Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1084/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę Z. T. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, położonego przy ul. [...] w Krakowie.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu [...] czerwca 2004 r. do Komendy Miejskiej Policji w Krakowie wpłynęło pismo Z. T. (córki M. F.) z próbą o uregulowanie tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Krakowie, w związku z tym, że główny najemca lokalu (ojciec skarżącej M. F.) wymeldował się i wyprowadził z przedmiotowego lokalu. Komendant Miejski Policji w Krakowie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przez skarżącą, Z. T. [...] czerwca 2008 r. skarżąca zwróciła się do organu l instancji z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na brak lokalu, do którego mogłaby przeprowadzić się z rodziną. Komendant Miejski Policji w Krakowie stwierdził pismem brak podstaw do zawieszenia postępowania, a w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, bez prawa do innego lokalu mieszkalnego, gdyż uznał, że w świetle art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667), zwanej dalej: "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy", jest osobą nieuprawnioną do świadczeń z działu spraw wewnętrznych i administracji.
Organ wskazał, że art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o Policji", określa sytuacje, w których wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, co następuje w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Organ uznał więc skarżącą za nieuprawnioną do zajmowania lokalu mieszkalnego.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi l instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wśród zarzutów wskazano, że organ nie odniósł się do jej wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r. o zawieszenie postępowania w sprawie opróżnienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skarżąca podniosła, iż organ powinien rozpatrzyć wniosek o zawieszenia postępowania w formie postanowienia, zgodnie z przepisami k.p.a.
Małopolski Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej: k.p.a., oraz art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż organ I instancji naruszył art. 101 § 1 i 3 k.p.a., albowiem nie rozpoznał wniosku o zawieszenie postępowania poprzez wydanie postanowienia.
W toku ponownego rozpoznania sprawy, w dniu [...] kwietnia 2013 r. M. T. (zamieszkujący razem ze skarżącą) został poinformowany pismem o wszczęciu postępowania w sprawie opróżnienia z osób i rzeczy przedmiotowego lokalu oraz umożliwiono mu zapoznanie się z materiałem dowodowym, uznając go za stronę postępowania. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Komendy Miejskiej Policji w Krakowie został złożony wniosek skarżącej o uznanie M. T. za stronę. W dniu [...] maja 2013 r. decyzją Nr [...] Komendant Miejski Policji w Krakowie wezwał skarżącą i M. T. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Krakowie.
Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie, w którym podniesiono, że Komendant Miejski Policji w Krakowie nie ustosunkował się do żądania rozstrzygnięcia kwestii udziału w postępowaniu M. T. Wskazano, że organ l instancji nie odniósł się do tej kwestii w formie postanowienia. Uznano również, ze wezwanie do opuszczenia lokalu jest przedwczesne, gdyż najpierw powinna zostać wydana decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, która powinna uzyskać walor ostateczności. Podkreślono, że samo orzeczenie o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nie wynika z sentencji decyzji, a dopiero z jej uzasadnienia i częściowo tytułu decyzji. Sformułowanie rozstrzygnięcia uznano za sprzeczne z normą z art. 107 k.p.a. W odwołaniu podniesiono również zarzut naruszenia art. 11 k.p.a.
Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Krakowie. Jako podstawę prawną swojej decyzji Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wskazał art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy podkreślił, iż skarżąca oraz M. T. nie są i nigdy nie byli funkcjonariuszami Policji, nie posiadają uprawnień do policyjnej renty rodzinnej i nie są członkami rodziny M. F., w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Organ II instancji przyjął, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy przewidziane przez art. 107 k.p.a., a obowiązek "opróżnienia lokalu mieszkalnego" został jednoznacznie określony w osnowie decyzji.
W skardze na powyższa decyzję, skarżąca podniosła, że wezwanie do opuszczenia lokalu było przedwczesne, bowiem najpierw powinna zostać wydana decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Przyjęte sformułowanie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji zdaniem skarżącej narusza art. 107 k.p.a. Skarżąca zarzuciła również naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 8, 10 § 1, 11 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę, stwierdził, że ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266), zwana dalej: "u.o.l." ma zastosowanie do lokali znajdujących się w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów (...), jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Policyjne mieszkania służbowe od wielu lat podlegają szczególnemu reżimowi prawnemu. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 227 z późn. zm.) budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie Milicji Obywatelskiej oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych, nie podlegały publicznej gospodarce lokalami. W obecnym stanie normatywnym podstawowe znaczenie dla określenia zasad gospodarki lokalami przeznaczonymi dla policjantów regulują przepisy z rozdziału ósmego ustawy o Policji, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.
Jak wskazał Sąd I instancji, Ta ostatnia ustawa w art. 29 ust. 1 i 2 określa, iż prawo do zajmowania mieszkań przysługuje emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach lub rencistach.
