Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II SA/Op 15/17 oddalił skargę K. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
K. K. zwróciła się do Starosty Głubczyckiego pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. o wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu nr [...], z dnia [...] stycznia 2014 r., oraz nr [...], z dnia [...] kwietnia 2014 r., "poprzez przywrócenie stanu prawnego na gruncie istniejącego przed wydaniem wadliwych i sprzecznych z prawem decyzji, w sposób przywracający moje prawo własności, umożliwiający ujawnienie go w Księdze wieczystej".
Zawiadomieniem z dnia 16 maja 2016 r. Starosta Głubczycki poinformował zainteresowane strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów w odniesieniu do działek ewidencyjnych o numerach: [...], obręb [...] poprzez przywrócenie zapisu w ewidencji gruntów dotyczącego nr działki [...] według stanu na dzień 16 czerwca 1961 r., który miałby przedstawiać się obecnie następująco: działki nr: [...], o łącznej powierzchni [...]ha własność K. K., oraz przywrócenia zapisu w ewidencji gruntów dotyczącego działki nr [...], według stanu na dzień 28 sierpnia 1960 r., który miałby się przedstawiać obecnie następująco: działki nr: [...] i [...] (lub scalone w jeden nowy numer) o łącznej powierzchni [...]ha, własność K. K. i S. W. po 1/4 części idealnie niewydzielonej.
Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w związku ze stwierdzeniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nieważności aktu nadania Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...] z dnia [...] października 1970 r. w przedmiocie nadania J. R. gospodarstwa we wsi K. (decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r.) oraz nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Głubczycach nr [...] z dnia [...] października 1970 r. w przedmiocie nadania J. R. gospodarstwa we wsi K. (decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r.).
Starosta Głubczycki wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. decyzję nr [...], orzekającą o odmowie zapisu w ewidencji gruntów działki nr [...] obręb [...], według stanu na dzień 16 czerwca 1961 r., który miałby przedstawiać się obecnie następująco: działki nr [...] o łącznej powierzchni [...]ha - własność K. K. oraz o odmowie zapisu w ewidencji gruntów działki [...] obręb [...], według stanu na dzień 28 sierpnia 1960 r., który miałby przedstawiać się obecnie następująco: działki nr [...] i nr [...] (lub scalone w jeden numer) o łącznej powierzchni [...]ha, własność K. K. i S. W. po 1/2 części idealnie niewydzielonej.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła K. K. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Starosta Głubczycki zbadał zebrany materiał dowodowy i ustalił aktualny stan nieruchomości, dokonując oględzin nieruchomości oraz wznowienia granic przedmiotowych działek. Przedstawione przez Starostę dowody wskazały, że dokumentem stanowiącym podstawę ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków prawa do przedmiotowych gruntów jest prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 30 sierpnia 1985 r., sygn. akt Ns 59/84, stwierdzające, że K. K. nabyła jako posiadacz samoistny na własność działki nr [...] (po zmianie numeracji nr [...]), nr [...] (nr [...]), nr [...] (nr [...]) i dodatkowo działkę nr [...] (nr [...]) oraz na współwłasność po 1/2 części z J. R. działkę nr [...] (nr [...]). K. K. wniosła rewizję od powyższego postanowienia, którą Sąd Wojewódzki w Opolu oddalił postanowieniem z dnia 27 listopada 1985 r., sygn. akt I Cr 514/85.
Organ odwoławczy podał, że zmiana numeracji przedmiotowych działek nastąpiła w ramach scalenia gruntów wsi K., zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w Opolu z dnia [...] listopada 1982 r. orzekającą o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów położonych na terenie wsi K. w powiecie Głubczyckim. Od decyzji tej zarówno K. K. jak i J. R. nie wnieśli odwołania. W dalszej kolejności OWINGiK podkreślił, że w trakcie trwania postępowania nie wpłynęła jakakolwiek nowa dokumentacja, która mogłaby stanowić podstawę aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek o numerach: [...].
Organ odwoławczy zgodził się, że jako podstawę rozstrzygnięcia należało przyjąć art. 22 ust 1, art. 24 ust 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629) oraz § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034).
