębiorcą, wyrażającą się m.in. w dysponowaniu bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu.
Skarb Państwa jest akcjonariuszem posiadającym większość głosów na Walnym Zgromadzeniu P. Grupa Energetyczna S.A. w Warszawie (61,89% – s. 36 sprawozdania Zarządu za okres zakończony 30 września 2012 r.). Spółka ta jest zaś jednym akcjonariuszem P. Spółka Akcyjna w Lubinie. Nie ulega wątpliwości, że Skarb Państwa dysponuje większością głosów na walnym zgromadzeniu P. Spółka Akcyjna w Lublinie.
Ponadto przedmiotowa spółka, będąc przedsiębiorstwem energetycznym, stanowi przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, wykonujące zadania publiczne, które jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (tak m.in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, niepubl.).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. Spółka Akcyjna w Lublinie należy zatem do grona podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznych na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Sąd I instancji wskazał, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy nie podejmuje on w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji jednego z następujących działań:
- 1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno- technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy), albo
- 2) nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), albo
- 3) nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 ustawy), albo
- 4) nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że nie posiada żądanej informacji albo że żądana informacja nie jest informacją publiczną.
W niniejszej sprawie P. Spółka Akcyjna nie odniosła się do żądania udostępnienia informacji publicznej w żaden ze wskazanych sposobów. Za taki nie można bowiem uznać treści pism datowanych na 20 grudnia 2011 r., 27 lutego 2012 r. oraz 11 września 2012 r., w których spółka wskazała, że nie jest organem administracji publicznej, stąd w jej kompetencji nie leży wydawanie odpisów decyzji administracyjnych, a ponadto wyjaśniła, że infrastruktura elektroenergetyczna na działce skarżącego została wzniesiona w latach 60-tych ubiegłego stulecia w oparciu o decyzję wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, w związku z czym o dane identyfikacyjne tej decyzji skarżący może zwrócić się do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej lub do właściwego archiwum państwowego.
Uznając zatem, że żadne z tych pism nie stanowi przewidzianego przez ustawę o dostępie do informacji publicznej sposobu załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, Sąd uznał, że spółka w przedmiotowej sprawie dopuściła się bezczynności.
W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, wniosek skarżącego z dnia 14 września 2011 r. powinien być rozpoznany przez Spółkę.
Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę m.in., że zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka P. Spółka Akcyjna Oddział w Lublinie, reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- a) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie kompetencji orzeczniczej, gdy brak jest po temu podstaw z uwagi na brak po stronie Spółki uprawnienia do podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej, w ramach obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- b) art. 25 § 1 i 3 w zw. z art. 32 art. i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przypisanie jednostce organizacyjnej (oddziałowi osoby prawnej) przymiotu strony, co winno skutkować odrzuceniem skargi, także wobec jej zakresu i treści; oraz art. 58 § 1 pkt 1,5 i 6 p.p.s.a., to jest wobec przedwczesności postępowania i braku skierowania żądania do Spółki;
- c) art. 106 § 3 i 4, art. 113 § 1 i 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia całości okoliczności faktycznych sprawy, także z pominięciem złożonego wniosku dowodowego i brakiem właściwej oceny zadań Spółki w kontekście kompetencji Prezesa URE, jak również pominięcie wykazania podstawy prawnej dla przyjęcia tezy o powierzeniu Spółce przez ustawodawcę realizacji zadań publicznych;
a w wypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów procesowych:
- I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez:
- a) przypisanie żądanym przez skarżącego informacjom przymiotu informacji publicznej, co stanowi o błędnej wykładni oraz w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu art. 1 ust. 1 i 2, w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a/ tiret 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP;