W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo uznały, że skarżąca i M. T. nie są i nigdy nie byli funkcjonariuszami Policji, nie posiadają uprawnień do policyjnej renty rodzinnej i nie są członkami rodziny M. F. w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Sąd uznał, że organ zasadnie przyjął, iż skarżąca i M. T. nie spełniają kwalifikacji podmiotowych członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, jeśli pozostają z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym. Jak stwierdził Sąd I instancji, logiczną konsekwencją tego faktu jest zastosowanie dyspozycji normy prawnej wyrażonej w art. 92 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który stanowi, że "decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego". Skarżąca stanowi desygnat pojęcia "inne osoby" i w związku z tym organ zasadnie przyjął, iż spełniona została przesłanka wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego.
Zdaniem Sądu I instancji, zarzut skargi, że decyzja organu l instancji nie orzeka o bezprawności zajmowania lokalu przez zainteresowanych, lecz przedwcześnie wzywa do opuszczenia lokalu, należy uznać za nietrafny. W myśl art. 107 k.p.a., decyzja administracyjna powinna zawierać wszystkie elementy wskazane w tym przepisie. Kwestionowana decyzja spełnia te wymogi, gdyż precyzyjnie określa adresata, rozstrzygnięcie (osnowa) w sposób nie budzący wątpliwości określa nałożony obowiązek w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Krakowie. W tytule decyzji, jak również w osnowie i uzasadnieniu użyte zostało sformułowanie "opróżnienia lokalu mieszkalnego".
W ocenie Sądu I instancji zarzut skarżącej, że Komendant Miejski Policji w Krakowie miał obowiązek rozstrzygnięcia kwestii dopuszczenia M. T. do udziału w postępowaniu w charakterze strony w formie postanowienia oraz, że M. T. nie brał udziału w sprawie od początku i postępowania, co wyklucza rezygnację z formalnego rozstrzygnięcia tej kwestii, nie jest uzasadniony. Z akt sprawy wynika, że jeszcze przed wniesieniem wniosku przez skarżącą, uznano M. T. za stronę postępowania i zawiadomiony został o wszczęciu postępowania, zapewniając możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.
Ponadto Sąd ten podkreślił, iż przepisy k.p.a. nie wyrażają obowiązku rozstrzygnięcia w określonej formie żądania uczestnictwa w postępowaniu, które już się toczy. Jedynym wyjątkiem pozostaje regulacja z art. 31 k.p.a., która nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W każdym przypadku organ administracji publicznej ma jednak obowiązek zbadania legitymacji prawnej wnioskodawcy w znaczeniu wynikającym z art. 28 k.p.a. Rozstrzygnięcie tej kwestii następuje w ten sposób, że potwierdzenie przymiotu strony następuje przez doręczenie wnioskodawcy decyzji, która została wydana w postępowaniu w tej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, jak też zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:
- - tj. przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż organ administracji publicznej mógł wezwać do opróżnienia z osób i mienia lokalu mieszkalnego przeznaczonego dla funkcjonariusza Policji, oraz
- - przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż organ administracji publicznej posiada kompetencję do wezwania M. T. - osoby, która nigdy nie była policjantem ani członkiem rodziny policjanta do opróżnienia lokalu mieszkalnego należącego do gminy.
Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła ponadto naruszeniu przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - przepisu art. 151 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 138 § 2 k.p.a., poprzez oddalenie skargi na decyzję administracyjną zasługującą na uwzględnienie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 6 k.p.a, stwierdzono, że przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, nie upoważnia do wydania decyzji wzywającej do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu organ administracji publicznej orzeka o obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego, a nie wzywa do opróżnienia lokalu mieszkalnego.
Wskazano, że w decyzji organu I instancji powinno zostać zawarte rozstrzygnięcie o bezprawności zajmowania przez skarżącą lokalu mieszkalnego i obowiązku jego opróżnienia. Dodano, że fakt, iż zaskarżona decyzja orzeka o obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego nie wynika z sentencji decyzji a dopiero z jej uzasadnienia i częściowo z tytułu decyzji. Powyższe sformułowanie rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest więc sprzeczne z normą wynikającą z art. 107 k.p.a.? Przytoczono wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2011 r. (sygn. I OSK 598/11), w którym stwierdzono: "Zgodnie z art. 107 § 1 KPA jednym z elementów, jakie obligatoryjnie muszą zostać zawarte w decyzji, jest jej rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie to, zamieszczone w sentencji decyzji, sformułowane musi być w sposób klarowny i nie budzący wątpliwości co do treści wydanego aktu, musi ono także pozwolić na wykonanie decyzji bez konieczności ustalania jej treści z uzasadnienia".
Takie sformułowanie decyzji administracyjnej prowadzi również do naruszenia art. 9 k.p.a. Podkreślono, że rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej nie może wynikać dopiero z jej uzasadnienia, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 27 września 2006 r. (sygn. II SA/Ke 1027/05) stwierdzając, że rozstrzygnięcie stanowi istotę decyzji (osnowę), bowiem w tym fragmencie przesądza się o udzielonym stronie uprawnieniu, względnie nałożeniu obowiązku, a wówczas treści rozstrzygnięcia organu nie można domniemywać. Wprawdzie częścią składową decyzji jest też uzasadnienie faktyczne i prawne, które służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji, jednak rozstrzygniecie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji". Wywodzono, że już samo nieprecyzyjne sformułowanie sentencji i zawarcie właściwego rozstrzygnięcia dopiero w uzasadnieniu decyzji powoduje, że decyzja ta powinna była zostać uchylona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie a sprawa powinna zostać skierowana do ponownego rozpoznania.
Wywodzono, że organ I instancji miał obowiązek rozstrzygnięcia kwestii dopuszczenia do postępowania w charakterze strony M. T. w procesowej formie postanowienia. Powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2006 r. (sygn. VI SA/Wa 1155/06), którym stwierdzono: "Rozstrzygniecie udziału innego podmiotu w toczącym się już postępowaniu w charakterze strony winno następować w drodze postanowienia".
Podniesiono, że Komendant Miejski Policji w Krakowie, wydając zaskarżoną decyzję naruszył także normę art. 11 k.p.a. przez pominięcie okoliczności podniesionych przez stronę, co oznacza nieuwzględnienie zasady przekonywania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nierozpatrzenie wniosku strony jest również sprzeczne z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a.
Stwierdzono, że o naruszeniu przez organ odwoławczy normy wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a., świadczy również zasygnalizowana wcześniej rezygnacja z rozpatrzeniu zarzutów odwołania w zakresie precyzyjnie wskazanym w zarzucie, co w analizowanym stanie wynikało najprawdopodobniej z błędnego odczytania treści merytorycznej zarzutu.
Wywodzono, że organ rozpatrujący sprawę w drugiej instancji przed jej rozstrzygnięciem powinien umożliwić stronie wypowiedzenie się na temat problematyki objętej rozstrzyganiem, co pośrednio wynika z art. 10 § 1 k.p.a., lecz zaniechał realizacji tego obowiązku, co potwierdza, że naruszona została zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.
W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 6 k.p.a., wywodzono, że organy administracyjne wydały rozstrzygnięcie w stosunku do M. T. bez posiadania podstawy prawnej do rozpatrzenia powyższej sprawy, ponieważ M. T. nie należy do katalogu podmiotów, które objęte są zakresem normowania ustawy o Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
Kwestionowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja o opróżnieniu lokalu wydana została na podstawie art. 95 ust. 3 pkt.3 ustawy o Policji, w myśl którego decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust.1 wydaje się także w wypadku jego zajmowania bez tytułu prawnego przez policjanta, członków jego rodziny albo inne osoby.
Powyższy przepis zobowiązuje organy Policji do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, w opisanej w hipotezie ww. normy sytuacji. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "decyzja o opróżnieniu lokalu", oznacza, że chodzi tu o rozstrzygnięcie nakazujące jego adresatowi wykonanie określonego obowiązku. Z brzmienia analizowanej normy nie wynika, aby ustawodawca przewidział szczególny sposób sformułowania przez organ obowiązku opróżnienia lokalu. Chodzi bowiem o rozstrzygnięcie w przedmiocie opróżnienia lokalu, a więc takie, z którego wynikałby w sposób nie budzący wątpliwości, że adresat decyzji powinien opróżnić określony lokal.
Nie można zgodzić się przeto z argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że użyte w decyzji pierwszoinstancyjnej sformułowanie o "wezwaniu" do opróżnienia lokalu mieszkalnego, stało w opozycji do użytego w omawianej ustawie sformułowania "orzeka" o obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego. Wezwanie do opróżnienia lokalu jest niczym innym jak właśnie orzeczeniem o jego opróżnieniu. Należy stwierdzić, że użyty zwrot "wzywa do opróżnienia lokalu" jest prawidłowy, albowiem w sposób zrozumiały i jednoznaczny określa nałożony obowiązek na adresatów decyzji. Jednoznaczność sformułowania, które powinno być zawarte w omawianym rozstrzygnięciu jest istotna dlatego, ponieważ nałożony obowiązek podlegający przecież wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, winien być tak określony, by nie budziło jakichkolwiek wątpliwości, na czym on powinien polegać. Dlatego też, nie można skutecznie czynić zarzutu w przedmiocie zawartego w zaskarżonej w postępowaniu administracyjnym decyzji sformułowania: "wzywam panią Z. T. i pana J. T. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Krakowie".
Tak sformułowana sentencja decyzji spełnia niezbędne wymogi przepisu art. 95 ust. 3 pkt.3 ustawy o Policji, jak też nadaje się do wykonania, co oznacza możliwość realizacji powinności wykonania obowiązku nałożonego tą decyzją przez stosowne organy w drodze przymusu, jakim one dysponują, czyli na drodze postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów, postawiony w skardze kasacyjnej zarzut wadliwego sformułowania sentencji decyzji nie jest zasadny, a co za tym idzie całość argumentacji odnoszącej się do niedopuszczalności dookreślania nałożonego na stronę w uzasadnieniu decyzji, jest bezskuteczna.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż organ administracji publicznej posiada kompetencję do wezwania M. T. - osoby, która nigdy nie była policjantem ani członkiem rodziny policjanta do opróżnienia lokalu mieszkalnego należącego do gminy, należy uznać, że zarzut ten również nie jest zasadny.
Trzeba przede wszystkim stwierdzić, że jakkolwiek omawiany lokal, należy do gminnych zasobów mieszkaniowych i jest administrowany przez Zarząd Budynków Komunalnych [...] w Krakowie (vide: k. 42 akt administracyjnych), to bezspornym w sprawie jest, że w dniu [...] października 1962 r., ojciec skarżącej, M. F. uzyskał decyzją Komendy Milicji Obywatelskiej w Krakowie przydział przedmiotowego lokalu, jako mieszkania służbowego, które znalazło się w zasobach tego organu wskutek decyzji Prezydium Gminnej Rady Narodowej K. w Krakowie. M. F., [...] grudnia 1962 r. zawarł z zarządcą lokalu, Dzielnicowym Zarządem Budynków Mieszkalnych K., umowę najmu (vide: k. 1-5, 9-11, 15, 17, 22 ww. akt). Fakt ten spowodował, że omawiane mieszkanie pomimo faktu sprawowania nad nim zarządu gminy, znajduje się w dyspozycji organów Policji. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 31, poz. 266 ze zm., zwanej dalej ustawą o ochronie praw lokatorów) stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej.
W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi, dotyczącymi lokali mieszkalnych, jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym.
Przepisy ustawy o Policji w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku, gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego. Stąd też do lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji w tym zakresie nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego.
Oznacza to, że do lokali, będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, mają zastosowanie wyłącznie przepisy szczególne dotyczące policjantów i członków ich rodzin. (vide: stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1122/10, System Informacji Prawnej LEX nr 744933).
Warunkiem więc przysługiwania M. T. tytułu prawnego do zajmowania omawianego lokalu, jest spełnienie wymogów zawartych art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Warunków tych jednak nie spełnia, albowiem nie jest osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu Policji, który w chwili śmierci spełniał warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, czy też po zmarłym emerycie czy renciście policyjnym. Tym samym nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a nadto w świetle obowiązujących przepisów nie mógł takiego tytułu prawnego uzyskać, jest zatem osobą zajmującą lokal mieszkalny bez tytułu prawnego.
Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada do niego tytułu prawnego jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu na podstawie przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Z powyższego przepisu jednoznacznie więc wynika, że organ Policji jest zobowiązany wydać decyzję o opróżnieniu lokalu wobec każdej osoby, w tym takiej, która nie była policjantem ani członkiem rodziny policjanta, jeżeli osoba ta zajmuje lokal bez tytułu prawnego. W świetle treści powyższego przepisu, jak i ugruntowanego orzecznictwa powyższa okoliczność nie budzi wątpliwości (vide: wyrok NSA z dnia 23.11.2010 r., sygn. akt: I OSK 837/10).
Nie można również uznać za trafny zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 10 § 1, oraz art. 11 k.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia przez organ I instancji kwestii dopuszczenia do postępowania w charakterze strony M. T. w procesowej formie postanowienia. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu, należy stwierdzić, że nie wskazano jak zarzucane uchybienie wpłynęło na wynik postępowania. Przytoczone wyżej argumenty autora skargi kasacyjnej, wchodziły w zakres zarzutów naruszenia przepisów postępowania i dlatego też stosownie do przepisu art. 174 ust. 2 p.p.s.a., stanowiłyby skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienia Sądu w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze skargi kasacyjnej, powinien więc wynikać wpływ tych uchybień Sądu I instancji na wynik sprawy. Tymczasem nie wykazano wpływu zarzucanych uchybień na wynik sprawy, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od ich merytorycznej oceny.
Co się natomiast tyczy zarzutu naruszenia przez Sąd przepisu art. 151, który nie posiada jednostek redakcyjnych, a w sprawie zaszły przesłanki do oddalenia skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.