Podkreślono, że fakt braku możliwości przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przedmiotowych działek stanu sprzed 1961 r., w związku z obowiązywaniem prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 30 sierpnia 1985 r., sygn. akt Ns 59/84, znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 719/07, w którym stwierdzono, że postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji, a razie powstania sporu, co do tego czyją własnością jest nieruchomość, ujawniona w operacie gruntów, powinno najpierw dojść do rozstrzygnięcia takiego sporu w drodze odpowiedniego procesu cywilnego, a dopiero potem do ujawnienia zapadłego w takim procesie wyroku w operacie ewidencyjnym. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.
W zebranym materiale dowodowym brak jest dokumentów, które potwierdzałyby nabycie przez J. R. całej działki siedliskowej o numerze [...] i powierzchni [...]ha. Nadmienił, że jak wskazują orzeczenia o wykonaniu aktów nadania, Powiatowa Komisja Ziemska w Głubczycach aktem nadania z dnia [...] lipca 1954 r., nr [...], nadała na własność J. R. gospodarstwo nr [...] położone w K., obejmujące działkę siedliskową o numerze [...] i powierzchni [...]ha. Równocześnie Powiatowa Komisja Ziemska w Głubczycach aktem nadania z dnia [...] lipca 1954 r., nr [...], nadała na własność J. R. gospodarstwo nr [...] położone w K. obejmujące 1/4 działki siedliskowej o numerze [...] i powierzchni [...]ha.
OWINGiK ustalił też, że aktem nadania z dnia [...] lipca 1954 r. nr [...] Powiatowa Komisja Ziemska w Głubczycach nadała J. R. gospodarstwo numer [...], w skład którego wchodziła między innymi działka o numerze [...] o powierzchni [...]ha. Wobec powyższego, w przekonaniu organu odwoławczego, zebrana dokumentacja potwierdzała, iż działka siedliskowa o numerze [...] i powierzchni [...]ha co najmniej od dnia uprawomocnienia się decyzji Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...] datowanej na [...] kwietnia 1969 r., funkcjonuje w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...]ha.
Ponadto organ odwoławczy argumentował, że mimo stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nieważności aktów administracyjnych w tym: decyzji Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...], z dnia [...] kwietnia 1969 r., uchylającej akt nadania nr [...], z dnia [...] lipca 1954 r., w części dotyczącej nadania działki siedliskowej J. R., aktu nadania nr [...], z dnia [...] lipca 1954 r., w części dotyczącej nadania działki siedliskowej i działki nr [...] J. R. (decyzja nr [...], z dnia [...] października 2010 r.), aktu nadania Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...], z dnia [...] października 1970 r., w przedmiocie nadania J. R. gospodarstwa we wsi K. (decyzja nr [...], z dnia [...] stycznia 2014 r.), decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Głubczycach nr [...], z dnia [...] października 1970 r., w przedmiocie nadania J. R. Gospodarstwa we wsi K. (decyzja nr [...], z dnia [...] kwietnia 2014 r.), brak jest w chwili obecnej możliwości dokonania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków.
W obrocie prawnym pozostaje bowiem postanowienie Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 30 sierpnia 1985 r., sygn. akt Ns 59/84, wydane w oparciu o ww. akty administracyjne. Postanowienie to potwierdza fakt, że K. K. nabyła jako posiadacz samoistny na własność działki o numerach [...] (obecnie nr [...]), działkę [...] (obecnie nr [...]), działkę [...] (obecnie nr [...]), działkę [...] (obecnie nr [...]) oraz na współwłasność po 1/2 z J. R. działkę [...] (obecnie nr [...]).
W tym stanie rzeczy aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie, o jaki wnosiła K. K. będzie możliwa po przeprowadzeniu postępowania cywilnego w zakresie dotyczącym wzruszenia postanowienia Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 30 sierpnia 1985 r.
W skardze na powyższą decyzję K. K. zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., w zw. z art. 85 k.p.a. i z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. Ponadto zarzucono naruszenie art. 8 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalając skargę zwrócił uwagę, że zamiarem skarżącej jest w istocie doprowadzenie do przyznania prawa własności działki nr [...], położonej we wsi K., według powierzchni i numeracji na dzień 28 sierpnia 1960 r. Jednocześnie zauważono, że K. K. na podstawie wydanych przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w Głubczycach Aktów Własności Ziemi z dnia [...] grudnia 1972 r. oraz z dnia [...] grudnia 1972 r. została właścicielem gospodarstwa, uprzednio należącego do J. R. Orzeczenia te odnosiły się do działek ewidencyjnych nr: [...] oraz [...] (karta nr 18 i 19 akt adm.), nadto postanowienie Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 30 sierpnia 1985 r., sygn. akt Ns 59/84 (karta nr 25 akt adm.) potwierdza fakt, że K. K. nabyła jako posiadacz samoistny na własność działki o numerach o numerach [...] (obecnie nr [...]), działkę [...] (obecnie nr [...]), działkę [...] (obecnie nr [...]), działkę [...] (obecnie nr [...]) oraz na współwłasność po 1/2 z J. R. zam. w K. działkę [...] (obecnie nr [...]).
W ocenie Sądu aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie o jaki wnosiła skarżąca będzie zatem możliwa po przeprowadzeniu postępowania cywilnego w zakresie dotyczącym wzruszenia postanowienia Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 30 sierpnia 1985 r. w związku ze stwierdzeniem nieważności aktów administracyjnych, które stanowiły podstawę wydania tego postanowienia, tj. stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nieważności decyzji Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...], z dnia [...] kwietnia 1969 r., uchylającej akt nadania nr [...], z dnia [...] lipca 1954 r., w części dotyczącej nadania działki siedliskowej J. R., aktu nadania nr [...], z dnia [...] lipca 1954 r., w części dotyczącej nadania działki siedliskowej i działki nr [...] J. R. (decyzja [...] z dnia [...] października 2010 r.), aktu nadania Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...] z dnia [...] października 1970 r. w przedmiocie nadania J. R. gospodarstwa we wsi K. (decyzja [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.), decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Głubczycach nr [...] z dnia [...] października 1970 r. w przedmiocie nadania J. R. gospodarstwa we wsi K. (decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.).
W tym stanie rzeczy brak jest możliwości dokonania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków.
Podkreślono przy tym, że z przepisów art. 20, 22 i 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa gruntów, ani nie nadaje tych praw. Ewidencja spełnia jedynie funkcje rejestrujące stanów prawnych ustalonych w innym trybie i przez inne organy. Stąd też, poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości wynikający z dokumentów.
W świetle powyższego uznaje się, że przepisy ustawy nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanymi z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków, a organy prowadzące ewidencje nie mogą samodzielnie w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego ustalać i rozstrzygać, komu przysługuje prawo własności do określonej działki ewidencyjnej, a w konsekwencji nie mogą wprowadzić w ewidencji gruntów zmiany osoby właściciela w oparciu o własne ustalenia.
Sąd powołał się na także na art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2016 r. poz. 790) i wskazał, że ewidencja jest zgodna z zapisami w księgach wieczystych [...] i nr [...], na co wskazuje treść oznaczenia księgi wieczystej (karta 344 i nast. akt adm.).
Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą okoliczności ewentualnych nieprawidłowości związanych z obecną numeracją działek, Sąd zaakcentował, że zmiana numeracji przedmiotowych działek nastąpiła w ramach scalenia gruntów wsi K., zgodnie z decyzją Wojewódzkiego biura Geodezji i Terenów Zielonych w Opolu z dnia [...] listopada 1982 r., nr [...], orzekającą o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów położonych na terenie wsi K. w powiecie głubczyckim. Od decyzji tej zarówno K. K., jak i J. R. - poprzednik prawny uczestniczki postępowania S. W., nie wnieśli odwołania. Stąd, decyzja scaleniowa uzyskała przymiot ostateczności, pozostaje w obiegu prawnym, co z kolei powoduje, że prawidłowość prowadzonego przez organy postępowania w tym przedmiocie, w tym kwestia autentyczności podpisu skarżącej na dokumencie "rejestr szacunku porównawczego gruntów poddawanych scaleniu (rejestr przed scaleniem - ks. robót [...])", nie mogła wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy zapisu w ewidencji gruntów.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, uprawniony jest pogląd, że zmiana operatu ewidencji gruntów i budynków, o jaką wnosiła skarżąca, będzie możliwa po przeprowadzeniu postępowania cywilnego w zakresie dotyczącym wzruszenia postanowienia Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 30 sierpnia 1985 r., w związku ze stwierdzeniem nieważności aktów administracyjnych, które stanowiły podstawę wydania tegoż postanowienia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. K., zarzucając:
- 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że decyzja została wydana w oparciu o nieważną decyzję Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach z dnia 2 kwietnia 1969 r.;
- 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że decyzja Wojewódzkiego biura Geodezji i Terenów Zielonych w Opolu z dnia [...] listopada 1982 r. została wydana w oparciu sfałszowany dokument, który został wykorzystany w toku postępowania, co wypełniało znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 270 § 1 Kodeksu karnego;
- 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że będąca podstawą zaskarżonej decyzji, decyzja Wojewódzkiego biura Geodezji i Terenów Zielonych w Opolu z dnia [...] listopada 1982 r. była nieważna z mocy prawa.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o:
- 1) zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi,
- 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo wskazywać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, oczywistym jest, że uzasadnienie skargi kasacyjnej musi korespondować z sformułowanymi zarzutami.
Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi, którą rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny była decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Głubczyckiego z dnia [...] czerwca 2016 r. Decyzje te wydane zostały w sprawie dotyczącej ewidencji gruntów i budynków, a podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji stanowiły powołane przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w skardze kasacyjnej nie wskazano na naruszenie żadnych przepisów z zakresu ewidencji gruntów i budynków, zarówno tych o charakterze materialnoprawnym jak i przepisów postępowania.
Przechodząc zaś do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że są one niezasadne, albowiem sformułowane zostały w sposób nie spełniający powyższych wymagań, uwzględniając przedmiot i charakter sprawy, zakończonej zaskarżoną decyzją administracyjną, którą kontrolował Sąd I instancji.
W skardze kasacyjnej jako podstawę jej wniesienia wskazano art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pkt 1 wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, iż decyzja została wydana w oparciu o nieważną decyzję Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...] z dnia [...] kwietnia 1969 r. W uzasadnieniu tego zarzutu podano, że decyzja z [...] kwietnia 1969 r. została doręczona J. R. poprzednikowi prawnemu skarżącej. Jednakże J. R. zmarł trzy lata wcześniej - w roku 1966. Decyzja została skierowana do osoby zmarłej, co w świetle orzecznictwa jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o decyzję nieważną, co zostało pominięte przez Sąd I instancji.
Odnosząc się do tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on w sposób oczywisty bezzasadny. Należy zwrócić uwagę, co bezspornie wynika z akt administracyjnych i uzasadnień zaskarżonych decyzji, że decyzją z dnia [...] kwietnia 1969 r. Powiatowa Komisja Ziemska w Głubczycach uchyliła akt nadania nr [...] z dnia [...] lipca 1954 r. w części dotyczącej nadania działki siedliskowej J. R. oraz akt nadania nr [...] z dnia [...] lipca 1954 r. w części dotyczącej nadania działki siedliskowej i działki nr [...] J. R. W wyniku tej decyzji z dnia [...] kwietnia 1969 r., wydane następnie zostały dwa akty nadania: pierwszy nr [...] z dnia [...] października 1970 r., którego adresatem był J. R. i drugi nr [...] z dnia [...] października 1970 r., który adresowany był do zmarłego J. R., a następnie w dniu [...] grudnia 1970 r. zostały wydane decyzje o wykonaniu przedmiotowych aktów nadania.
Pismem z dnia 10 grudnia 2001 r. skarżąca kasacyjnie K. K. wystąpiła do organu o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach z dnia [...] kwietnia 1969 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...] października 2010 r. (karta 42 akt administracyjnych) wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziło nieważność decyzji Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach z dnia [...] kwietnia 1969 r. Decyzja SKO z dnia [...] października 2010 r. jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym.