- b) przyjęcie, iż P. Spółka Akcyjna jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej (w szczególności jej Oddział – wobec skierowania żądania tylko do tej jednostki organizacyjnej, brak jest więc żądania, o którym mowa w art. 28 k.p.a.), co stanowi o błędnej wykładni normy art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze oraz art. 4 ust. 1 pkt 5), w związku z art. 1 ust. 1 i § 3 ust. 2 – ustawy o dostępie do informacji publicznej na skutek braku możliwości przypisania Spółce wykonywania zadań publicznych, a jedynie podejmowanie przez nią działań o takiej treści;
- c) niewłaściwe zastosowanie (poprzez pominięcie w przyjętej podstawie orzekania) norm ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne określających zakres pozytywnych obowiązków Spółki jako przedsiębiorstwa energetycznego, które zasadniczo sprowadzają się do zapewnienia dostępu do usługi dystrybucyjnej oraz utrzymywania zdolności urządzeń do realizacji wspomnianej usługi, tj. art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 9c ust. 3 Prawo energetyczne w związku z art. 1 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej które nie mieszczą się w pojęciu zakresu bądź zadań administracji publicznej oraz wobec kompetencji organu administracji – Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (art. 21 ust. 1 i 23 ust. 1,2 pkt 1–22 ustawy Prawo energetyczne);
- d) niewłaściwe zastosowanie (poprzez pominięcie w przyjętej podstawie orzekania) normy art. 49 § 1 k.c. – w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – wskazującego, w związku z wyżej powołanym zarzutem, zakres ewentualnej informacji, którą Spółka winna posiadać w dyspozycji (tj. informacje nt. wyłącznie urządzeń służących do transportu energii), z zastrzeżeniem ochrony tajemnic przedsiębiorstwa;
a w konsekwencji naruszenie art. 149 § 1 zd 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie mimo braku przesłanek do wydania w stanie niniejszej sprawy opartego na nim rozstrzygnięcia oraz mimo wystąpienia przesłanek do odrzucenia skargi, ewentualnie jej oddalenia.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto poszczególne zarzuty podkreślając, że oddział spółki nie posiada podmiotowości prawnej, a zatem nie może być stroną postępowania, w konsekwencji wniesiona skarga podlega odrzuceniu. Gdyby nawet nie zgodzić się z powyższym stanowiskiem brak jest, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przesłanek do objęcia Spółki obowiązkami wynikającymi z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Ponadto Spółka oświadczyła, iż podtrzymuje tezy zamieszczone w odpowiedzi na skargę, w tym wniosek o dopuszczenie dowodu i wezwanie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do złożenia dokumentu zawierającego ustosunkowanie się do powołanej okoliczności w postaci realizacji zadań publicznych jedynie przez Prezesa URE, nie zaś przez przedsiębiorstwa energetyczne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej powoduje, że skoro w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy, rozpoznanie sprawy nastąpić musi w określonym w tej skardze zakresie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 powołanej ustawy, przy czym zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji co do kwalifikacji żądanych przez skarżącego dokumentów jako informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz uznania, że P. Spółka Akcyjna w Lublinie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak prawidłowo stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nawet gdyby uznać, że P. Spółka Akcyjna w Lublinie jest podmiotem niezależnym od Skarbu Państwa, to Spółka ta będąca przedsiębiorstwem energetycznym, stanowi przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, wykonujące zadania publiczne, które jest zobowiązane do udzielenia informacji publicznej.
Pogląd, że przedsiębiorstwo energetyczne w sprawach związanych z dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami przezeń wykonywanymi, noszącymi znamiona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10; wyrok NSA z 17 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 642/12). Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, interpretując zawarte w tym przepisie pojęcie podmiotu realizującego zadania publiczne uznał, że do tak rozumianych zadań publicznych należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami energetycznymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.).
Obowiązkiem władz publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc zaspokajanie potrzeb obywateli w tym przedmiocie. W związku z powyższym gospodarka energetyczna poddana jest ograniczeniom wolności działalności gospodarczej charakterystycznym dla rynku regulowanego, znajdującym oparcie w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Działalność przedsiębiorstw energetycznych, ze względu na fakt, że jako przedsiębiorstwa użyteczności publicznej wykonują zadania publiczne, wymaga zatem współdziałania z organami władzy publicznej.
