Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. i B. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...]
Od powyższego wyroku M. S. wniósł skargę kasacyjną domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2011 r. i podnosząc że zachodzi ryzyko powstania nieodwracalnych skutków prawnych polegających na tym, że aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości objętej postępowaniem podejmuje działania zmierzające do jej zbycia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przedmiotem ochrony tymczasowej jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie wymagają wykonania, co do zasady, akty administracyjne odmowne. Tego rodzaju aktem jest zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2011 r., w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, wobec której w związku z powyższym nie może zostać zastosowana ochrona tymczasowa na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ewentualne wstrzymanie wykonania powyższej decyzji nie oznaczałoby bowiem, że skarżący uzyskałby prawo użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji