Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1593/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę S.L. na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1926/12.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Następnie Sąd wskazał, że stan sprawy w toku (lis pendens) w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oznacza, iż ten sam podmiot już wcześniej wniósł skargę na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu w toku postępowania dotyczącego tej samej materii. Konsekwencją zaś zaistnienia takiej sytuacji jest wyłączenie dopuszczalności skutecznego wniesienia kolejnej skargi.
W ocenie Sądu I instancji, taka sytuacja zachodziła w sprawie. Przedmiotem skargi z dnia 8 sierpnia 2014 r., skarżący uczynił niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Podczas gdy skargę S.L. o tym samym przedmiocie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał pod sygn. akt II SA/Wa 1797/13 i w dniu 17 czerwca 2014 r. wydał wyrok, w którym wymierzył Komendantowi Głównemu Policji grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz stwierdził, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1926/12 nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Powyższy wyrok nie jest jeszcze prawomocny. W dniu 9 września 2014 r. akta zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz ze skargą kasacyjną organu. Dlatego też niniejszą skargę z dnia 8 sierpnia 2014 r. Sąd I instancji uznał za niedopuszczalną.
Od powyższego postanowienia skarżący złożył skargę kasacyjną, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
1) art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż skarga na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r., jest skargą na to samo działanie lub bezczynność organu w toku postępowania dotyczącego tej samej materii, co skarga z dnia 21 sierpnia 2014 r., co skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną i jej odrzuceniem, podczas gdy skarga z dnia 8 sierpnia 2014 r. dotyczy innego stanu faktycznego tj. wyłączenia bezczynności Komendanta Głównego Policji po dniu 21 sierpnia 2013 r. stanowiącym datę graniczną oceny Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1797/13, który nie obejmuje m. in. faktu braku wydania przez organ decyzji w określonym przedmiocie;
2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez oparcie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia na wadliwych ustaleniach faktycznych dokonanych bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego właściwej oceny (bez rzeczywistego przedstawienia stanu sprawy, z pominięciem odniesienia się do zarzutów, faktów, okoliczności i dowodów powołanych przez skarżącego), co skutkuje uznaniem, że Sąd w sposób niedostateczny i nieklarowny wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie ma miejsca.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zastosował w sprawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., mając przy tym na uwadze prawidłową wykładnię art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z wniesieniem skargi jest tzw. zawisłość sprawy (lis pendens) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało skutecznie wszczęte postępowanie i do czasu jego zakończenia nie można w tym samym zakresie zainicjować innej sprawy.
Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., stanowiącym podstawę normatywną do odrzucenia skargi, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa jest w toku stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu. Chodzi tu o sytuację, w której zachodzi tożsamość podmiotów i przedmiotu postępowania. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa, to tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Skoro na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, to do tych elementów należy odnieść się, aby prawidłowo zakreślić granice danej sprawy. Taki stan zaś trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 600/13).
Sąd zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę, gdyż sprawa ta była już prawomocnie osądzona. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej powinny się odnosić do wydanego orzeczenia, to przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie kwestionować powinny zasadność odrzucenia skargi z tego właśnie powodu. Skarżący kasacyjnie poświęcił tej kwestii natomiast nieznaczną uwagę, w stosunku do pozostałych sformułowanych zarzutów.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznawał skargę S.L. na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Sąd I instancji uznał, iż skarga ta jest przedmiotowo i podmiotowo tożsama ze skargą złożoną w sprawie II SA/Wa 1797/13, w której Sąd oddalił skargę tego samego skarżącego na niewykonanie tego samego wyroku przez ten sam organ. Stanowisko to uznać trzeba za słuszne. Należy bowiem zauważyć, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1797/13 przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Komendanta Głównego Policji po wydaniu wyroku w sprawie II SA/Wa 1926/12, a skarga ta oparta została o art. 153 i 154 §1 P.p.s.a., a więc w istocie dotyczyła niewykonania tego orzeczenia przez organ. Ta sama podstawa wskazana została w skardze S.L. z dnia 8 sierpnia 2014 r., zaś treść tego środka zaskarżenia wskazywała bez wątpienia, iż dotyczy on niewykonania przez Komendanta Głównego Policji wyroku z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12.
Wprawdzie w skardze tej skarżący wskazał, iż dotyczy ona "bezczynności i (lub) opieszałego prowadzenia postępowania przez organ, to jako podstawę wyraźnie wskazał art. 154 § 1 oraz art. 155 § 1 P.p.s.a. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa w tych sprawach, a toczące się postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1797/13, wyklucza możliwość wydania merytorycznego orzeczenia w sprawie niniejszej.
Należy podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ żadnej zmianie. Skarżący, wnosząc skargę na bezczynność organu po wyroku z dnia 18 marca 2013 r." domaga się tego samego, co w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1797/13 tj. wydania przez organ decyzji w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych. Niedopuszczalne jest jednak prowadzenie przez Sąd odrębnej sprawy, jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
Nie można zgodzić się także, iż Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób dostateczny podstawy prawnej, na jakiej oparł swoje orzeczenie. Uzasadnienie postanowienia jest wprawdzie niezbyt obszerne, jednakże wskazano w nim najważniejsze okoliczności sprawy oraz normy, które legły u podstaw orzeczenia. Tym samym uznać należało, iż uzasadnienie postanowienia odpowiadało wymogom, jakie stawia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.