Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 3 listopada 2014 r., znak [..] w przedmiocie skierowania na egzamin w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że pismem z dnia 3 grudnia 2012 r. W.M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego J.W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 3 listopada 2014 r. w przedmiocie skierowania na egzamin w celu kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.
Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pouczając, że czynności tej należy dokonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie niniejsze zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 stycznia 2015 r.
W terminie zakreślonym do wykonania ww. czynności (do 23 stycznia 2015 r.) pełnomocnik wskazanego braku skargi nie uzupełnił. W tym stanie sprawy Sąd pismem z dnia 9 lutego 2015 r. wezwał skarżącego do osobistego podpisania skargi lub nadesłania odpisu skargi osobiście podpisanego w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie niniejsze zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 lutego 2015 r.
Sąd I instancji odrzucił skargę, wskazując, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej: "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Następnie Sąd I instancji zauważył, że pełnomocnik skarżącego oraz sam skarżący zostali prawidłowo wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi, a termin do dokonania czynności upłynął odpowiednio w dniu 23 stycznia 2015 r. dla pełnomocnika i 23 lutego 2015 r. dla skarżącego. Ponieważ w powyższych terminach brak formalny skargi nie został uzupełniony (brak pełnomocnictwa, ewentualnie podpisania osobistego skargi przez skarżącego), zdaniem Sądu, skargę należało odrzucić.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł W.M., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając je w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 P.p.s.a. i art. 37 § 1 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący miał obowiązek złożenia nowego pełnomocnictwa, pomimo istnienia stosownego pełnomocnictwa już na etapie postępowania administracyjnego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Radomiu, oraz przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych pisma procesowego w wyznaczonym terminie, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż pełnomocnictwo zostało wniesione, jednakże zostało dołączone do innej ze spraw o sygn. akt VIII SA/Wa 10/15.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi "ustawa stanowi inaczej", ponieważ z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wynika, że gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę. W myśl art. 46 P.p.s.a. skarga musi spełniać wymagania przewidziane dla każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowym, a ponadto, zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a., zawierać elementy przewidziane tylko dla skargi.
W sytuacji gdy strona skarżąca jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, to zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a. przy pierwszej czynności procesowej dołącza on do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek potwierdza art. 46 § 3 P.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył
Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest dopuszczalność powołania się przez pełnomocnika na dokument pełnomocnictwa złożony w postępowaniu administracyjnym. Ocena dopuszczalności powołania się na pełnomocnictwo złożone wcześniej do akt administracyjnych była przedmiotem licznych i rozbieżnych orzeczeń sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną podziela pogląd, zgodnie z którym pełnomocnik może skutecznie powołać się na pełnomocnictwo złożone wcześniej w aktach administracyjnych nadesłanych wraz ze skargą na akt (działanie, bezczynność) organu, o ile treść tego pełnomocnictwa nie budzi wątpliwości co do jego zakresu i w sposób wyraźny obejmuje występowanie przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
Złożenie pełnomocnictwa do wniesienia skargi "przedtem" w rozumieniu art. 46 § 3 P.p.s.a. oznacza również złożenie takiego pełnomocnictwa w toku postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1190/14, nie publ.). Wniosek taki wyprowadzano również z treści art. 133 § 1 P.p.s.a. (mającego z mocy art. 166 P.p.s.a. zastosowanie także do postanowień), nakazującego sądowi wydawanie orzeczeń na podstawie akt sprawy, przez które należy rozumieć zarówno akta sądowe, jak i akta z postępowania administracyjnego (vide postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1670/14, z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 450/06, z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 286/08, por. także J.P. Tarno: "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, Wydanie 3, str. 135).
Nie ulega bowiem wątpliwości, że celem złożenia pełnomocnictwa jest udokumentowanie, że pełnomocnik rzeczywiście reprezentuje stronę. Dla osiągnięcia tego celu jest wystarczające powołanie się na pełnomocnictwo złożone wcześniej w postępowaniu administracyjnym będącym przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego na skutek skargi wniesionej na akt je kończący (lub odpowiednio bezczynność lub przewlekłość). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, koncepcja przeciwna, nakazująca w każdym przypadku składanie nowego pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nawet jeżeli nie budzi żadnych wątpliwości, że pełnomocnik ustanowiony w postępowaniu administracyjnym jest również upoważniony do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i występowania w postępowaniu wszczętym na jej skutek, jest wyrazem nadmiernego formalizmu i nie znajduje uzasadnienia w wykładni celowościowej i systemowej art. 37 § 1 P.p.s.a. i art. 46 § 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odrzucenie skargi przez Sąd I instancji było nieprawidłowe, gdyż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się skuteczne pełnomocnictwo z dnia 25 sierpnia 2014 r. udzielone przez W.M.radcy prawnemu J.W. z Kancelarii Adwokackiej i Radcy Prawnego "[..]" (k. 2 akt administracyjnych). Treść tego pełnomocnictwa wskazuje, że obejmuje ono również umocowanie do podejmowania w imieniu skarżącego wszelkich czynności procesowych w tej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika natomiast, żeby to pełnomocnictwo zostało cofnięte lub wypowiedziane.
Stąd też na uwzględnienie zasługiwały zarzuty błędnego zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. i art. 37 § 1 P.p.s.a. oraz w związku z art. 46 § 3 P.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, mając na uwadze uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 publ: ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz.23, w której przyjęto, iż przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie.