Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1757/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 81/16, którym odrzucona została skarga strony.
Pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. działający w sprawie adwokat, ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakresie przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W wydanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł co do wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, za wykonaną pomoc prawną, należnego mu od Skarbu Państwa, gdyż stosownie do art. 250, 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) następuje to przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który jest w tym przedmiocie Sądem pierwszej instancji. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego złoży temu Sądowi stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.
Z uwagi na powyższe wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 2 sierpnia 2016 r. r. w zakresie orzeczenia o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.