Spółka P. Spółka Akcyjna jest przedsiębiorcą energetycznym. Prawidłowo zatem Sąd I instancji zastosował wobec niej przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i zaliczył ją do podmiotów wykonujących zadania publiczne, a co za tym idzie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.
Należy także wskazać, że żądania strony odnoszą się do udostępnienia dokumentacji urzędowej, to jest treści aktów administracyjnych i rozstrzygnięć wydanych w sprawie lokalizacji i budowy linii energetycznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a/), co niewątpliwie stanowi dziedzinę publiczną, a nie prywatną. Przyjąć zatem trzeba, iż działalność przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie wykonywania obowiązków wskazanych w art. 9 c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Nie można podzielić argumentu Spółki, że zawarte we wniosku żądanie udostępnienia dokumentów nie może być oceniane w oparciu o przepisy powołanej ustawy, albowiem dokumenty te mogą wiązać się z dochodzeniem przez skarżącego od Spółki roszczeń cywilnoprawnych. O zaliczeniu informacji do informacji publicznej decyduje bowiem spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy odczytaniu których pomocny jest katalog zawarty w art. 6 ust. 1 tej ustawy, nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych informacji. Decyzje administracyjne, stanowiące podstawę do lokalizacji przez przedsiębiorstwo sieci energetycznej na nieruchomościach innych podmiotów, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, ze swej istoty stanowią przedmiot informacji publicznej.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 25 § 1 i 3 w związku z art. 32 i art. 134 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 1, 5 i 6 p.p.s.a. poprzez przypisanie jednostce organizacyjnej (oddziałowi osoby prawnej) przymiotu strony, a także wobec przedwczesności postępowania i braku skierowania żądania do Spółki. Powyższa sytuacja, wbrew twierdzeniom Spółki zawartym w skardze kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wnioskiem z dnia 14 września 2011 r. skarżący zwracał się do P. Spółka Akcyjna z siedzibą w Lublinie o udostępnienie informacji publicznej, składając jedynie ten wniosek na adres Oddziału tej Spółki. Taki stan rzeczy potwierdza także fakt wniesienia skargi do Sądu I instancji za pośrednictwem P. Spółka Akcyjna w Lublinie.
Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd tego Sądu wyrażony w wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, zgodnie z którym sprawy dotyczące udostępnienia informacji publicznej należą do kategorii spraw szczególnych, rozstrzyganych na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy jest natomiast przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednostka organizacyjna, o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie stanowi jednostki organizacyjnej, o jakiej mowa w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego czy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet kiedy stanowi część Spółki powołaną przez Spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie.
Za nieuzasadniony uznać również należy zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i 4, art. 113 § 1 i art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji w sposób wystarczający wykazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do uznania zasadności złożonej w sprawie przez K. G. skargi na bezczynność P. Spółka Akcyjna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z treścią tego przepisu Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jest to uprawnienie Sądu, a nie jego obowiązek. Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowym jest zatem, że Sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej (art. 133 § 1 powołanej ustawy).
Przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest wyjątkiem dopuszczalnym tylko w przypadku, gdy ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesądzającym o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy budzą istotne wątpliwości Zakres postępowania dowodowego jest bowiem wyznaczony przez podstawową funkcję sądowej kontroli administracji, to jest ocenę z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd administracyjny nie może zatem dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie wymagane powołanym przepisem elementy znalazły się w zaskarżonym wyroku. Sąd I instancji wyjaśnił dlaczego stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie pozostaje w bezczynności co do żądania udostępnienia informacji publicznej.
W konsekwencji, z przedstawionych wcześniej względów, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej wynika, że Sąd I instancji nie naruszył przywołanych w niej przepisów prawa. W sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.