Następnie skarżąca kasacyjnie wnioskiem z dnia 18 grudnia 2012 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności aktów nadania, decyzji o wykonaniu aktów nadania z 1970 r. Przypomnienie powyższych bezspornych okoliczności faktycznych i prawnych wskazuje, że przedmiotowy zarzut skargi kasacyjnej, w którym skarżąca kasacyjnie twierdzi, że zaskarżona obecnie decyzja została wydana w oparciu o nieważną decyzję Powiatowej Komisji Ziemskiej w Głubczycach nr [...] z dnia [...] kwietnia 1969 r., albowiem decyzja ta została doręczona nieżyjącemu J. R. jest pozbawiony wszelkich podstaw prawnych. Jak wskazano wyżej decyzja z [...] kwietnia 1969 r., właśnie dlatego, że została skierowana do osoby zmarłej została już wyeliminowana z obrotu prawnego, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2010 r., co umożliwiło skarżącej kasacyjnie wszczęcie w 2012 r. postępowań nadzorczych dotyczących aktów nadania i decyzji o wykonaniu aktów nadania z 1970 r. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie postępowania nadzorczego aktów nadania i decyzji o wykonaniu aktów nadania z 1970 r., co nastąpiło stosownymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 2014 r., spowodowało i umożliwiło skarżącej złożenie wniosku o wszczęcie przedmiotowego postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też zarówno zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 1 jak i uzasadnienie tego zarzutu jako oczywiście bezzasadny nie mógł być uwzględniony.
Z kolei w pkt 2 skargi kasacyjnej sformułowano zarzut polegający na naruszeniu prawa stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że decyzja Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Zielonych w Opolu z [...] listopada 1982 r. nr [...] została wydana w oparciu o sfałszowany dokument, który został wykorzystany w toku postępowania, co wypełnia znamiona przestępstwa z art. 270 § 1 kodeksu karnego. Zaś w pkt 3 skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo, że będąca podstawą zaskarżonej decyzji, wskazana wyżej decyzja z [...] listopada 1982 r. nr [...] była nieważna z mocy prawa.
Zauważyć należy, że powołaną w pkt 2 i pkt 3 skargi kasacyjnej decyzją z dnia [...] listopada 1982 r. orzeczono o zatwierdzeniu projektu scalenia gruntów położonych na terenie wsi K. w powiecie Głubczyckim (karta 182 do 187 akt administracyjnych). Od decyzji tej zarówno skarżąca kasacyjnie K. K. jak i J. R. nie wnieśli odwołania. Decyzja z [...] listopada 1982 r. jest decyzją ostateczną i pozostaje w obrocie prawnym. Stąd też zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 2 i pkt 3 w których zarzuca się, że decyzja z [...] listopada 1982 r. została wydana w warunkach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania jak również, że decyzja ta jest nieważna, a mimo to była podstawą do wydania zaskarżonej decyzji są niezasadne, albowiem są sprzeczne z podstawowymi zasadami i regulacjami dotyczącymi decyzji ostatecznych. Zgodnie z art. 16 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.
Organ prowadzący ewidencję gruntów nie ma kompetencji do oceny prawidłowości ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej przez inny organ i jest tą decyzją związany. Dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z [...] listopada 1982 r. przez właściwy organ w trybie stosownego postępowania nadzwyczajnego może spowodować, że organ ewidencyjny nie będzie związany treścią tej decyzji. Stąd też sformułowane w pkt 2 i pkt 3 skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące wadliwości ostatecznej decyzji z [...] listopada 1982 r. i nie uwzględnienie tych okoliczności przez organ ewidencyjny, który w zaskarżonej decyzji odwołuje się również do skutków prawnych wynikających z decyzji z dnia [...] listopada 1982 r. są pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych, a w konsekwencji nie mogą być uwzględnione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że treść i sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej sprawia, że zarzuty te są w sposób oczywisty niezasadne, a przez to nie mogły być uwzględnione, dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.